Pιάλιτι και σοβαρές εκπομπές στην τηλεόραση

Ο δικηγόρος κ. Γιώργος Τρανταλίδης, από τον Πειραιά, γράφει:

«Θα έπρεπε να υπάρξει συμφωνία μέσα στα πλαίσια της δεοντολογίας, ώστε τα
τηλεοπτικά σκουπίδια – reality να μετατεθούν για τις μεταμεσονύχτιες ώρες και
οι σοβαρές εκπομπές και συζητήσεις να γίνονται σε χρόνο που οι εργαζόμενοι να
μπορούν να τις παρακολουθήσουν (π.χ. 9 μ.μ. – 11 μ.μ.). Σ’ αυτές τις
συζητήσεις στρογγύλης τραπέζης, 10 ημέρες προ της εξαγγελίας μιας απεργίας να
εκτίθενται οι εκατέρωθεν απόψεις έτσι ώστε να εξευρίσκονται λύσεις, να
αποφεύγονται οι ακρότητες και το τεράστιο κόστος από τις κινητοποιήσεις. Το
τραγελαφικό είναι ότι ο φορολογούμενος πολίτης δεν γνωρίζει το περιεχόμενο των
αιτημάτων των απεργών ούτε και το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει από
ενδεχόμενη ικανοποίηση έστω κάποιων αιτημάτων. H Ελλάδα, ως πρωταθλήτρια
δημοσίου χρέους στην E.E. με 215,41 δισ. ευρώ, δεν έχει την πολυτέλεια για
επιβαρύνσεις με δισ. από τις απεργίες.

Έτσι, οι παραγωγοί της Κρήτης επλήγησαν τρομακτικά από τη δίκαιη απεργία των
ναυτεργατών, των οποίων τα αιτήματα θα μπορούσαν να είχαν ικανοποιηθεί με μια
συζήτηση στην τηλεόραση μεταξύ υπουργού και ναυτεργατών. Το αυτό θα μπορούσε
να ισχύσει και για άλλους εργασιακούς κλάδους. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν
συζητάμε για να βρίσκουμε απλές και πρακτικές λύσεις».

Και μια διαφορετική ματιά στο ίδιο θέμα από τον κ. Παναγιώτη Νιάκαρη:

«Από μικρό παιδί (από όσο τουλάχιστον θυμάμαι τον εαυτό μου να σκέφτεται) είχα
έναν καημό όταν άκουγα τους πολιτικούς να μιλούν.

Πάντοτε αναρωτιόμουν λοιπόν αν αυτά που λένε οι πολιτικοί, τα πιστεύει, όχι το
ακροατήριό τους, αλλά ο ίδιός τους ο εαυτός και αμφιβάλλω αν ποτέ θα το μάθω ή
θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι για πάντα».