Δρόμοι

Το 1934…

… στις 14 Νοεμβρίου, η Ιταλία έπαιξε με την Αγγλία στον τελικό. H νικήτρια
θα αναδεικνυόταν η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα του πλανήτη. Το ματς έγινε στο
λασπωμένο Χάιμπουρι της Αγγλίας, που ο Ιταλός σχολιαστής Μπρούνο Ρόγκι είχε
αποκαλέσει τότε «θέατρο ενός διεθνούς πολέμου». Πλήθη σε όλη την Ιταλία
παρακολουθούσαν τον αγώνα αγκαλιά με τα ραδιόφωνά τους, ενώ 61.000 θεατές
είχαν στριμωχτεί στο Χάιμπουρι, όπου έβρεχε ασταμάτητα.

H Αγγλία…

… ύστερα από τα πρώτα 12 λεπτά ήταν μπροστά με 3-0 κι είχε χάσει ένα
πέναλτι. Όλα έδειχναν να είχαν τελειώσει. Όμως, η ιταλική ομάδα δεν το έβαζε
κάτω. Ο Τζιουζέπε Μεάτσα, το αστέρι των Ιταλών, σκοράρισε δυο φορές μέσα σε
τέσσερα λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο κι αν δεν υπήρχε το οριζόντιο δοκάρι θα
είχε βάλει και τρίτο γκολ. H Αγγλία κέρδισε 3-2 εκείνον τον αγώνα, αλλά στη
συνείδηση των φιλάθλων οι δυο ομάδες έμειναν ισάξιες. Ο τελικός απολογισμός
του ματς μοιάζει με κατάλογο θυμάτων πολέμου: ο Λουιζίτο Μόντι έσπασε το πόδι
του, ο Έντ Χάπγκουντ τη μύτη του, ο Τζον Μπάρκερ το χέρι του, ο Ρέιμοντ
Μπάουντεν τον αστράγαλό του και ο Τεντ Ντρέικ έφυγε από το γήπεδο με ένα βαθύ
σκίσιμο στο πόδι. Στην Ιταλία, η ήττα μεταφράστηκε σε νίκη. Ο Ρόγκι έγραψε πως
οι Ιταλοί έπαιξαν σαν «μια διμοιρία μονομάχων» και πως εκείνη η ήττα «άξιζε
διπλάσια από νίκη». Οι Ιταλοί παίκτες έγιναν θρύλος: τα «λιοντάρια του
Χάιμπουρι».

H σχέση…

… του ιταλικού ποδοσφαίρου με τον φασισμό ήταν πάντα θερμή. Για το καθεστώς
του Μουσολίνι αυτό το λαϊκό άθλημα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην στρατηγική του.
Οι φασίστες πήραν τον έλεγχο του ποδοσφαίρου στα μέσα της δεκαετίας του 1920
κι έχτισαν μεγαλοπρεπή στάδια που θύμιζαν ρωμαϊκή εποχή. Τα πολιτικά
προβλήματα της χώρας μεταφράζονταν σε ποδοσφαιρικά. Αναπτύχθηκε ο τοπικισμός.
Αντίπαλες πόλεις ρίχνονταν η μια εναντίον της άλλης μέσα στα γήπεδα. Αυτό
κρατάει μέχρι σήμερα, με ποδοσφαιρικές ομάδες της Ακροδεξιάς (Λάτσιο) και της
Αριστεράς (Λιβόρνο), όπως στα χρόνια του βυζαντινού ιπποδρόμου.

H γλώσσα…

… της ιταλικής πολιτικής δύσκολα ξεχωρίζει από τη γλώσσα του ποδοσφαίρου. Ο
Σίλβιο Μπερλουσκόνι, πρόεδρος και ιδιοκτήτης της Μίλαν, όποτε μιλούσε για το
υπουργικό του συμβούλιο, χρησιμοποιούσε τον όρο «η ομάδα μου». Κι όποτε
αναφερόταν στην απόφασή του να μπει στην πολιτική, το 1994, έλεγε «τότε που
κατέβηκα στο γήπεδο». Ακόμη και το κόμμα του, το βάφτισε από το ποδοσφαιρικό
σύνθημα «Φόρτσα Ιτάλια». Ο φασισμός εκμεταλλεύτηκε το ποδόσφαιρο, αλλά αυτή η
εκμετάλλευση δεν τελείωσε με τον θάνατο του Μουσολίνι το 1945. Κανείς
πολιτικός σήμερα δεν μένει αδιάφορος από τη δύναμη του ποδοσφαίρου. Τα
πολιτικά προγράμματα μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους που, αν δεν υπήρχε το
διαφορετικό χρώμα της φανέλας, οι οπαδοί δεν θα ήξεραν ποια ομάδα να ψηφίσουν.