Yποτίμησε τον αντίπαλό του Α’

Ο αρχηγός της κεντροαριστερής συμμαχίας Ρομάνο Πρόντι ήταν σίγουρος ότι
σήμερα θα τον καλούσε ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας για να του αναθέσει
πανηγυρικά την εντολή. Δεν είχε υπολογίσει όμως σωστά τις μεθόδους και τα
τεχνάσματα που έμελλε να χρησιμοποιήσει το «πολιτικό ζώο» που λέγεται Σίλβιο
Μπερλουσκόνι.

ΣΙΛΒΙΟ ΜΠΕΡΛΟΥΣΚΟΝΙ

H γοητεία του διαρκεί ακόμη

Ο «Καβαλιέρε». Με το προσωνύμιο «Ιππότης» πλασαρίστηκε ως ο σωτήρας της Ιταλίας

Λένε πως είναι αδύνατο να συναντήσεις τον «Καβαλιέρε» και να μην τον
αγαπήσεις. Έχει έναν σπάνιο μαγνητισμό που προσελκύει τους ανθρώπους κι ένα
χάρισμα που αιχμαλωτίζει όποιον πέσει στα δίχτυα του. Και αυτό το χάρισμα, ο
Μπερλουσκόνι το χρησιμοποίησε και το καταχράστηκε σ’ όλη τη ζωή του, με
αποτέλεσμα να γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ιταλίας και μετά ο
μακροβιότερος πρωθυπουργός της. Και χθες έβγαλε και τον λαγό από το καπέλο
του. Ενώ επί δύο ολόκληρα χρόνια υπολειπόταν της κεντροαριστερής
αντιπολίτευσης στις δημοσκοπήσεις, ενώ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, που
είχαν ανακοινωθεί πριν από δύο εβδομάδες, βρισκόταν πίσω από τον Πρόντι κατά 3
έως 5 μονάδες, ενώ η χυδαιότητά του των τελευταίων προεκλογικών ημερών
φαινόταν να έχει συσπειρώσει τους αντιπάλους του, ο Μπερλουσκόνι κατάφερε να
δημιουργήσει χθες τη νύκτα ένα εκλογικό θρίλερ.

Μια ζωή στις μπίζνες

Ο 69χρονος μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης έχει πουλήσει ένα σωρό πράγματα
στην αξιοθαύμαστη σταδιοδρομία του: σχολικές εργασίες σε συμμαθητές του,
ηλεκτρικές σκούπες, ακίνητα, σαπουνόπερες, διαφημίσεις, βιβλία, περιοδικά,
ασφάλειες, σταρ του ποδοσφαίρου. Όμως εκείνο που έχει πουλήσει πιο επιτυχημένα
από οτιδήποτε άλλο είναι η ίδια η εικόνα του. Με το προσωνύμιο «Καβαλιέρε»
(Ιππότης) πλασαρίστηκε ως ο σωτήρας της Ιταλίας, ο προστάτης των συμπατριωτών
του από την Ερυθρά Απειλή, τους δικαστές που ανακατώνονται σε όλα, τη
σκονισμένη γραφειοκρατία. Οι επικριτές του επέμεναν πάντως και επιμένουν πως
το μόνο πράγμα που θέλησε ποτέ να σώσει είναι ο εαυτός του και η αυτοκρατορία
του των μέσων ενημέρωσης, την οποία η Αριστερά πιθανόν να διέλυε αν ο
Μπερλουσκόνι δεν έμπαινε το 1994 στην πολιτική.

Ίδρυσε το πολιτικό κόμμα του, το Φόρτσα Ιτάλια (Εμπρός Ιταλία) με μια ομιλία
του προς το έθνος από τα τρία τηλεοπτικά κανάλια του, με την οποία παρουσίασε
στην Ευρώπη ένα νέο είδος ηγέτη, ένα είδος Πολίτη Κέιν που έκανε το στυλ
σημαντικό μέρος του μηνύματός του. Μέσα σε τρεις μήνες είχε εκλεγεί
πρωθυπουργός, αλλά η κυβέρνησή του κατέρρευσε πριν αλλάξει ο χρόνος, λόγω
συγκρούσεων στο εσωτερικό του συνασπισμού του. Επέστρεψε θριαμβευτικά στην
εξουσία το 2001 επικεφαλής μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης που κατάφερε να
παραμείνει στην εξουσία περισσότερο από οποιαδήποτε προηγούμενη. Μα πώς μπορεί
να γίνεται πρωθυπουργός, ρωτούσαν οι Ευρωπαίοι, όταν εμπλέκεται σε ένα σωρό
έρευνες για διαφθορά και υπάρχει μια τόσο παταγώδης και εξόφθαλμη σύγκρουση
συμφερόντων ανάμεσα στα δημόσια καθήκοντά του και στην τεράστια και πανταχού
παρούσα αυτοκρατορία του στα μέσα ενημέρωσης; Ο Μπερλουσκόνι απέρριπτε τις
ανησυχίες αυτές ως άσχετες και οι περισσότεροι Ιταλοί συμφώνησαν μαζί του.

Το θαύμα που δεν ήρθε ποτέ

H ΠΑΝΟΠΛΙΑ του «Καβαλιέρε» είχε εντούτοις πάψει τον τελευταίο καιρό να
αστράφτει. Πριν από πέντε χρόνια, είχε υποσχεθεί ένα οικονομικό θαύμα που δεν
ήρθε ποτέ. Αντίθετα, το εμπορικό έλλειμμα διογκώθηκε και οι περισσότεροι
Ιταλοί διαμαρτύρονταν προεκλογικά ότι αισθάνονται πως βρίσκονται σε χειρότερη
θέση απ’ ό,τι το 2001. Αντίθετα, ο πρωθυπουργός φαινόταν να είναι πολύ
καλύτερα σε σχέση πάντα με το 2001, χάρη σε νομοθετικές αλλαγές που εισήγαγε η
κυβέρνησή του και οι οποίες τον βοήθησαν στις νομικές μάχες του με τους δικαστές.