«Σκηνοθέτης σημαίνει παγοθραύστης!»

Στις αδελφές του αφιέρωσε τη νέα του ταινία ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Εδώ, ανάμεσα στις πρωταγωνίστριές του Κάρμεν Μάουρα και Πενέλοπε Κρουζ

Στο αγαπημένο του θέμα επιστρέφει ο Πέδρο Αλμοδόβαρ με τη νέα του ταινία: στις
γυναίκες… Με μια «κωμωδία γυναικών», «όχι σουρεαλιστική, αν και μερικές
φορές μοιάζει», στην οποία το τρομερό παιδί του ισπανικού σινεμά συνεργάζεται
πάλι, ύστερα από 17 χρόνια, με την Κάρμεν Μάουρα.

H ταινία με τον τίτλο «Volver» («Επιστρέφω»), που έκανε πρεμιέρα στις
ισπανικές αίθουσες, είναι μια νέα συνάντηση με τα αγαπημένα του κορίτσια: την
Κάρμεν Μάουρα, την Πενέλοπε Κρουζ, τη Λόλα Δουένιας, την Μπλάνκα Πορτίγιο,
αλλά και μια καινούργια στην παρέα, την Κουβανή Μαρία Ισαμπέλ Δίας. Είναι δε η
17η ταινία του βραβευμένου με Όσκαρ Ισπανού, που αφηγείται τις περιπέτειες,
«άλλες φορές τραγικές κι άλλες δραματικές», τριών γενεών γυναικών.

Θέμα της ταινίας ο θάνατος. Όμως, όπως εξηγεί ο ίδιος, «περισσότερο από τον
ίδιο τον θάνατο το σενάριο μιλάει για την πλούσια κουλτούρα που περιβάλλει τον
θάνατο στην ιδιαίτερη πατρίδα μου». H γιαγιά της οικογένειας (Κάρμεν Μάουρα)
επιστρέφει από τον θάνατο για να λύσει ζητήματα που εκκρεμούν με την κόρη της,
τη Ραϊμούντα, μια όμορφη και νευρική γυναίκα την οποία ενσαρκώνει η Κρουζ. H
συνάντηση πραγματοποιείται όταν η Κρουζ και η κόρη της ταξιδεύουν από τη
Μαδρίτη στο χωριό τους, στη Λα Μάντσα – μια άγονη, συντηρητική περιοχή της
κεντρικής Ισπανίας, όπου μεγάλωσε ο Αλμοδόβαρ.

Για τον ίδιο, καθεμιά από τις… γυναίκες του εκπροσωπεί ένα διαφορετικό come
back, γι’ αυτό και ήταν ιδιαίτερα αγχωμένος με αυτή τη συνάντηση. Διότι
«μεταξύ άλλων, το να είσαι σκηνοθέτης σημαίνει να είσαι παγοθραύστης. Να είσαι
η καμινάδα που ζεσταίνει την ατμόσφαιρα, η μητέρα, ο πατέρας, ο ψυχίατρος, ο
εραστής, ο φίλος, που με μια απλή λέξη μπορεί να σε κάνει να ανακτήσεις την
αυτοπεποίθησή σου».

Στόχος του με αυτή την ταινία είναι να δείξει μια άλλη Ισπανία: «Μια Ισπανία
λευκή, αυθόρμητη, διασκεδαστική, ατρόμητη, αλληλέγγυα και δίκαιη». Το
σημαντικότερο για τον ίδιο, είναι να απαντά θετικά όταν ρωτά τον εαυτό του αν
με κάθε ταινία αισθάνεται το ίδιο πάθος. «Σ’ αυτήν τη δουλειά», τονίζει,
«βασιλεύει η διαίσθηση». Βέβαια, «υπάρχει πολύς φόβος στην αρχή, αλλά δεν δίνω
σημασία. Θα είμαι με την Κάρμεν όπως ήμουν πριν από 20 χρόνια; H χημεία, αυτή
η άπιαστη και θαυματουργή ιδιότητα… Θα την νιώσουμε ξανά; Την ακούω να
διαβάζει τα κείμενα και είναι όπως πριν. Τσιμπιέμαι για να καταλάβω ότι ο
χρόνος πέρασε. 17 χρόνια…».