Δρόμοι

Νεαροί…

… διαδηλωτές δίνουν μάχες τις τελευταίες εβδομάδες με τον βασιλικό στρατό
και την αστυνομία του Νεπάλ ζητώντας την απομάκρυνση του αυταρχικού βασιλιά
Γκιανέντρα. Πολυήμερες απεργίες έχουν γονατίσει αυτή τη μικρή χώρα των
Ιμαλαΐων. Γιατί άραγε η Δύση παραμένει απαθής και σιωπηλή μπροστά σε αυτές τις
μαζικές διαδηλώσεις; Γιατί αυτοί που μιλούν τόσο ακατάσχετα για «αλλαγή
καθεστώτων» και «εκδημοκρατισμό» σε άλλες χώρες, κοιτάζουν τις ταραχές στο
Νεπάλ αφ’ υψηλού;

Το αίτημα…

… των διαδηλωτών είναι ο εκδημοκρατισμός μιας χώρας που κυβερνάται από
αυταρχικούς μονάρχες οι οποίοι πιστεύουν πως είναι η ενσάρκωση του
ινδουιστικού θεού Βισνού. Πολλοί από αυτούς τους νέους είναι δυτικότροποι.
Βλέπουν MTV και επιθυμούν μια καλύτερη ζωή, όπως οι συνομήλικοί τους στη Δύση.
Όμως οι Δυτικοί πολιτικοί τούς βλέπουν αλλιώς, διαπιστώνει ο αρθρογράφος
Μπρένταν Ο’Νιλ στο περιοδικό «Σπάικντ». Οι αμερικανικές και βρετανικές
προθέσεις στο Νεπάλ είναι ξεκάθαρες. Αμερική και Βρετανία προσφέρουν τα
τελευταία χρόνια άφθονη στρατιωτική βοήθεια στον βασιλιά, που απειλείται από
μαοϊκούς αντάρτες. Θέλουν ένα σταθερό και ελεγχόμενο καθεστώς σε μια χώρα που
βρίσκεται στη γειτονιά της Κίνας. H δημοκρατία μπορεί να περιμένει.
Παρατηρώντας την κάλυψη των διαδηλώσεων από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης γίνεται
αναπόφευκτη η σύγκριση με την κάλυψη που είχε δοθεί στην «πορτοκαλί»
επανάσταση της Ουκρανίας το 2005 ή με τη «ρόδινη» επανάσταση της Γεωργίας το
2003. Τι συμβαίνει; Τελειώσανε τα χρώματα;

Τα μέσα…

… ενημέρωσης είχαν χαρακτηρίσει εκείνα τα γεγονότα επαναστάσεις και τα είχαν
παρουσιάσει πανηγυρικά σε εκτενή ρεπορτάζ. Κι ας μην ήταν στην πραγματικότητα
παρά ενορχηστρωμένες εξεγέρσεις με δυτική παρέμβαση. Ήταν ασφαλώς γεγονότα
εντυπωσιακά για τα μέσα ενημέρωσης, σκηνοθετημένα ακριβώς γι’ αυτά, αλλά και
για να ασκηθούν πιέσεις σε ανεπιθύμητα καθεστώτα. Αντίθετα, οι ταραχές στο
Νεπάλ είναι μαζικές και βίαιες και γίνονται είτε απουσιάζουν είτε βρίσκονται
μπροστά ρεπόρτερ για να τραβήξουν φωτογραφίες. Παρ’ όλα αυτά, τα γεγονότα στο
Νεπάλ περνούν σχεδόν απαρατήρητα στα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Φαίνεται πως
εμείς στη Δύση νιώθουμε πολύ πιο άνετα με τις προσεκτικά σχεδιασμένες
«επαναστάσεις» που είδαμε τα τελευταία δυο τρία χρόνια στην Ευρώπη – και που
απέσπασαν αμέσως την υποστήριξη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Φόρεϊν Όφις –
παρά με την οργή των μαζών που λένε «Φτάνει πια!». Ίσως μάλιστα να νιώθουμε
πιο άνετα ακόμη και με την ατομική βία των βομβιστών αυτοκτονίας. Γιατί οι
συνέπειες των μαζικών εξεγέρσεων ήταν πάντα πολύ πιο σοβαρές από αυτές τις
ατομικές πράξεις απελπισίας.

Οι πολιτικοί…

… ηγέτες πάντα ένιωθαν άβολα με τις πραγματικές εξεγέρσεις των πραγματικών
ανθρώπων που ζητούν πραγματικές αλλαγές στη ζωή τους. Όμως αυτό θα πει
πραγματική δημοκρατία. Μπορεί να τρομάζει, αλλά εμπνέει στους ανθρώπους ελπίδα.