[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Καραϊσκάκηδες και Κολοκοτρώνηδες και Μακρυγιάννηδες και Ανδρούτσοι και Διάκοι
και Νικηταράδες και Μποτσαραίοι, τους βλέπω όλους να παρελαύνουν από το πρωί.
Όρθιοι, στητοί, καμαρωτοί, αγέρωχοι, ωραίοι σαν Έλληνες. Με μουστάκες,
μπιστόλες, φουστανέλες, φυσεκλίκια, γιαταγάνια και δυο πήχες καρδιά κάτω από
τα λερά τους πουκάμισα. Και με την πίστη, να τους χαλυβδώνει. Πίστη για την
τελική νίκη, σε έναν αγώνα που φαινόταν εξ αρχής χαμένος από χέρι. Χωρίς
προοπτική. Χωρίς αύριο. Σ’ αυτούς, κι όσους ανώνυμους τους ακολούθησαν,
χρωστάμε ότι περάσαμε από την εποχή τού «ακόμη τούτη η άνοιξη ραγιάδες,
ραγιάδες, τούτο το καλοκαίρι, ώσπου να ‘ρθεί ο Μόσκοβος» στην ανεξαρτησία και
στο νέο ελληνικό κράτος…

«Επανίδρυση»

A, το αγαπημένο μου θέμα: «νέο ελληνικό κράτος». Πού να το ‘ξεραν οι
Κολοκοτρωνοκαραϊσκακηδομακρυγιαννοανδρούτσοι ότι θα σκοτώνονταν με τους
Τούρκους πάνω στα βουνά και στα λαγκάδια, για να έρθει μια ωραία πρωία ο
Καραμανλής και να δηλώσει «θα επανιδρύσω το ελληνικό κράτος». Αν σκεφτόμασταν
πού και πού πώς αναστήθηκε αυτό το «νεώτερο ελληνικό κράτος», πολλά πράγματα
θα ήταν διαφορετικά. Και δεν θα είχε λόγο κανένας Καραμανλής να «επιχειρεί» να
«επανιδρύσει» το κράτος και να αναθέτει στον κάθε Προκόπη να υλοποιήσει τις
αποφάσεις του. Γιατί δεν θα υπήρχε τέτοια ανάγκη, αλλά και γιατί θα του λέγαμε
όλοι με μια φωνή «πουτ δε κράτος ντάουν σλόουλι»!

«Μοιραίοι κι άβουλοι»

Τώρα, είμαστε παραδομένοι, «μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα», στα χέρια του καθενός
που κάνει ό,τι του κατεβαίνει, λες και το κράτος, αυτό για το οποίο, όπως
είπαμε, πάλεψαν σκληρά Κολοκοτρωνοκαραϊσκακηδομακρυγιαννοανδρούτσοι και λοιποί
είναι δικό τους. Αλλά εγώ, αν θυμάμαι καλά, στις 7 Μαρτίου του 2004 ψηφίσαμε
για κυβέρνηση. Δεν εκχωρήσαμε τη χώρα στον Καραμανλή. Ούτε υπογράψαμε καμία
δωρεά (γονική ή άλλη) με την οποία να του εκχωρούμε τη χώρα. Πρωθυπουργό τον
κάναμε επειδή εκείνος μας το ζήτησε κι επειδή οι περισσότεροι από μας κρίναμε
ότι έπρεπε να του κάνουμε το χατίρι. Το ξέρω, το μετανιώσαμε(τε), αλλά, το
‘χουμε ξαναπεί, η κάλπη είναι σαν το ταμείο, «μετά την απομάκρυνση, ουδέν
λάθος αναγνωρίζεται».

«Ακριβοθώρητος»

Εντάξει, εμείς το κάναμε το λάθος, εκείνος γιατί επιμένει κάθε στιγμή να μας
το θυμίζει (το λάθος); Και πώς είναι δυνατόν επτά χρόνια αρχηγός της
αξιωματικής αντιπολίτευσης να ζητάει κάθε μέρα να τον κάνουμε πρωθυπουργό, και
αφού τον κάνουμε να εξαφανίζεται από προσώπου γης; Μυστήρια πράγματα. Ευτυχώς
να λέμε, που αύριο έχουμε παρέλαση στην πλατεία Συντάγματος και θα τον δούμε
στην εξέδρα των επισήμων. Αλλιώς, γύρευε πότε θα μας έκανε την τιμή να
εμφανιστεί μπροστά στα… βέβηλα μάτια μας! Πάλι μέσα από καμιά τηλεόραση εν
ώρα διαγγέλματος (τρία λεπτά με το ρολόι) θα τον βλέπαμε τον «ακριβοθώρητο».
Να μας υπόσχεται και πάλι καλύτερες μέρες, μιλώντας – όπως πάντα – «με
ειλικρίνεια».

