H συνάντηση με τον Γεώργιο Pάλλη

Ο κ. Πέτρος Χριστοφιλίδης, δημόσιος υπάλληλος, από την Αθήνα, γράφει για
μια πρόσφατη συνάντηση με τον αείμνηστο Γεώργιο Ράλλη:

O Γεώργιος Ράλλης

«Τον συναντήσαμε στο σπίτι του, στην οδό Κανάρη, την 18.1.2006. Μας
εντυπωσίασε η ταχύτητα με την οποία ανταποκρίθηκε θετικά στο αίτημά μας για
μια συνάντηση, μια καταβύθιση στο σκοτεινό πηγάδι του πολιτικού παρελθόντος.
Αλαζονεία ουδεμία γι’ αυτόν, τον – τω όντι – αριστοκράτη, τον άνθρωπο του
ήθους και της μετριοπάθειας. Μια στενή θύρα στο τέρμα ενός μικρού εσωτερικού
διαδρόμου άνοιξε ξαφνικά και εμφανίστηκε ενώπιόν μας με την ήρεμη δύναμη της
ευγένειας, τον μειλίχιο τόνο της μεστωμένης σοφίας. Καθήσαμε γύρω από ένα
μακρόστενο ορθογώνιο τραπέζι. Το φως από τις απλίκες ράντιζε τον χώρο με αυτό
το ζεστό εσωτερικό αίσθημα της αναπόλησης, που μες στη σιωπή των κλειστών
χώρων ανοίγει διαδρόμους επιστροφής στα αλλοτινά. Σε κάποιο αυλάκι ενός
τοίχου, μικρές και λιτές προσωπογραφίες, Γεώργιος Θεοτόκης, Δημήτριος Ράλλης
και ο – στιγματισμένος πατήρ του – Ιωάννης Ράλλης, έστεκαν χλωμές και
ακλόνητες παρασύροντας τη μνήμη μέσα από τα παράθυρα των κάδρων τους.

Είχε να μας πει πολλά: θυμήθηκε τη μοναδική περίοδο της πρωθυπουργίας του
(1980-1981), τις πολιτικές και κοινωνικές αναστατώσεις της εποχής:
ελληνοτουρκικά, Ελλάδα και ΝΑΤΟ, η τύχη των αμερικανικών βάσεων, οι τεχνητές
αντιπολιτευτικές κορόνες, το Κυπριακό, αλλά και ο σεισμός της Αθήνας, οι, φευ,
αιώνιες πυρκαγιές του καλοκαιριού, η πυρπόληση του Κατράντζου και του Μινιόν,
ο άδοξος θάνατος στα σκαλιά της θύρας 7 κ.λπ. Έμελλε να αποχωριστεί τον
πρωθυπουργικό θώκο σε διάστημα μικρότερο του ενάμισι έτους και μία σειρά από
συμβάντα σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής συγκροτούσε μια κατάσταση σπάνιας
κακοδαιμονίας (…). Στη συνάντησή μας δεν απέκρυψε τον θαυμασμό του για τον
K. Καραμανλή, θυμήθηκε την εξορία του στην Κάσο κατά την περίοδο της
δικτατορίας, εξήγησε το μέγεθος του κομμουνιστικού κινδύνου το 1944 (…).

Τελικά η δεύτερη συνάντηση που μας υποσχέθηκε δεν θα γίνει ποτέ».