Tο τέταρτο κουδούνι

«Είμαι κι εγώ ηθοποιός. Όχι από αυτούς που γνωρίζετε. Από αυτούς που δεν
γνωρίζετε. Από τους… “Μην τηλεφωνήσετε εσείς, θα σας τηλεφωνήσουμε εμείς”…
Ή τους… “Ευχαριστούμε, αλλά δεν είσαστε αυτό που σκεφτήκαμε για το ρόλο”…

Δεν τους αδικώ… H αλήθεια είναι πως δεν τους αδικώ γιατί…

Μπορείτε να τραγουδήσετε; Κι εγώ μπορώ, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Απλώς
τραγουδάω σωστά, δεν φαλτσάρω. Τίποτα το ιδιαίτερο.

Να χορέψετε μπορείτε; Κι εγώ χορεύω, αλλά είναι σαν το τραγούδι μου.
Τίποτε το ιδιαίτερο…

Σας έπεισα; Με όλα αυτά που είπα σας έπεισα;

Όχι ε;

Αυτό είναι ένα άλλο πρόβλημα… Δεν μπορώ να πείσω… Ή νομίζω πως δεν
μπορώ.

Το σκέφτεστε, έτσι δεν είναι; Τη βλέπω την ερώτηση στα μάτια σας. Όχι
μόνο στα δικά σας. Όλων σας. Γιατί δεν κάνεις κάτι άλλο; Γιατί δεν τα παρατάς
αφού δεν μπορείς;

Έχετε παρατήσει ποτέ κάτι που αγαπούσατε πολύ;

Σας ήταν εύκολο; E, εγώ δεν μπορώ… Δεν μπορώ.

Και θα ήθελα για μια φορά να βρεθώ στο κέντρο της σκηνής… Μέσα στο φως ενός
προβολέα. Να σταθώ μέσα στο φως και να πω ότι… Θα ήθελα να είμαι αυτό που
ονειρεύτηκα να είμαι…

Και τώρα το είπα…

Και τι έγινε;…».

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου η επόμενη Δευτέρα – 27 Μαρτίου.

Έτσι, σαν αφιέρωμα, σας παρέθεσα σήμερα το κείμενο ενός μικρού μονολόγου,
απ’ αυτούς τους μικρούς, εξομολογητικούς μονολόγους – «ιντερμέδια» της
παράστασης «Sorry, Sold Out» των παιδιών της Ομάδας «Ex Animo» που
παρουσιάζεται στο «Θέατρο της Άνοιξης» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη – τον
ερμηνεύει συγκινητικά ο Παύλος Εμμανουηλίδης (στη φωτογραφία).

Αφιερωμένο εξαιρετικά σ’ όλα τα παιδιά – τις εκατοντάδες… – του
θεάτρου μας που ψάχνονται και ψάχνουν, που εργάζονται στο θέατρο ή που είναι
άνεργοι. Και που, αν κάποια στιγμή τούς δούμε στη σκηνή, μπορεί πολύ εύκολα,
πολύ αβασάνιστα και να τους απορρίψουμε, και να τους πληγώσουμε, και να τους
«σβήσουμε»…

Πάτρα, λίγο – έως πολύ… – αισθάνομαι θεατρικά ετούτο τον καιρό.

Το ΔΗΠΕΘΕ της έχει μετακομίσει για τα καλά στο αθηναϊκό κέντρο – στο
«Βεάκη» η «Όπερα της πεντάρας», στο «Λαμπέτη» το «Τέλος καρναβαλιού», έξοχα
και τα δυο -, στον «Φούρνο» παίχτηκε το υπέροχο «Φεύγουσα κόρη» της πατρινής
«Βιομηχανικής» με την υπέροχη Ρηνιώ Κυριαζή (φωτογραφία), λίγο νωρίτερα ο
ίδιος θίασος έδειξε στο «Θέατρο της Άνοιξης», στο πλαίσιο της «Θεατρικής
Δράσης 1», το «God Bless America»…

Άρωμα Πάτρας – Πολιτιστικής, άλλωστε, Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2006… –
στην αθηναϊκή θεατρική ατμόσφαιρα.

Αγενέστατες! Έως μουλάρες. Αυτές οι «Μεγάλες Κυρίες» της ελληνικής
τηλεόρασης. Και δεν εννοώ το κατιναριό – τις «σοβαρές», τις «μεγαλόσχημες» και
τις «μεγαλοπράγμονες» εννοώ. Ένας τρόπος στους «καλεσμένους» τους! Μα ένας
τρόπος! Ένα θράσος! Μια γλώσσα!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή… Ναι, είναι το μότο της στήλης όταν δεν
κρατιέται και σχολιάζει – στο πνεύμα του ενθέτου μας «Ορίζοντες» – και
εξωθεατρικά τεκταινόμενα.

