ΣE ΠPΩTO ENIKO Σαράντα χρόνια πίσω…

«Εγγύηση στην ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών». Κοιτάζω ξανά την ταμπέλα. Αυτό
μάλιστα. Αυτό είναι χιούμορ. Άλλωστε τι σημασία έχει;

Οι εξελίξεις των ημερών μοιάζουν με καλοστημένη φάρσα. Άλλος περισσότερο και
άλλος λιγότερο έχουμε την αίσθηση ότι «κάποιοι» μάς δουλεύουν πολύ χοντρά με
τις υποκλοπές και θέλουν να τους πιστέψουμε κιόλας. Ελπίζω και περιμένω τη
στιγμή που θα βρεθεί κάποιος να «σπάσει» τη σιωπή της συγκάλυψης, μπας και
μάθουμε ένα κομμάτι της αλήθειας.

H υπόθεση των υποκλοπών έχει και άλλες στιγμές «χιούμορ» εκτός από τη
διαφημιστική πινακίδα «για την ασφάλεια» των τηλεπικοινωνιών. H κυβέρνηση,
λέει, για την «πληρέστερη και ουσιαστικότερη» κατοχύρωση του απορρήτου των
ηλεκτρονικών επικοινωνιών ετοιμάζεται να καταθέσει σχέδιο νόμου στη Βουλή.
Καταντάει τόσο θλιβερό τελικά…

Και όσο οι μεγάλοι ασχολούνται με τα μεγάλα, αφήνουμε τα μικρότερα να περνούν
αδιόρατα δίπλα μας… H αυτοκτονία του πενηντάχρονου που ζούσε με συμβάσεις
τής μιας ημέρας στον ΟΠΑΠ… Ο νόμος για τις απολύσεις όσων είναι κάτω από 26
χρόνων στη Γαλλία… Ακόμα και η χωματερή που λειτουργεί στον Ελαιώνα κάτω από
τον ίσκιο της Ακρόπολης…

Υποκλοπές και σκουπίδια ανακατεύονται σε έναν πολτό που ζέχνει. Θέαμα χωρίς
ήχο. Καιροί βρώμικοι γενικώς, καμουφλαρισμένοι με φανταχτερό περιτύλιγμα. Αν
δυναμώσεις τον ήχο, σου προκύπτει κακόγουστο καρακιτσάτο θέαμα Γιουροβίζιον
στην κρατική. Σαν να γυρίζεις ξαφνικά σαράντα χρόνια πίσω.