PIΠEΣ Mαθήματα

HTTA για την κυβέρνηση αλλά και για τις ακραίες φωνές στον χώρο των
βιομηχάνων αποτελεί η συμφωνία που επιτεύχθηκε χθες για αυξήσεις 11,3% στη νέα
– διετή – Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.

ΤΟ ότι ο ΣΕΒ είχε προσέλθει στις διαπραγματεύσεις προτείνοντας αυξήσεις
2,8% και ζητώντας εξαίρεση των εργαζομένων σε προβληματικούς κλάδους από την
προστασία της Εθνικής Σύμβασης δείχνει πόσο αναγκάστηκε να υποχωρήσει μετά την
κατακραυγή που προκάλεσαν οι προτάσεις του.

ΤΟ πραξικόπημα που επιχειρήθηκε σε αυτή την ελληνική εκδοχή του
γαλλικού μοντέλου δεν βρήκε την παραμικρή ανταπόκριση. Με αυτή την έννοια η
ΓΣΕΕ έχει κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένη. Ακόμα και αν οι εργαζόμενοι –
δικαίως – μπορεί να διεκδικούν μεγαλύτερες αυξήσεις ώστε να υπάρξει ουσιαστική
βελτίωση του επιπέδου ζωής τους.

ΔΕΝ είναι λιγότερο σοβαρές όμως οι πολιτικές προεκτάσεις της συμφωνίας.
Από την πλευρά της κυβέρνησης επιχειρείται να εμφανιστεί ως δική της επιτυχία
η εργασιακή ειρήνη. Στην πραγματικότητα όμως κατ’ εξοχήν εκτεθειμένη βγαίνει η
κυβερνητική εισοδηματική πολιτική.

ΓΙΑΤΙ βέβαια όταν ακόμα και προβληματικοί κλάδοι του ιδιωτικού τομέα –
κλάδοι δηλαδή που αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό των χωρών χαμηλού εργατικού
κόστους – υποχρεώνονται να δώσουν αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, προκαλεί
απορίες η εμμονή της κυβέρνησης σε αυξήσεις 3% στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ.

ΠΟΣΟ μάλλον που τα ελλείμματα τα οποία επικαλείται ως δικαιολογία δεν
οφείλονται στους υψηλούς μισθούς, αλλά στη χρόνια κακοδιαχείριση καθώς και
στην – επιβεβλημένη – άσκηση κοινωνικής πολιτικής μέσα από τα τιμολόγια των
ΔΕΚΟ. Το οικονομικό επιτελείο όμως, αντί να αντιμετωπίσει τα πραγματικά
προβλήματα με ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και εξυγίανση, ακολούθησε την εύκολη
λύση: φόρτωσε τη λιτότητα στους εργαζομένους!