Δρόμοι

Τι απέγινε…

… εκείνη η πορτοκαλί επανάσταση; Πέρυσι μας έλεγαν πως μια λαϊκή εξέγερση
στην Ουκρανία κατέληξε στην εκδίωξη ενός διεφθαρμένου ηγέτη. Τώρα, γιατί άραγε
οι Ουκρανοί επανέφεραν με την ψήφο τους τον ίδιο εκείνο διεφθαρμένο ηγέτη στην
εξουσία;

H πορτοκαλί…

… επανάσταση ήταν η πιο πρόσφατη «λαϊκή εξέγερση» για την ανατροπή της
κυβέρνησης μιας πρώην κομμουνιστικής χώρας. Είχε προηγηθεί μια παρόμοια
εξέγερση στη Γεωργία. Καθεμιά τους ακολούθησε τα χνάρια της ανατροπής του
Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς το 2001 στη Σερβία: ομάδες λαού, με την υποστήριξη
φοιτητικών οργανώσεων (Οτπόρ στη Σερβία, Χμάρα στη Γεωργία και Πόρα στην
Ουκρανία), βγαίνουν στους δρόμους αμφισβητώντας εκλογές και ζητώντας αλλαγές.
Καθεμιά από αυτές τις εξεγέρσεις παρουσιάστηκαν από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης
σαν σημαντικά μεταρρυθμιστικά και εκσυγχρονιστικά κινήματα. Όποια κι αν είναι
η αλήθεια γι’ αυτές τις εκλογές, λέει η πολιτική αναλύτρια Τάρα Μακόρμακ,
είναι βέβαιο πως υπήρξε σε αυτές μπόλικη εξωτερική ανάμειξη (η δυτική
χρηματοδότηση των εξεγερμένων από μη κυβερνητικές οργανώσεις παρουσιάστηκε
ελλιπώς από τα μέσα ενημέρωσης, ενώ η ρωσική ανάμειξη περιγράφηκε εκτενώς). Το
εντυπωσιακό με αυτές τις λεγόμενες λαϊκές εξεγέρσεις είναι πόσο γρήγορα
ξεθύμαναν μόλις κόπασαν οι διαδηλώσεις.

Οι πρόσφατες…

… εκλογές στην Ουκρανία έθαψαν την πορτοκαλί επανάσταση. Το κόμμα του
«διεφθαρμένου» Γιανούκοβιτς βγήκε πρώτο με 35%, ενώ το κόμμα του «επαναστάτη»
Γιούσενκο καταποντίστηκε στο 14%. Το πιθανότερο σενάριο τώρα είναι πως ο
«αδιάφθορος» θα σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας με τον «διεφθαρμένο». Τόσο οι
ΗΠΑ όσο και η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσαν ότι, τουλάχιστον αυτή τη φορά, οι
εκλογές ήταν έντιμες. H «λαϊκή επανάσταση» εξαφανίστηκε το ίδιο εύκολα όσο
εμφανίστηκε, όπως και η δυτική εχθρότητα έναντι του Γιανούκοβιτς. Αποδείχθηκε
έτσι πως οι διαφορές ανάμεσα στον Γιούσενκο και τον Γιανούκοβιτς δεν ήταν τόσο
βαθιές όσο παρουσιάστηκαν στα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Άλλωστε είχαν
συνυπηρετήσει και οι δύο σε κυβερνήσεις του ρωσόφιλου πρώην προέδρου Κούτσμα.
Παρά τους ισχυρισμούς ότι ο Γιανούκοβιτς είναι «άνθρωπος του Κρεμλίνου», έχει
επίσης ταχθεί υπέρ της συμμετοχής της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί
να είναι πράγματι ρωσόφιλος, αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι απεργάζεται
την ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης (όπως περίπου άφηναν να εννοηθεί πολλοί
δυτικοί σχολιαστές). Είναι μια ρεαλιστική στάση που υπαγορεύεται από μια
γειτονική χώρα η οποία κατέχει τη μερίδα του λέοντος στις ουκρανικές εμπορικές
συναλλαγές. Όταν ο πρόεδρος Πούτιν ανέβασε την τιμή που πληρώνουν το ρωσικό
φυσικό αέριο οι Ουκρανοί δεν είδαμε καμία δυτική μη κυβερνητική οργάνωση να
τρέχει να τους γλιτώσει από το κρύο. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που οι Ουκρανοί
ψήφισαν Γιανούκοβιτς μονοκούκι.

Ωραία…

… τα σόου με τα λέιζερ και τις χρωματιστές σημαίες της «αλλαγής», αλλά όταν
αυτό το αίτημα δεν προέρχεται πράγματι από τη λαϊκή βάση δεν έχει συνέχεια.
Μετά την πορτοκαλί επανάσταση, οι Ουκρανοί δεν βρίσκονται σήμερα σε καλύτερη
κατάσταση από πρώτα.