ANAΛΩΣIMA Mας αρέσουν οι εκκλήσεις

Εν όψει της απεργίας συλλεκτών απορριμμάτων, ο Δήμος Αθηναίων είχε κάνει
έκκληση στους δημότες να μην κατεβάζουν τα σκουπίδια στον δρόμο. Μα δεν είναι
συγκινητικό, πείτε μου; Έκκληση! Ικετεύει γονατιστός ο δήμος… Τι στιγμές
πάθους περνάμε μ’ αυτό τον δήμο… Τι σχέση θυελλώδη έχουμε εμείς με τον δήμο
μας, βουτηγμένη στο αίσθημα! Συγγνώμη, στο συναίσθημα, αίσθημα είναι το προϊόν
των αισθήσεων, ξέρετε, της όσφρησης, της όρασης, ας τ’ αφήσουμε καλύτερα γιατί
βρωμάει. Συναίσθημα λοιπόν. Πολύπλοκα πράγματα, σύνθετα, σαδομαζοχιστικά.
Ψηφίζουμε δημάρχους τούς αστέρες χρόνια τώρα, χωματερή δεν φτιάχνουν, αλλά μας
κάνουν εκκλήσεις. Είναι μια απόλαυση κι αυτό. Να πνίγουμε αυτούς τους
γκλαμουράτους ανθρώπους στο σκουπίδι μας. Πνιγόμαστε κι εμείς μαζί, αλλά
χαλάλι. Παίρνουν μαζί τους το στίγμα του μικρού κι ανήλιαγου στενού. Ο
βρωμερός κάδος τούς κυνηγάει σαν εφιάλτης, την ώρα που σφίγγουν το χέρι του
Μπους, έτσι νομίζουμε δηλαδή, αλλιώς γιατί; Αχ ναι, κάντε μας εκκλήσεις. Μας
αρέσουν. Χωματερές δεν θέλουμε, και να μας ζορίσετε να ξεχωρίζουμε τα
σκουπίδια στο σπίτι, όπως κάνουν οι Ευρωπαίοι. Τι τραβάνε αυτοί οι άνθρωποι!
Τους βάζουν να έχουν κάδους με θήκες, σαν τη βαλίτσα των παρακολουθήσεων ένα
πράγμα, και να τοποθετούν αλλού τα πλαστικά, αλλού το γυαλί, αλλού το χαρτί,
αλλού τα υπόλοιπα, να τους βγάζουν από τα σπίτια τη νύχτα, σαν να ντρέπονται
για τα σκουπίδια, οι ανώμαλοι… Έτσι καταντούν άνθρωποι χωρίς αισθήματα –
προϊόντα των αισθήσεων – χάνουν την όσφρηση πρώτη δηλαδή – και χωρίς
συναισθήματα, γιατί άντε μετά να κάνεις εκκλήσεις σε τέτοιους τύπους, στα
ρομπότ αυτά της ανακύκλωσης, που περνάνε τη ζωή τους ξεχωρίζοντας σκουπίδια.
Ενώ εμείς, με την ελληνική μας ιδιαιτερότητα, έχουμε άλλη εξοικείωση με τις
εκκλήσεις και με τα απορρίμματα. Και με τα αισθήματα, τα προϊόντα των αισθήσεων.