Tο τέταρτο κουδούνι

Πολύ το χάρηκα. Που η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού επέστρεψε φέτος στο έντυπο
πρόγραμμα – «τετράδιο» με σπιράλ. Κομψό και εύχρηστο. Κοινό για τις
παραστάσεις της Μεγάλης Σκηνής της Πειραματικής.

Για τις παραστάσεις της Μικρής Σκηνής – πολλά «Σκηνή», πολλά «Σκηνή»,
μακρινάρι έχει γίνει, «η Σκηνή, της Σκηνής, ω Σκηνή», κάτι άλλο πρέπει να
βρουν… -, επίσης κοινό, διατηρεί το περσινό μικρό – και λίγο μίζερο – σχήμα.
Όπου, στο τμήμα του για την (πολύ καλή) παράσταση του νεαρού Γιώργου Σαχίνη με
το έργο «Ο θάνατος και η κόρη» του Ντόρφμαν – ξέρετε, Χιλή, και Σαλβαδόρ
Αλιέντε, και χούντα, και Αουγκούστο Πινοτσέτ, και βασανιστήρια… -, και το
τραγικό «παρόραμα» στο βιογραφικό του συγγραφέα: «… Παίρνει μέρος στο
”πολιτιστικό κίνημα” που οργανώνει ο πρόεδρος της χώρας Αουγκούστο (σ.σ.!!!)
Αλιέντε». Όχι δεν είδα τίποτα για Σαλβαδόρ Πινοτσέτ αλλά μέχρι εδώ ακούγονται
τα κόκαλα του Αλιέντε που τρίζουν…

H παράσταση κατέβηκε πια αλλά το πρόγραμμα, ως κοινό για όλες στις
παραστάσεις, πουλιέται ακόμα. Δεν κολλούν κανένα χαρτάκι αυτοκόλλητο από πάνω;

Σαράντα χρόνια θέατρο. Τα έκλεισε στην αρχή της φετινής σεζόν ο Γιάννης
Ροζάκης. Στις 22 Οκτωβρίου του 1965, στα είκοσι έξι του, άρτι απόφοιτος της
Δραματικής Σχολής Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, πρωτοπάτησε επίσημα το σανίδι
στην Θεσσαλονίκη. Στο θέατρο «Θυμέλη», με τον τότε «Ελεύθερο Θεατρικό
Οργανισμό» – το θίασο Νανάς Σκιαδά – Ανδρέα Φιλιππίδη – Λίλης Παπαγιάννη –
Χρήστου Πάρλα: «Ο έρωτας των τεσσάρων συνταγματαρχών» του Πίτερ Ουστίνοφ.

Έχει παίξει έκτοτε δεκάδες ρόλους. Από αρχαία τραγωδία και Σαίξπηρ
μέχρι σύγχρονο ελληνικό και ξένο έργο, μέχρι ελληνική κωμωδία. Πάντα με
συνέπεια. Πάντα σε θιάσους που κάτι είχαν να πουν, κάτι να προτείνουν. Με
μακρύτερες τις θητείες του στο «Αμφι – Θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου και στο
Εθνικό.

Έκανε ρόλους μεγάλους και έκανε ρόλους μικρότερους – που μερικούς τους
έκανε μεγάλους. Σε ορισμένους «έγραψε». Φέτος κλείνει, ακμαιότατος, τα σαράντα
θεατρικά του χρόνια στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης», στην «Πολονέζα του
Ογκίνσκι» του Νικολάι Κολιάντα (στη φωτογραφία ως Σεργκέι). Να ‘ναι καλά!

Κωνσταντίνος Παπαχρόνης: Δεν είναι πολλά χρόνια στο θέατρο – απόφοιτος
2000 της Δραματικής του Εθνικού. Απ’ την πρώτη στιγμή έδωσε στίγμα καλού
ηθοποιού – «Το δόντι του εγκλήματος» στο ΚΘΒΕ, «Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ»
στο «Επί Κολωνώ»….

Φέτος όμως, στο «Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη – και του Νίκου
Μαστοράκη ο οποίος έστησε μια απ’ τις ωραιότερες παραστάσεις που ‘χουν ανεβεί
στο ελληνικό θέατρο, όπου η καταπίεση διοχετεύεται σ’ έναν παροξυσμό βίας -,
στο ρόλο του «παλιννοστήσαντος» Λευτέρη – που ποτέ, τελικά, δεν έχει καταφέρει
να παλιννοστήσει… – κάνει μια ΣΥ-ΓΚΛΟ-NI-ΣΤΙ-KH ερμηνεία.

