ANAΛΩΣIMA Ούνα φάτσα ούνα ράτσα

Καλός άνθρωπος η Μίλβα, είπε αυτό που θέλαμε να ακούσουμε. Εσείς οι Έλληνες
μοιάζετε με εμάς τους Ιταλούς, είπε. Δεν αρκέστηκε σε ένα απλό «αγαπώ την
Ελλάδα», ή «μου αρέσει» ή «είμαι συγκινημένη που πατάω το ελληνικό χώμα, που
έρχομαι στη χώρα αυτή», όχι. Αυτά όλα θα μπορούσε να τα πει ο καθένας, όλοι οι
διάσημοι στο αεροδρόμιο μόλις πατήσουν το πόδι τους, αυτά λένε. A ναι, και να
επιστρέψουν τα Μάρμαρα της Ακρόπολης. Προφανώς, τους το ψιθυρίζει στο αυτί η
αεροσυνοδός: «Μόλις φτάσετε στην Αθήνα να πείτε αμέσως ότι πρέπει να
επιστρέψουν τα Μάρμαρα!». Και όλοι το λένε, τι τους νοιάζει; Φουρούσια στο
μπαλκόνι τους τα έχουν τα Μάρμαρα και φοβούνται μην πέσει άμα επιστρέψουν;
Αυτό όμως δεν το σκέπτεται ο καθένας, αυτό δεν το ομολογούν οι αεροσυνοδοί,
έτσι στα καλά καθούμενα. Δεν λένε στους επισκέπτες, με το καλημέρα, ξέρετε
εμείς οι Έλληνες νομίζουμε ότι μοιάζουμε στους Ιταλούς. Είναι το κρυφό μας
όνειρο. Δεν το ομολογούμε για να μη φανεί ότι ζηλεύουμε, ότι θα θέλαμε να
βρισκόμαστε λίγο πιο αριστερά στον χάρτη, λίγο πιο ψηλά… Δεν το
παραδεχόμαστε, μη θυμώσει ο Αρχιεπίσκοπός μας και διάφοροι τέτοιοι τύπου που
κυκλοφορούν θυμωμένοι και έτοιμοι να αρπαχτούν και φωνάζουν ότι είμαστε
μοναδικοί και ανάδελφοι! Κι εμείς το κρατάμε μέσα μας σαν κρυφό πάθος, διαρκή
επιθυμία, μόνιμο στόχο. Και ταυτιζόμαστε με τις πολιτικές σας αγωνίες, εσάς
και των Γάλλων, αλλά και εκείνοι Λατίνοι δεν είναι; Έχουμε και παροιμία, «Ούνα
φάτσα ούνα ράτσα»! Μόνο που δεν ξέραμε έως τώρα αν γνώριζαν και οι Ιταλοί τη
συγγένεια. Ευτυχώς που ήρθε η Μίλβα, πιο πολύτιμη ακόμη κι από τα τραγούδια
της αυτή η ενημέρωση.