«Mάθημα» γαλλικών…

Γαλλάκια! Δεκαπέντε, είκοσι Γαλλάκια. Εκεί στα δεκαπέντε, δεκάξι, δεκαεπτά…
Τα συνάντησα έξω απ’ το θέατρο, όταν πήγα να δω στην Πειραματική Σκηνή του
Εθνικού Θεάτρου τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου, που έχει ανεβάσει η καινούργια
Λίλλυ Μελεμέ – εξαιρετική, κατά τη γνώμη μου, παράσταση – έτοιμα να μπουν.
Λέω: «Ωχ, τη βάψαμε. Φαντάσου τι φασαρία θα κάνουν… Εφηβάκια, και Μολιέρος,
και αρχαϊκή καθαρεύουσα του 1815 της μετάφρασης του Κοκκινάκη που
χρησιμοποιείται στην παράσταση… Γρι δεν θα καταλαβαίνουν καθώς δεν θα τα
ξέρουν και καλά τα ελληνικά, θα πλήξουν…». E, λοιπόν διαψεύστηκα. Περίτρανα.
Κοντά τρεις ώρες η παράσταση και τα παιδιά αυτά την παρακολούθησαν ευλαβικά κι
αν αντάλλασσαν δυο λέξεις για το έργο ήταν. Στο διάλειμμα ρώτησα κι έμαθα. Δεν
ήταν καν παιδιά γαλλικού σχολείου της Ελλάδας αλλά μαθητές ενός γαλλικού
Λυκείου – του Σαμπλέν, έξω απ’ το Παρίσι – με «κατεύθυνση», λέει, το θέατρο,
που λέξη ελληνικά δεν ήξεραν. Είχαν έρθει εκδρομή στην Ελλάδα, συνοδευόμενα
από τρεις συμπαθέστατες, καλλιεργημένες νεαρές καθηγήτριές τους – η μία σε
προχωρημένη εγκυμοσύνη -, είχαν ήδη επισκεφτεί μια σειρά αρχαίων θεάτρων,
είχαν παρακολουθήσει πρόβα του Εθνικού στις «Θεσμοφοριάζουσες» που ετοιμάζει
για την Επίδαυρο, είχαν ζητήσει ένα εργαστήριο – που (φυσικά…) δεν τους
έγινε – και είχαν έρθει να δουν και μια σύγχρονη ελληνική παράσταση.

… και μούτρα πεσμένα

Έμεινα με ορθάνοιχτο το τριτοκοσμικό μου στόμα ακούγοντας ότι στην Ευρωπαϊκή
Ένωση υπάρχουν και Λύκεια με κατεύθυνση το θέατρο, όταν στην Ελλάδα οι
απόφοιτοι των – άφθονων – πανεπιστημιακών Τμημάτων Θεάτρου παραμένουν – κατά
το 98% ή λίγο λέω; – άνεργοι. Έμεινα έκπληκτος με το ήθος των ήδη
διαμορφωμένων αυτών θεατών που είχαν έρθει έχοντας μελετήσει το έργο. Και
έμεινα εμβρόντητος – και συγκινημένος – όταν επιπλέον τα παιδιά αυτά, με το
που έγινε σκοτάδι στο τέλος της παράστασης, πετάχτηκαν, χωρίς κανένα νεύμα από
τις δασκάλες τους, όρθια και άρχισαν να χειροκροτούν παταγωδώς, όπως τους
άξιζε, τους επίσης εμβρόντητους ηθοποιούς που έκαναν πέντε, έξι, δεν ξέρω
πόσες «αυλαίες». Αυτή την κίνηση μόνο ως επιστημονική φαντασία θα μπορούσα
μέχρι τώρα να τη σκεφτώ. Όχι μόνο για μαθητές ελληνικού Λυκείου που τους έχουν
πάει να θεατριστούν αλλά και για οποιοδήποτε κοινό μας, από τα λεγόμενα
«καλλιεργημένα», πρεμιέρας ακόμα και της πιο εξαιρετικής παράστασης. Ποιους
και πόσους και πότε έχετε δει εσείς να πετάγονται έτσι γενναιόδωρα όρθιοι;
Πέσανε τα μούτρα μου…