Όχι γιατί παίζει το «σχιζοφρενή» – κι όταν παίζεις το σχιζοφρενή, τον
κωφό, τον αυτιστικό, τον «ειδικών αναγκών»… αυτομάτως είσαι «Μεγάλος
Ηθοποιός». Αλλά γιατί παίζει το παιδί αυτό – τι συνταρακτικά η Μάνια
Παπαδημητρίου, που είναι η κυρά Ρήνα, η μάνα του στο έργο, λέει «το παιδάκι
μου»… -, αυτό το αγρίμι, αυτό το αγριοκάτσικο που πηδάει πάνω απ’ τα
τραπέζια του σκηνικού, αυτό το ζωάκι το πληγωμένο, μ’ έναν τρόπο βαθιά
βιωματικό: με την κάθε ίνα του κορμιού του.

«Εμμονή σου ‘γινε η παράσταση αυτή;», θα ρωτήσετε. Δεν ξέρω… Ξέρω ότι
την είδα και δεύτερη φορά, συγκινήθηκα ακόμα περισσότερο απ’ την πρώτη κι ένα
έχω να σας πω: μην τη χάσετε.

«Πολιτισμός. Έργο ευθύνης. Κρατάμε το πνεύμα ζωντανό»: πομπωδώς διαβάζω
να διαφημίζει σε ολοσέλιδη καταχώρηση ο ΟΠΑΠ το λεγόμενο «Πρόγραμμα Κοινωνικής
Ευθύνης» του.

Αν το ξεκίνησε με την επιχορήγηση του «Αρχοντοχωριάτη» του Κώστα Βουτσά
– που είδα με τα μάτια μου περί τίνος πρόκειται και σας έγραφα τις προάλλες…
-, άντε και καλά κρασά.

Αφήστε που με τρώει η περιέργεια σε ποιους άλλους πάνε τα – κρατικά…
– λεφτά της περί ης ο λόγος «Κοινωνικής Ευθύνης»…

E ναι, λοιπόν! Το πιστεύω ακράδαντα. Τα βιογραφικά τα οποία δίνουν οι
ηθοποιοί να δημοσιευτούν στα προγράμματα των παραστάσεων που παίζουν – αν ο
παραγωγός αποφασίσει να βάλει βιογραφικά στο πρόγραμμα – τους καθρεφτίζουν
επακριβώς. Ως προσωπικότητες.

Αν έχω διαβάσει ανοησίες… Αν έχω φρίξει με άρρωστες ματαιοδοξίες…
Αν έχω γελάσει με «βιογραφικά»… Και νέων ανθρώπων. ΟΙ ψωνάρες.

Πώς ο ένας έχει κάνει μαθήματα με τον «προσωπικό coach των Ρόμπερτ ντε
Νίρο και Λεονάρντο ντι Κάπριο» (δηλαδή, πρέπει να συμπεράνουμε ότι είστε
ανάλογου ταλάντου και διαμετρήματος;), πώς ο άλλος έχει τιμηθεί με το A’
Βραβείο Ανδρικού Ρόλου σε Φεστιβάλ Δραματικών Σχολών…

Δεν είναι δυνατόν, βρε ανόητε, να ‘σαι στο θέατρο εννιά χρόνια και να
‘ναι το βιογραφικό σου μεγαλύτερο απ’ του θιασάρχη. Ούτε τετραπλής έκτασης απ’
τον άλλο που ‘ναι στο θέατρο πενήντα χρόνια. Επειδή το ‘χεις παραγεμίσει με
στοιχεία του στυλ «Στην Αμερική έκανε voice over (σπικάζ) σε διαφημιστικά
spots στο ”Amaretto” (εθνικής εμβέλειας), ”Columbia Quest” (φίρμα ιταλικού
κρασιού) επίσης εθνικής εμβέλειας, καθώς και της Ένωσης Ελλήνων Οινοπαραγωγών
(Νέα Υόρκη και Καλιφόρνια)». E, και; Ας μου επιτραπεί η έκφραση, χεστήκαμε!

Ο Πέτρος Λαγούτης (φωτογραφία), απ’ τους πολύ ταλαντούχους της νέας
γενιάς, θα ‘ναι ο Ορέστης στην «Ιφιγένεια εν Ταύροις» του Γκέτε που θ’
ανεβάσει ο Βασίλης Παπαβασιλείου στο Ηρώδειο, στις 6 Ιουνίου, στο πλαίσιο του
Φεστιβάλ Αθηνών, με το σχήμα του «Εποχή 20.06».

Πλάι στην Διώνη Κουρτάκη – Ιφιγένεια, στον Αλέξανδρο Λογοθέτη – Πυλάδη,
στον ίδιο τον Βασίλη Παπαβασιλείου – Θόαντα και στον Θόδωρο Κατσαφάδο –
Αρκάδα. Πολύ καλή διανομή.

Νομίζω ότι είναι η καλύτερη παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά εδώ και χρόνια:
«Βερενίκη» του Ρακίνα στο «Αμόρε». Άκουσα και γνώμες ριζικά αντίθετες αλλά
προσωπικά ενθουσιάστηκα. Στη φωτογραφία: Νίκος Κουρής, Ακύλας Καραζήσης,
Αμαλία Μουτούση, Δημήτρης Κουτρουβιδέας, Κώστας Βασαρδάνης