ANAΛΩΣIMA Tραγωδία χωρίς κάθαρση

Άδικο να πεθάνει έτσι ο Μιλόσεβιτς. Έπρεπε να τον είχαν αφήσει να πάει στη
Ρωσία για θεραπεία. Το δικαστήριό του δεν είχε καθόλου τη θεατρική αίσθηση,
που ο ίδιος μάλλον διέθετε. Τώρα μπορεί να θυμίζει και Σαίξπηρ «… μια
τεράστια τραγωδία, χωρίς κάθαρση…» (λόγια μιας Άννας, Βελιγραδέζας, στα
σημεινά «NEA») πτώση και θάνατο ηγεμόνα μέσα σε γενικότερη καταστροφή. Άδικο,
επειδή εδώ στην Ελλάδα τον κλαίνε πολύ, κλαίγοντας τη μοίρα των Βαλκανίων,
αναπαράγοντας ένα σωρό παραμορφωμένες εικόνες που βάλαμε στη θέση της
κατανόησης τότε, στην ακμή του. Άδικο που μόνο το δικό του πρόσωπο γνωρίζουμε,
τη γυναίκα του, τον γιο του, που δεν κλάψαμε για κανένα του θύμα, δεν τα
γνωρίσαμε. Ούτε ονόματα, ούτε πρόσωπα, ούτε αν ήταν αρκετά Βαλκάνιοι,
ρομαντικοί της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, τυχαίοι περαστικοί, αντίπαλοι
εθνικιστές άλλων εθνικισμών. Είναι άδικο για μας, που ποτέ δεν θελήσαμε να
μάθουμε την αλήθεια, να την καταλάβουμε. Είναι άδικο που καταδικάζουμε τις
χώρες της Γιουγκοσλαβίας, στις αναλύσεις μας, «πως θα είναι πάντα Βαλκάνιες
που οι Ευρωπαίοι δεν τις καταλαβαίνουν». Άδικο, αφού τρώμε ωραία τα ευρώ
διαφόρων Δανών και Σουηδών, να παριστάνουμε τους μοιραίους, τους κολλημένους
με την καθυστέρηση, που θαυμάζουν τον πόλεμο, τους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία,
επειδή κι εμείς θέλαμε κατά βάθος να συνεχίσουμε να πολεμάμε με κάποιον –
πολλές επιλογές υπήρχαν – αλλά αναγκαστήκαμε να συμβιβαστούμε με την ειρήνη,
μας ανάγκασαν οι Δυτικοί, που δεν καταλαβαίνουν τους καημένους τους
Βαλκάνιους. Άδικο γιατί, μπορεί να μη θέλουν να είναι όλοι οι Σέρβοι τόσο
Βαλκάνιοι όσο εμείς νομίζουμε. Ή μπορεί απλώς να προτιμούν να μπουν πρώτα κι
αυτοί στο κλαμπ, να τρώνε τα ευρώ κι ύστερα να παριστάνουν τους Βαλκάνιους,
και να χορεύουν χασαποσέρβικο. Μπορεί κανείς να θέλει να είναι Βαλκάνιος απλώς
χορεύοντας, γκρινιάζοντας και τρώγοντας σκανδιναβικά ευρώ. Είναι πιο υγιεινό
από το να πολεμάει.