Αλλά δεν είναι δικό μου, βρε παιδιά. Δεν είναι δικό μου. Ούτε
«βασισμένο σε μια ιδέα από μια νουβέλα» του τάδε Τσέχου συγγραφέα… Δάνειο
είναι. Απ’ τον Σαίξπηρ. Στίχος αυτούσιος απ’ το «Όπως σας αρέσει».

Λέει ο Γιάκης – κατά μετάφραση Βασίλη Ρώτα: «Όλος ο κόσμος είναι μια
σκηνή, κι οι ανθρώποι / κι οι άντρες κι οι γυναίκες όλοι παίζουν…».

Οπότε, χρησιμοποιήστε το ελεύθερα. Ούτε δικαιώματα, ούτε τίποτα…

Είδα, την ίδια μέρα – απογευματινή – βραδινή, άρχισα να κάνω μόνος μου
και «αφιερώματα»… – τους δύο «Χορούς του θανάτου» του Στρίντμπεργκ που
παίζονται στην Αθήνα: στο «Αλκυονίς», σε σκηνοθεσία Γιώργου Μεσσάλα, στο
«Θέατρο του Ήλιου» με σκηνοθέτη τον Ανδρέα Παπασπύρο (όπου και άκουσα ελληνικά
– της μετάφρασης – που δε θα μπορούσα να πιστέψω ότι θα τ’ άκουγα πια από
σκηνής…) – η παράσταση έχει ήδη κατεβεί.

Μέγα Μάθημα. Πρώτον, αντοχής. Δεύτερον, πώς μπορούμε να κακοποιήσουμε
τους κλασικούς. Και, επιπλέον, το κοινό να χειροκροτεί. Ίσως το λάθος να ‘μαι
εγώ…

Μάρτιν Κριμπ, τον δύσκολο αλλά πολύ ενδιαφέροντα Βρετανό συγγραφέα – το
έργο του «Ολοένα και λιγότερες περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης» – θα ανεβάσει στα
μέσα Μαΐου στο «Εμπρός» μια νεανική ομάδα σε σκηνοθεσία της Σοφίας Βγενοπούλου
που πρωτοδοκιμάζεται στη σκηνοθεσία.

Πρόκειται για ένα «τρίπτυχο» – με τρεις «σεναριογράφους» να «στήνουν»
τρεις διαφορετικές ιστορίες στις οποίες η μεσοαστική τάξη φτάνει στα άκρα –
που, ολοκληρωμένο, έκανε την πρεμιέρα του τον περασμένο Σεπτέμβριο στο
Λονδίνο, στο Βασιλικό Εθνικό Θέατρο.

Τη μετάφραση συνυπογράφουν ο κινηματογραφικής «προελεύσεως» αλλά και με
μια εξαιρετική παράσταση πέρσι στο ενεργητικό του – «Ο κόσμος στο βυθό» του
Γκάρι Όουεν στον Εξώστη του «Αμόρε», στις «Δοκιμές» – Έκτορας Λυγίζος
(φωτογραφία) και η σκηνοθέτρια (βοηθός του στην περσινή παράσταση), τα σκηνικά
και τα κοστούμια θα είναι της Μαγιούς Τρικεριώτη και η μουσική του Δημήτρη
Καμαρωτού.

Στους τέσσερις ρόλους του έργου, Γιώργος Ζιόβας, Αλεξία Μπουλούκου,
Μαρία Πανουργιά, Θάνος Σαμαράς.

Τον Κριμπ μάς έχει γνωρίσει στην Ελλάδα η Άσπα Τομπούλη με τα έργα του
«Απόπειρες ζωής» που ανέβασε στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού τη σεζόν 1998
– 1999 και το «Στην εξοχή» που έκανε με τις «Όψεις» της, στο «Εμπρός», το 2001
– 2002.

«Τόσο πολύ νερό, τόσο κοντά στο σπίτι» στον Εξώστη του «Αμόρε»: Άννα
Καλαϊτζίδου, Ελένη Κοκκίδου, Φάνης Μουρατίδης, Αργύρης Ξάφης, Άννα Μάσχα και
Κώστας Μπερικόπουλος (οι δυο τους στη φωτογραφία), με δάσκαλο τον Θωμά
Μοσχόπουλο «κεντάνε» πάνω στα λεπταίσθητα διηγήματα του Ρέιμοντ Κάρβερ. H
ευφορία! Μην το χάσετε!