ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Συγγνώμη…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γιάννης Βακάμης, M. Καρακωστή 3, Βέροια, γράφει: «Σου γράφω λίγα
λόγια για μια εκδήλωση που έγινε στη Βέροια, για να τιμήσουν τους
συνταξιούχους δασκάλους. Έγραψα και μια ομιλία την οποία θα εκφωνούσα αν μου
το ανέθεταν. Την ομιλία αυτήν τη δημοσίευσα στον τοπικό Τύπο, τη στέλνω και σ’
εσένα ως ενημέρωση. Έκανα μια περίληψη και τη στέλνω, αν νομίζεις σκόπιμο να
τη βάλεις στη στήλη σου:

Προχθές στη Βέροια, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ο σεβασμιώτατος
μητροπολίτης, ο νομάρχης, ο διευθυντής δημοτικής εκπαίδευσης, ο δήμαρχός μας,
δεν ξέρω αν παρευρέθηκε ο πρόεδρος του Διδασκαλικού Συλλόγου και ποιοι άλλοι
είχαν τη φαεινή ιδέα να απονείμουν διπλώματα στους συνταξιούχους δασκάλους.

Μερικοί κακόπιστοι είπαν ότι το κάνουν για προεκλογικούς λόγους, γιατί σε λίγο
έχουμε δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές και του χρόνου βουλευτικές. Εγώ δεν
τα πιστεύω αυτά.

Όταν πήρα λοιπόν την πρόσκληση – δεν πήγα βέβαια ο ίδιος – σκέφτηκα ότι
μετάνιωσαν όλοι τους και ως εκπρόσωποι της Πολιτείας και της Εκκλησίας θα
ζητήσουν συγγνώμη για το κακό που έχουν κάνει μέχρι τώρα στον Δάσκαλο και μαζί
στον λαό μας, αφήνοντάς τον για πάνω από εκατόν πενήντα χρόνια γκαβό – την
κακοδαιμονία αυτή την πληρώνουμε ίσως μέχρι σήμερα.

Τον έστελναν στα κουτσοχώρια, τα απομακρυσμένα από τον κόσμο και πήγαινε,
γιατί αγαπούσε τον λαό του και κοντά του έστελνε και τον ανεκδιήγητο εκείνο
επιθεωρητή να τον τρομοκρατεί.

Δεν έφτανε που τον τρομοκρατούσαν όλοι, από τους υπουργούς ώς τον παπά, τον
πρόεδρο της κοινότητας και τον αγροφύλακα, έπρεπε να του στείλουν και κάποιον
άλλο.

Και έκαναν τους καημένους τους δασκάλους, άλλους να γλείφουν, άλλους να
κουλουριάζονται και αν κανένας τολμούσε να σηκώσει το ανάστημά του τον
τσάκιζαν κυριολεκτικά.

Ταλαιπώρησαν δασκάλους και παιδιά και στράβωσαν τον λαό μας με τα ηλίθια
εκείνα βιβλία που ήταν γραμμένα από αγράμματους σκοταδιστές.

Για τούτο, όπως είπα, νόμισα ότι είχαν σκοπό σε αυτήν τη συγκέντρωση να
ζητήσουν συγγνώμη. Αλλά πού τέτοια ευαισθησία.

Να πούνε τους τιμάμε για το έργο που δεν έκαναν, για το έργο που δεν τους
αφήσαμε να κάνουν. Ίσως να το κάνουν κάποτε όταν εμείς δεν θα υπάρχουμε.

Ένα δημοτικό τραγούδι λέει:

“Κακό σακόνι έχετε εσείς οι μαύροι κλέφτες

Τον άλλον τον σκοτώνετε κι ύστερα τον ρωτάτε”».