ANAΛΩΣIMA Eαρινές διακοπές

Παράξενη κούραση μάς καταβάλλει μέσα στην υπερένταση της άνοιξης. Εκεί που
εκείνη εργάζεται νυχθημερόν να παράγει άφθονα άνθη σε διακοσμητικά φυτά, γύρη
σε κωνοφόρα που «παρασύρθηκαν» έξω από το δάσος τους και μας προκαλούν
αναπνευστικά προβλήματα, βιαστικά καινούργια φύλλα, όλο αυτό το μπούγιο τέλος
πάντων, όλη αυτή τη διαφημιστική καμπάνια του εαυτού της, εμείς σερνόμαστε από
κούραση. Πάνω στην ώρα έρχονται οι διακοπές, ας είναι καλά οι θεοί του κόσμου,
γεννιούνται και πεθαίνουν στην κατάλληλη εποχή, να παίρνουν οι άνθρωποι μια
ανάσα. Ακόμα και οι άθεοι οφείλουν να τους αναγνωρίσουν την υπηρεσία αυτή. Αν
οι θρησκείες βρίσκονταν σε ύφεση αυτή την εποχή, αντί να είναι σε άνοδο, θα
είχαμε πρόβλημα με τις διακοπές. H μανία για παραγωγή και εργασία και
ξαναπαραγωγή μπορεί να οδηγούσε στη φαεινή ιδέα να καταργηθούν οι διακοπές του
Πάσχα, για να μη διακόπτεται ο ρυθμός. Έχει μια επιπολαιότητα ο μοντερνισμός,
οφείλουμε να αναγνωρίσουμε. Πρέπει να μελετήσει περισσότερο την άνοιξη, αυτή
την εποχή της ανανέωσης. Πόθεν αντλεί η αγαπημένη, η εράσμια αυτή κυρία, πόθεν
έσχε; Ενώ είναι προσωποποίηση της ανανέωσης, της ανάστασης, του καινούργιου,
του ξαναγεννημένου, τη βλέπεις να χρησιμοποιεί τις πιο αρχαίες, τις πιο
σίγουρες, τις πιο συντηρητικές και επαναλαμβανόμενες συνταγές. Επιστρέφει στις
ρίζες, καταφεύγει στην αγκαλιά της γιαγιάς παράδοσης να την κανακέψει, να της
πάρει δώρα και ρόδα και λαμπάδες και να τη χαρτζιλικώσει. Τα μάγουλά της
σφύζουν από νιάτα καθώς τα εμφανίζει στις θερμές γιορτές όπου θα αναζητήσουν
φιλί και θαυμασμό. Και να πεις ότι προσφέρει φρούτα και καρπούς; Όλο
υποσχέσεις είναι, λουλούδια και μεγάλα λόγια. Άλλοι έχουν τη χάρη, ετούτη έχει
το όνομα. Ας τη σπουδάσουμε λοιπόν, να ξεκουραστούμε λίγο.