PIΠEΣ Aμηχανία

Η έστω και οριακή νίκη Πρόντι στην Ιταλία προκαλεί στεναγμούς
ανακούφισης σε όλους τους προοδευτικούς πολίτες στην Ελλάδα και την Ευρώπη. H
ιδιόμορφη εκδοχή της λαϊκίστικης Δεξιάς που εκπροσωπούσε ο Μπερλουσκόνι με τις
ακροδεξιές της παραφυάδες και την έμπρακτη υπονόμευση του κράτους δικαίου
είναι σαφώς ασύμβατη με τις αρχές της δημοκρατικής Ευρώπης.

ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ η δημιουργία ενός κεντροαριστερού άξονα στις χώρες του
Νότου, στην Ισπανία, την Ιταλία και την Πορτογαλία, που παίρνει σαφείς
αποστάσεις από τις φιλοατλαντικές τάσεις της απερχόμενης Κεντροδεξιάς
δημιουργεί ελπίδες για ευρωπαϊκής εμβέλειας πρωτοβουλίες που θα έχουν ως στόχο
την αναζωογόνηση του ευρωσυντάγματος και του σχεδίου πολιτικής ενοποίησης σε
νέες βάσεις κοινωνικής αλληλεγγύης.

ΟΙ όποιες θετικές προοπτικές ωστόσο δεν μπορεί να κρύψουν το γεγονός
ότι ο Πρόντι επικράτησε για λίγες μόλις χιλιάδες ψήφους. Ότι ο Μπερλουσκόνι σε
μεγάλο βαθμό άντεξε. Και ότι ο προοδευτικός συνασπισμός δεν κατάφερε να
καταγραφεί στις συνειδήσεις των Ιταλών ψηφοφόρων σαν δύναμη μεταρρύθμισης
ικανή να βγάλει την Ιταλία από το τέλμα στο οποίο έχει βυθιστεί τα τελευταία
χρόνια.

ΓΙΑΤΙ βέβαια στην εποχή της παγκοσμιοποίησης τα προοδευτικά κόμματα δεν
είναι αυτονόητα και δυνάμεις της αλλαγής. Οι λύσεις του παρελθόντος δεν
αποτελούν λύση και για το αύριο. Και τα αμυντικά ανακλαστικά που έχουν ως
στόχο την προστασία των κεκτημένων μεσοπρόθεσμα φέρνουν τα αντίθετα
αποτελέσματα.

ΟΙ ψηφοφόροι το γνωρίζουν. Και περιμένουν σαφείς και ολοκληρωμένες
προτάσεις που θα διασφαλίζουν την αναπτυξιακή προοπτική της οικονομίας – θα
διασφαλίζουν δηλαδή τις αμοιβές και τις θέσεις εργασίας. Το να κρυβόμαστε πίσω
από το «ιρλανδικό» ή το «σκανδιναβικό» μοντέλο απλώς προδίδει αμηχανία!