ΓNΩMH Kλείστε τις… αρένες

H εικόνα του θρυλικού γίγαντα της πυγμαχίας Μοχάμεντ Άλι που αγωνιζόταν
κάθιδρος, με την άλλοτε ατσαλένια γροθιά του χέρι τρεμάμενο πια από τη νόσο
του Πάρκινσον (συνέπεια της πολύχρονης ενασχόλησής του με το μποξ), να ανάψει
τον ολυμπιακό βωμό στην Ατλάντα στοίχειωσε τις νύχτες μου.

«Πώς κατάντησε το θεριό…» ήταν το πρώτο που έφτασε στον νου μου, όμως η
ασθενής παρουσία του και μόνη, γεννούσε το παρήγορο: τουλάχιστον αυτός
επέζησε…

Ο συγγραφέας και ερευνητής Κυριάκος Σιμόπουλος τον Οκτώβριο του 1998 είχε
εκδώσει το βιβλίο με τίτλο: «Μύθος, απάτη και βαρβαρότητα οι
Ολυμπιάδες» Καταγγέλλει: «Κατασπαραγμό, φρικαλέες αθλητικές αναμετρήσεις,
νεκρούς και ανάπηρους στους αποτρόπαιους αγώνες». Ο Σιμόπουλος επιμένει
ιδιαίτερα στην κατάργηση αγωνισμάτων όπως η πάλη και η πυγμαχία, και οι
ειδήσεις από τις… αρένες δυστυχώς τον δικαιώνουν!

Εκατοντάδες τα παραδείγματα τραγικών ατυχημάτων στα γυμναστήρια, με πιο
πρόσφατο τον σοβαρότατο τραυματισμό του 21χρονου πυγμάχου στην Πάτρα, εκεί
όπου τρία χρόνια πριν άφηνε την τελευταία του πνοή ένας άλλος νεαρός αθλητής
σε αγώνες επίδειξης πυγμαχίας.

Αγωνίσματα που προκαλούν θάνατο ή ανήκεστους βλάβες, κακώσεις, αναπηρίες,
απαγορεύεται να διαβιούν στον χώρο του «ερασιτεχνικού» αθλητισμού. Τέτοια
αθλήματα θα μπορούσαν να μεσουρανούν σε άλλες εποχές, όχι όμως στη δική μας.

Ο Μοχάμεντ Άλι άρχισε με ερασιτεχνικούς προσανατολισμούς, δοξάστηκε στους
Ολυμπιακούς της Ρώμης το 1960, αλλά γρήγορα τον κέρδισε ο επαγγελματικός,
σκληρός χώρος όπου και έγραψε ιστορία. Σήμερα, τρέμοντας σαν το πλατανόφυλλο
στον Νοτιά, προσπαθεί να θυμηθεί τι λάθος έκανε…

Υπάρχουν τόσες μαύρες τρύπες στην κοινωνία μας που κατασπαράσσουν νεανικές
ψυχές (ναρκωτικά, τροχαία, αλκοόλ) ώστε είναι τραγικά παράδοξο να οδηγούμε
εμείς τα παιδιά μας σε γυμναστήρια όπου τα περιμένει ο θάνατος να
αντιπαλέψουν!