Κρίμα, κρίμα, κρίμα…

Τα «σημάδια» μάς λένε, πάντως, ότι αυτή η κυβέρνηση, ό,τι και να κάνει, είναι
στη διαδικασία της αποδρομής. Με δυσκολία στέκεται στα πόδια της. Πέρασε,
δυστυχώς γι’ αυτήν (κι ευτυχώς για τη χώρα) από τη φάση της τρελής χαράς και
τού «όλα μάς πάνε δεξιά» στο «ό,τι κάνουμε πάει χάλια». Στο «τίποτα δεν μας
βγαίνει». Στην απόλυτη απογοήτευση. Στο «πίνω για να ξεχνώ τον πόνο» (άσχετο).
Εμείς, πάλι, έχουμε πέσει στη βαθιά κατάθλιψη που της συμβαίνουν όλα αυτά της
κυβέρνησης. Που χώμα πιάνει και… χώμα παραμένει (αυτό που πιάνει) – το
διευκρινίζω γιατί κάποτε χώμα έπιανε, χρυσάφι γινόταν. Κρίμα. Πολύ κρίμα.
Κρίμα, κρίμα, κρίμα, κρίμα, κρίμα…

«Διπλωματία της κουμπαριάς»

Κρίμα που η στήλη δεν συνοδεύεται και από οπτικό υλικό. Θα μπορούσα να
απεικονίσω τα «κρίματα» με ανάλογες κινήσεις, αλλά τέλος πάντων, κάποτε μπορεί
να εξελιχθεί και έτσι η δημοσιογραφία. Επί του παρόντος ας παραμείνουμε στον
γραπτό λόγο. Έχουν αποτυπωθεί και στο χαρτί οι δηλώσεις του K. Καραμανλή και
του Π. Μολυβιάτη, ότι η Ελλάδα απαιτεί από την Τουρκία την άρση του «casus
belli» για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια. Υπάρχουν τα
γραπτά. Την αναγνώριση ότι και σ’ αυτό η απόδοση της κυβέρνησης ήταν ένα
στρογγυλό μηδενικό, δεν είδα. Κι αφήνω κατά μέρος τα ανύπαρκτα αποτελέσματα
της «διπλωματίας της κουμπαριάς», όπου οι δύο κουμπάροι, ο Καραμανλής και ο
Ερντογάν, έκαναν την κουμπαριά για να επισφραγίσουν την απόφασή τους να γίνουν
φίλοι. Μωρέ, καλά λένε «δώσε θάρρος στον κουμπάρο, να σ’ ανέβει στο κρεβάτι»
(εντάξει, το ξέρω, για τον χωριάτη το λένε, αλλά εμένα σε κουμπάρο μού
βγήκε)…

«Πακετάκι»

Άδηλο είναι το μέλλον του υπουργού που έχει διακόψει οριστικά τις σχέσεις του
με την αλήθεια. Που άλλα ενημερώνει την αξιωματική αντιπολίτευση κι άλλα
παραδέχεται δημοσίως. Που αποπροσανατολίζει συνεχώς και που, όπως φαίνεται,
εκτός από τους «απέναντι» έχει ρίξει στα βράχια και δικούς του – όχι όλους να
εξηγούμαστε, αλλά αρκετούς. Κι έτσι όπως τον παρατηρώ να εκτίθεται καθημερινά
εκτιμώ ότι δεν είναι μακριά η ημέρα που ο Καραμανλής θα τον παραδώσει στα
«σκυλιά» να έχουν να ασχολούνται. Αλλιώς, τους βλέπω να φεύγουν μαζί
«πακετάκι», σαν αυτό της κυρίας Χατζηβασιλείου στον Alpha…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Αποκαθήλωση του «έργου» Κακλαμάνη

Κουίζ: Τι έχει πάθει ο Αβραμόπουλος και έχει αποκαθηλώσει μέσα σε δέκα ημέρες
το «έργο» (ποιο έργο;) του Νικήτα Κακλαμάνη; Απάντηση: τίποτα. Τον εαυτό του
πάει να προστατεύσει. Σου λέει, έτσι όπως τα έχει καταφέρει ο κύριος Νικήτας
να νομίζει όλη η κοινωνία ότι αποχώρησε ως «επιτυχημένος» υπουργός, εγώ
ξεκινάω υπό το μηδέν, και φεύγοντας από εδώ το λιγότερο που μπορεί να μου
χρεώσουν είναι ότι τα έκανα μπάχαλο στην Υγεία. Έτσι, συνειδητά, κάθε μέρα
φωνάζει ότι τα νοσοκομεία είναι σε «τριτοκοσμική κατάσταση», ότι τα ράντζα
είναι εδώ, ότι χρειάζεται να γίνουν πολλά πράγματα στον χώρο, ότι έχουμε πολύ
καθυστερήσει και τέτοια. Και σταμάτησε – όπως λένε – και ένα σκάνδαλο 11 δισ.
με το κέτερινγκ στα νοσοκομεία. Κι επειδή αντιλαμβάνεται ότι έτσι και χάσει η
Νέα Δημοκρατία στις εθνικές εκλογές θα τεθεί θέμα διαδοχής του Καραμανλή, δεν
είναι κορόιδο να μείνει εκτός διεκδίκησης και μάλιστα ως αποτυχημένος. Κατά τα
λοιπά, δεν τα βρήκε με τον Νικήτα στη μυστική συνάντηση που είχαν προ
εβδομάδος και που κράτησε 4 ολόκληρες ώρες…