Σαν βόλτα στο λούνα παρκ της ζωής μας

Ο αρμόδιος στο είδος δημιουργός (συγγραφέας, σκηνοθέτης, κειμενογράφος, ηθοποιός, σόουμαν) Σταμάτης Φασουλής επιστρέφει στην επιθεώρηση γιατί αντιλαμβάνεται, πίσω από τις εντυπώσεις, τις ουσιαστικές αλλαγές της ελληνικής πραγματικότητας και της παγκόσμιας σκηνής

Την ώρα που η παγκόσμια θεατρική κοινότητα αναζητεί αγωνιωδώς στη δραματουργία
του 21ου αιώνα ένα καλό έργο, που σπάνια βρίσκει, ο Σταμάτης Φασουλής χτυπάει
φλέβα σε ένα παλιό ορυχείο που γνωρίζει πολύ καλά, στην επιθεώρηση, για να
βγάλει φρέσκο υλικό. Τον χειμώνα στο θέατρό του «Δημήτρης Χορν» θα παρουσιάσει
επιθεώρηση.

H προετοιμασία έχει αρχίσει με βασικούς συνεργάτες στα κείμενα το δίδυμο Ρήγας
– Αποστόλου και στον θίασο την Ελένη Καστάνη, τον Γιάννη Ζουγανέλη, τη
Μαριάννα Τουμασάτου, τον σκηνογράφο Γιώργο Γαβαλά, τον χορογράφο Δημήτρη
Παπάζογλου και ηθοποιούς της νεώτερης γενιάς.

Το γεγονός πως ο Φασουλής επιστρέφει ύστερα από περίπου δύο δεκαετίες
σε ένα θεατρικό είδος που εκφυλίστηκε, που στη μεταπολίτευση ο ίδιος και τα
παιδιά του Ελεύθερου Θεάτρου ανανέωσε και εκτόξευσε στην περιοχή της σύγχρονης
μυθολογίας, είναι μια είδηση με ιδιαίτερο βάρος για το ελληνικό θέατρο. H
υπεραιωνόβια επιθεώρηση μπορεί να ζάρωσε, ο Φασουλής όμως αποφάσισε να
ανασύρει το «ψοφίμι» και να το επαναφέρει στο προσκήνιο με ένα φιλί της ζωής.

Γιατί ο πιο μπριλάντε δημιουργός (συγγραφέας, σκηνοθέτης, ηθοποιός και
σόουμαν) αυτού του μοναδικού αθηναϊκού θεατρικού είδους είναι από τις λίγες
μονάδες που γνωρίζει τι συνδέει τα ασύνδετα, όπως τις ιταλικές εκλογές και τον
Ελύτη, τον Μπους, το Ιράκ, τον Μπελογιάννη και τη Βανδή, το τέλος της άνοιξης
και την επέλαση του καλοκαιριού.

Τι θα προτείνει με την επιστροφή της; Την ελεύθερη διακίνηση των θεμάτων, την
άναρχη δομή του θεάματος, τη σημερινή αισθητική αντίληψη, υπερτονισμένη. Και
όλα αυτά για να γελάσουμε με μια επικαιρότητα που δεν θα εστιάζει σε
περιστατικά, αλλά στα ίδια τα θέματα που τα γεννάνε. Δηλαδή, σαν μια βόλτα σε
ένα σκηνικό λούνα παρκ, το οποίο θα απεικονίζει την αισθηματική, πολιτική και
κοινωνική μας γεωγραφία.

H επιθεώρηση είναι το μοναδικό αθηναϊκό είδος που ξεκίνησε το 1893 με την
εφημερίδα «Επιθεώρηση» και συνεχίστηκε έως τη Μικρασιατική Καταστροφή. Άνθησε
και πάλι τον Μεσοπόλεμο, χάρη στη Ζαζά Μπριλάντε και κορυφώθηκε στον Πόλεμο.

H πλήρης κατοχή της επιθεώρησης ήταν στην Κατοχή όταν όλοι οι θίασοι, από την
Κοτοπούλη έως τον Μουσούρη και την Κατερίνα, έπαιζαν επιθεωρησιακά νούμερα.
Μετά τον Πόλεμο η πολιτική σάτιρα, επομένως και η επιθεώρηση, υποχώρησαν.
Ώσπου το 1950 η Βέμπο τής άλλαξε μορφή. Έβαλε προβολείς, τρεις αυλαίες,
χρησιμοποίησε το ριντό σαν πλούσιο σκηνικό χώρο, κάλεσε τον Ανεμογιάννη από το
Παρίσι που μπήκε σαν σίφουνας στον χώρο.

Από τις «Άγκυρες» ώς την Ελεύθερη Σκηνή

H επιθεώρηση με το μυθικό «Βίρα τις άγκυρες» σαλπάρισε σε πελάγη μεγάλης
επιτυχίας, κυρίαρχο θέαμα έως τη χούντα. Κατά τη Μεταπολίτευση το Ελεύθερο
Θέατρο την ξαναζωντάνεψε, βάζοντας σε πρώτο επίπεδο τον λόγο και δίνοντας στο
γέλιο άλλο νόημα. Τα «παιδιά» του Ελεύθερου Θεάτρου μεγάλωσαν, η ομάδα
μετασχηματίστηκε σε Ελεύθερη Σκηνή, ώσπου διαλύθηκε και αυτή. H μόνη συνέχεια
υπήρξε από τον Λαζόπουλο. Τελευταία λάμψη της επιθεώρησης ήταν με το μουσικό
θέαμα του Εθνικού Θεάτρου «Βίρα τις άγκυρες» (1997), σε κείμενα Ρέππα –
Παπαθανασίου, που οργάνωσε και πάλι ο Φασουλής. Σήμερα πια κανείς δεν την
υπολογίζει. Ό,τι παραμένει, εκφυλισμένο και ασθενικό, οφείλεται σε κάποιους
παλιούς, αρμόδιους στο είδος ηθοποιούς.