PIΠEΣ Aλαλούμ

EINAI απορίας άξιον πώς το ΠΑΣΟΚ καταφέρνει να μετατρέπει σε
εσωκομματικό του πρόβλημα κάθε προβληματισμό στελεχών του για ζητήματα
πολιτικής.

ΠΡΙΝ από λίγες εβδομάδες μια ανώδυνη και εξαιρετικά γενικόλογη αναφορά
του κ. Φλωρίδη στην ανάγκη απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας με παράλληλη
ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας στάθηκε ικανή για να οδηγήσει στην αποπομπή
του.

ΧΘΕΣ ήταν η σειρά του κ. Αλ. Παπαδόπουλου να δεχθεί την απανταχούσα του
εκπροσώπου Τύπου του κόμματος. Μια εξίσου γενικόλογη αναφορά για
συνταξιοδότηση στα 60 ήταν η αφορμή. Είχαν προηγηθεί απανωτές επιθέσεις
στελεχών του ΠΑΣΟΚ προς τον κ. Παπαδόπουλο που τον κατηγόρησαν ούτε λίγο ούτε
πολύ για νεοσυντηρητισμό.

ΟΛΑ αυτά φυσικά μπορεί να τα αντιμετωπίζει κανείς με αρκετές δόσεις
αλατοπίπερου: σε μεγάλο βαθμό δεν εκφράζουν τίποτε περισσότερο από τα γνωστά
μας «συντροφικά μαχαιρώματα» και τις αντιζηλίες των κορυφαίων του ΠΑΣΟΚ για το
ποιος θα πάρει κεφάλι στην εσωκομματική ιεραρχία. Ακόμα και αν δεν είχαν
διαφωνίες, ασφαλώς θα τις εφεύρισκαν!

ΥΠΑΡΧΕΙ όμως και μια σοβαρότερη διάσταση. Το ότι το ΠΑΣΟΚ σήμερα, δύο
και πλέον χρόνια μετά την εκλογική του ήττα, δεν έχει παρουσιάσει ακόμα ένα
ολοκληρωμένο πλαίσιο προτάσεων κυβερνητικής πολιτικής.

H πολυφωνία των στελεχών και η συνακόλουθη σύγχυση στους πολίτες δεν
είναι βέβαια ό,τι καλύτερο για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. Όσο
δεν βγαίνει μπροστά με συγκεκριμένες θέσεις όμως δεν είναι δυνατόν να
περιμένει κανείς ότι τα στελέχη του θα σιωπούν. Ούτε, βέβαια, είναι δυνατόν
στο όνομα ενός παλαιομοδίτικου κομματικού πατριωτισμού άλλα στελέχη του να
προσπαθούν να το οδηγήσουν στο παρελθόν!