Aπ’ τα αλώνια στα καντόνια…

Χίλιες φορές γελάδι στο καντόνι, παρά πολίτης στο αλώνι

MIKPH είχα πάει, για πρώτη φορά, στην Ελβετία. Βρίσκομαι σε ένα ασανσέρ
γεμάτο κόσμο. Το ασανσέρ σταματάει σε έναν όροφο και μπαίνει μέσα ένας κύριος
με μειδίαμα. Μας χαιρετάει:

– Monsieurs, dames!

Έμεινα άναυδη. Ερχόμενη από μια χώρα με κύριο εξαγώγιμο προϊόν τη μούντζα,
πολύ τον θαύμασα. Τι ευγενής, τι ευπατρίδης, τι κύριος, τι μειδίαμα!

Την επομένη, που βρέθηκα σε ασανσέρ, πάλι τα ίδια. Μπαίνει, το ίδιο μειδίαμα
(σε άλλον κύριο):

– Monsieurs, dames!

Για να μην το ξημερώσουμε, κάθε φορά, η ίδια ιστορία. Τα ίδια μειδιάματα σε
διαφορετικά πρόσωπα (όχι και πολύ διαφορετικά – μη φανταστείς! Λέμε τώρα!).
Μέχρι που, κάποτε, βρέθηκα στο ασανσέρ μόνη μου. Και ο κύριος που μπήκε με
χαιρέτησε:

– Monsieurs, dames!

Τι «monsieurs, dames», παιδιά; Μόνη κι έρημη ήμουνα στον ανελκυστήρα. Δεν
υπήρχε κανένας!

Και τότε κατάλαβα ότι όλη αυτή η αβρότης δεν ήταν παρά ένα τυποποιημένο
προϊόν: δεν σήμαινε απολύτως τίποτα. Απλά, όταν ο Θεός έφτιαχνε τον κόσμο, σε
μια έκρηξη χιούμορ, δημιούργησε τους Ελβετούς. Είπε «γενηθήτω χώρα ουδέτερη με
μειδιάματα, ρολόγια, σοκολάτες, καντόνια κι αγελάδες!».

Γύρισα πολύ περήφανη για τη φυλή μας. Εμείς, αγάπη μου, είμαστε άλλοι
άνθρωποι. Ό,τι νιώθουμε, το εκφράζουμε. Και τη μούντζα μας θα ρίξουμε, και το
μπινελίκι μας, και τα καντίλια μας θα κατεβάσουμε. Έτσι, να ανάψουν τα αίματα,
βρε αδελφέ!

– Monsieurs, dames!

Για πολλά χρόνια, είχα ξεχάσει αυτή τη σουρεαλιστική πινελιά του Υψίστου. Τη
θυμήθηκα πάλι. Τώρα. Που όλοι βρίζονται. Τώρα. Που έχει μετατραπεί η χώρα σε
Αυλή των Τραυμάτων. Δημοσιογράφοι σκοτώνονται μεταξύ τους. Ξεσκίζουν ο ένας
τις σάρκες του άλλου. Τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν, οι χυδαιολογίες ανάγονται σε
κάποια διεστραμμένης μορφής τέχνη, τα ουρλιαχτά και οι κραυγές έχουν γίνει
παντός καιρού!

KAI ΜΕΣΑ σε όλο αυτό το συμπούρδουκλο και ο γνωστός μαλάκας. Ο ήπιος. Ο
αξιοπρεπής. Ο χαμηλών τόνων. Αυτός που μπαίνει στη μέση να τους χωρίσει. Και
τρώει τις περισσότερες!

Γιατί εκεί καταντήσαμε: τον θεωρούμε κι αυτόν ύποπτο. Όποιος αρνείται να
ξεκατινιαστεί, να ξεφτιλίσει και να ξεφτιλιστεί – αυτός «παριστάνει» το καλό
παιδί! Το ενδεχόμενο να EINAI ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ, ούτε που μας περνάει!

Καπάκι στους τηλεοπτικούς σταρ με τις ξεπερασούρες σε υβρεολόγιο γίνεται και η
φάση με τη ΔΑΠ. Μια ΔΑΠ να σείεται σύσσωμη αισχρολογώντας με τρόπο ανήκουστο.
Με «αποσιωπητικά» που δεν τα χωράει ανθρώπου νους. Κι αυτά τα «αποσιωπητικά»
να γίνονται σύνθημα. Σύνθημα μιας νεολαίας που υποτίθεται ότι έχει οράματα.
Και ποια είναι αυτά τα οράματα, παιδιά; Να γ… τον π… τον Γιωργάκη;

Κι ο κύριος Βουλγαράκης; Κοτζάμ υπουργός Πολιτισμού; Δεν τα άκουσε, λέει. Δεν
τα πήρε το αυτί του, λέει. Τα καταδίκασε. Εκ των υστέρων. Όταν η κατάσταση
ήταν πια εκτός ελέγχου! Όταν τα όρια της υπομονής, της αισθητικής, της
ευπρέπειας είχαν τσαλαπατηθεί με τον πιο βάναυσο τρόπο. Όταν πιάσαμε τον πάτο.
Κι ακόμα κι εκεί στον πάτο, ακόμα κι εκεί – στα Τάρταρα της ξεφτίλας – κάποιοι
συνεχίζουν το θεάρεστο έργο τους…

Στα δελτία – αντί η μία είδηση να διαδέχεται την άλλη – η μία βωμολοχία
διαδέχεται την άλλη. Κι όπως άκουγα, όπως έβλεπα, όπως έφριττα, έπιασα τον
εαυτό μου να αναπολεί κάποια προκάτ μειδιάματα του παρελθόντος…

Να ζω στην Ελβετία, καρδιά μου. Να ζω σε καντόνι. Κι ας μην είμαι άνθρωπος. Ας
είμαι μειδίαμα. Ρολόι. Σοκολάτα γάλακτος. Ας είμαι έστω κι αγελάδα!

Χίλιες φορές γελάδι στο καντόνι, παρά πολίτης στο αλώνι!

ΥΓ: Γεώργιε Ράλλη, τελικά, δεν έφυγες «πλήρης ημερών»… Τελικά, «εσύ έφυγες νωρίς»…