ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Iσορροπία

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο K. Παπανδρέου, Φαραί Πατρών, γράφει:

«Ο άνισος ανταγωνισμός στον κοινωνικό στίβο, που κατά φυσική συνέπεια
προκύπτει από την διαφορετικότητα, δημιουργεί ταξικές διαφορές, για τις οποίες
θα ‘ταν εύλογο να τηρείται μια αμοιβαία ισορροπία στο μέτρο του δυνατού,
συντελώντας σε αδιάσπαστη κοινωνική συνοχή. Μόνο που όταν η ισορροπία αυτή
διαταραχθεί, μοιραίως οδηγεί σε συγκρούσεις και κατ’ επέκταση σε χειρότερες
συνέπειες εμφύλιου σπαραγμού. Προς αποφυγή μιας τέτοιας ολέθριας κατάληξης,
επιβάλλεται να εφαρμόζονται οι νόμοι χωρίς διάκριση, για την όσο το δυνατόν
καλύτερη εναρμόνιση των σχέσεων, την άμβλυνση των ταξικών διαφορών. Την μια
απ’ αυτές, εκφράζει ο λεγόμενος καπιταλισμός και την άλλη ο κομμουνισμός.

Ο καπιταλισμός χαρακτηρίζεται, εκτός από την άγρια εκμετάλλευση των λαϊκών
στρωμάτων, για να έχουμε πλούσιους και φτωχούς, και για άθλιο αυταρχισμό. Και
στη χειρότερη περίπτωση, όταν δει ότι από τις εργατικές τάξεις δέχεται ισχυρές
πιέσεις, ιδιαίτερα τέτοιες που να θεωρεί ότι προμηνύουν την ανατροπή του, αντί
να ικανοποιήσει τις ανάγκες τους καταφεύγει άμεσα σε δικτατορική λύση.

Ο κομμουνισμός καταφέρεται στις απαράδεκτες πρακτικές του καπιταλισμού, αλλά
ενώ εφαρμόστηκε σε κάποιες χώρες – ιδιαίτερα ανατολικές – εν τούτοις παρέμεινε
υπόσχεση για κάτι καλύτερο που δεν ήρθε ποτέ. Στην εξουσία δεν έρχεται με
δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά με επανάσταση. Και μια επανάσταση για να
επιβιώσει είναι αναγκασμένη να βρίσκεται διαρκώς σε επανάσταση.

Αν από μια τέτοια τακτική περάσει σε χαλαρωτική, νομοτελειακά θα
αυτοκαταργηθεί ή, το πιθανότερο, θα ανατραπεί από λαϊκή εξέγερση. Γιατί ακόμα
και ένα καλό όταν επιβάλλεται με τη βία λειτουργεί αρνητικά στο λαϊκό αίσθημα,
δηλαδή ως κακό. Ζήτω η Δημοκρατία, αλλά γνήσια Δημοκρατία, που να μη χαρίζεται
σε κανέναν και σε τίποτα, παρά να εποπτεύει και να επαγρυπνεί για τυχόν
παραμέτρους που θα έβλαπταν το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου».

Ο ίδιος σημειώνει:

«Επειδή λέγεται ότι έχουμε πολυτέλεια της κατανάλωσης, αυτό δεν σημαίνει ότι
γίνεται υποχρεωτικά εξαιτίας επιβεβλημένης ανάγκης, αλλά για λόγους αυτάρκειας
και, αν δεν καταστεί δυνατή, ψυχολογικά λειτουργεί ως στερητικό σύνδρομο. Αυτό
ισχύει πολύ περισσότερο για εκείνους που έζησαν σε χρόνια εξαθλίωσης και
φτώχειας, και τους δημιουργεί απωθημένα που τα βγάζουν τώρα κάνοντας σπατάλη.
Έτσι εκδικούνται την ταπείνωση που υπέστησαν τότε».