ANAΛΩΣIMA Kάποτε τραγουδούσαμε

Αυτά δεν είναι πραγματάκια που μπορεί να ειρωνευθεί κανείς. Αυτά τα
γκατζετάκια, με τα λεπτά καλώδια που καταλήγουν σε ακουστικά, κυκλοφορούν όλο
και σε μικρότερες εκδόσεις που όσο μικραίνουν τόσο ακριβαίνουν και τα παιδιά
συναγωνίζονται ποιο θα έχει την πιο σούπερ (πλεονασμός το «πιο σούπερ», αλλά η
κατάσταση είναι πλεοναστική, ούτως ή άλλως). Κι έχουν συνεχώς καινούργια
ονόματα, τα οποία μόνο με το να τα μαθαίνεις εισέρχεσαι ως δόκιμος στον
θαυμαστό καινούργιο κόσμο τους – πρέπει απλώς να πλουτίσεις για να τα
αποκτήσεις. Νεαρές χαμογελαστές Ασιάτισσες διαφημίζουν το επόμενο μοντέλο
προτού ξοφλήσεις το τελευταίο που μόλις αγόρασες. H ζήλεια, συναίσθημα πολύ
πιο κυρίαρχο από την ικανοποίηση, σε πλημμυρίζει μαζί με τους ηλεκτρικούς
ήχους που έχουν αποκλείσει τα αυτιά σου. Τώρα πια τα ακουστικά σαν σκουλαρίκι
είναι ξεπερασμένα, κυκλοφορούν ακουστικά ενσωματωμένα στον σκελετό των
γυαλιών, στο πλάι εννοείται, και καθώς βλέπεις, ακούς κιόλας, άλλα βλέπεις κι
άλλα ακούς, αλλά δεν πειράζει. Κι ύστερα τα ακουστικά κλείνονται σε μάλλινο
νήμα και πλέκονται μέσα στο σκουφάκι, τα φοράς και ακούς καθώς ζεσταίνεσαι,
ενώ το καλοκαίρι φαντάζομαι θα κυκλοφορήσουν ενσωματωμένα σε καπέλα. Κι έτσι
παντού απομονώνεσαι, από την οικογένειά σου, η οποία σε καταπιέζει, σε βάζει
ας πούμε να τραγουδάς στο αυτοκίνητο μαζί της. Κάποτε τραγουδούσες, προτού
μάθεις την καινούργια γλώσσα της μουσικής ανεξαρτησίας, αλλά τώρα, με τόσο
τέλειους ήχους στο αυτί, πώς να το ανοίξεις το στόμα; Με την παρέα θα το βρεις
το θάρρος άραγε; Όταν βουλώνονται με τόση επιμέλεια τα αυτιά, πώς ξαναγίνεται
το τραγούδι ερασιτεχνικό και αδέξιο, χορωδιακό και λίγο φάλτσο, πώς
ξαναβρίσκεις το θάρρος να δοκιμάσεις τις δημιουργικές δυνάμεις σου;