Πάρτι στη Λέσχη των Aσχήμων

Το βάρος της Κριστίνε Λιχτ είναι 122 κιλά. Δεν είναι ούτε «πλαδαρή» ούτε
«χοντροκόκαλη». Όχι, απλώς η Κριστίνε είναι αυτό που λέμε χοντρή. Ήταν πάντα.
Από τότε που οι συμμαθήτριές της τη φώναζαν έτσι.

Το κλαμπ. Αριστερά η Κριστίνε Λιχτ, μέλος της Λέσχης των Ασχήμων του Αμβούργου. Αριστερά πάνω, δύο από τους θαμώνες συζητούν. Δεξιά ο ιδρυτής της Λέσχης, Χάραλντ Γκάσπερ και, κάτω, η τραγουδίστρια και κωμικός Λούζι Χέρτζμπεργκ δίνει παράσταση στον χώρο του κλαμπ

Άραγε η Κριστίνε Λιχτ είναι άσχημη; «Ασφαλώς. Το αποδεικνύουν οι αριθμοί».
Ποιοι αριθμοί; «Στήθος 90, μέση 60, περιφέρεια 90», λέει η ίδια!
«Αντικειμενικά, αυτό σημαίνει ότι είμαι άσχημη».

Όταν ήταν μικρή, η Κριστίνε ήθελε να γίνει αόρατη. Ώσπου μια μέρα είπε μέσα
της: «Φτάνει πια». Αποφάσισε πως ήθελε να γίνει χορεύτρια και άρχισε να
χορεύει χορό της κοιλιάς σε διάφορα μπαρ της Γερμανίας. «Είπα μέσα μου: “Είμαι
άσχημη, αλλά μου αρέσει αυτό που είμαι”».

H Κριστίνε έγινε μέλος της Λέσχης των Ασχήμων. H εν λόγω λέσχη ιδρύθηκε από
τον Χάραλντ και τη Ρεγκίνα Γκάσπερ, ένα ζευγάρι άσχημων οι οποίοι διηγούνται
τα μειονεκτικά τους αισθήματα στο βιβλίο «Υπέροχη ασχήμια». Ο Χάραλντ γράφει
για την πρώτη φορά που κατάλαβε ότι ήταν «αλλιώτικος από τους άλλους» και για
την κατάδυσή του «στο βασίλειο των άσχημων ανθρώπων». Οι Γκάσπερ ίδρυσαν τη
λέσχη για να δώσουν φωνή σε ανθρώπους σαν κι αυτούς, σε μια χώρα όπου ο
αριθμός των ανθρώπων που καταφεύγουν στην αισθητική χειρουργική έχει αυξηθεί
από 100.000 σε 700.000 μέσα σε 15 χρόνια.

Σε ένα μπαρ

H πρώτη λέσχη για άσχημους ανθρώπους είχε ιδρυθεί τον 19ο αιώνα στην Ιταλία
και αριθμούσε περισσότερα από 20.000 μέλη. H λέσχη των Γκάσπερ έχει για την
ώρα 300 μέλη. Μία φορά τον μήνα τα μέλη της συναντώνται σε ένα μπαρ του
Αμβούργου και συζητούν ζητήματα αισθητικής: την πίεση που ασκείται στους
ανθρώπους προκειμένου να είναι όμορφοι και λεπτοί, τη βιομηχανία της ομορφιάς
και τις κενές υποσχέσεις της, την αδιαφορία των σερβιτόρων και των
καταστηματαρχών απέναντι στους πελάτες τους οποίους δεν βρίσκουν ελκυστικούς.
Εκείνο που δένει τα μέλη μεταξύ τους δεν είναι μόνον η εξωτερική τους
εμφάνιση, αλλά και η ιδεολογία τους. Στο άρθρο 2 του μανιφέστου τους
διαβάζουμε: «Το θεωρούμε άδικο που ο κόσμος κυβερνάται από την ομορφιά. Δεν
αναγνωρίζουμε πια αυτήν την τάξη πραγμάτων».

Ήρωες και κακοί, θύματα και θύτες

H ΛΕΣΧΗ των Ασχήμων είναι κατά τα δύο τρίτα ένας τόπος κοινωνικής
συναναστροφής και κατά το ένα τρίτο μια ομάδα αλληλοβοήθειας. Και όπως
συμβαίνει σε όλες τις ομάδες αυτού του είδους, υπάρχουν οι ήρωες και οι κακοί,
τα αθώα θύματα και οι μοχθηροί θύτες. Πότε οι διαφημίσεις και πότε τα Μέσα
Ενημέρωσης επισύρουν την οργή της Λέσχης των Ασχήμων. (Στο άρθρο 3 του
μανιφέστου τους διαβάζουμε: «Θα απελευθερωθούμε από την επιθυμία να γίνουμε
πιο όμορφοι»). «Τα Μέσα Ενημέρωσης κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι ποτέ
δεν είναι αρκετά ωραίοι», λέει μια γυναίκα με στραβά δόντια που είναι μέλος
της λέσχης, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό.

Στο άρθρο 7 του μανιφέστου αναφέρεται: «Κανείς δεν είναι άσχημος για όλους».
Άσχημος σε σχέση με τι; Ένα τρένο γεμάτο επιβάτες; Μια φυλή Πυγμαίων στην
Αφρική; Μια φωτογραφία του «Vogue»; Όχι… Μια νύχτα που επισκέφθηκα τη Λέσχη
των Ασχήμων στο Αμβούργο, παρατήρησα τις ίδιες κρεμαστές κοιλιές, τα ίδια
πεταχτά αυτιά, τα ίδια μαυρισμένα δόντια, τις ίδιες φαλάκρες, τις ίδιες γαμψές
μύτες, τους ίδιους χοντρούς αστραγάλους που θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς
στα γραφεία μιας οποιασδήποτε βρετανικής εφημερίδας.

© The Times, 2006