Δρόμοι

Οι Αμερικανοί…

… πάντα πίστευαν πως η σκληρή δουλειά ανταμείβεται. Όμως, πάρα πολλοί από
αυτούς σήμερα δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, ακόμη και με δυο και τρεις
δουλειές. Τουλάχιστον ένας στους δέκα Αμερικανούς ζει κάτω από το όριο της
φτώχειας. Και το χάσμα ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες πλαταίνει
ολοένα.

H τηλεόραση…

… στο τροχόσπιτο της Κάντι Λάμπκινς παίζει επεισόδιο από την «Τόλμη και
γοητεία». Είναι μια αμερικανική σαπουνόπερα που ελάχιστη σχέση έχει με την
πραγματικότητα αυτής της εξαθλιωμένης γωνιάς του Κεντάκι. Οι Λάμπκινς, που
τους επισκέφθηκε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Ομπζέρβερ» Πολ Χάρις, ζουν
στην πλαγιά μιας κοιλάδας, στην άκρη ενός ατέλειωτου χωματόδρομου. Αδέσποτα
σκυλιά γαβγίζουν τους περαστικούς. Δεν υπάρχει τηλέφωνο. Και από τότε που
χάλασε η αντλία, την περασμένη εβδομάδα, η Κάντι πηγαίνει και φέρνει νερό από
το βουνό. Ανυποψίαστη για όλα αυτά, η πεντάχρονη κόρη της Έιμι τρέχει ξυπόλητη
στην παγωμένη αυλή. Είναι μια εικόνα βαθιάς και επίμονης φτώχειας. H Αμερική
έχει μεγάλα πλούσια προάστια, τεράστια εμπορικά κέντρα και μια δραστήρια
μεσαία τάξη. Έχει όμως και τεράστιους αριθμούς φτωχών, που παλεύουν να τα
βγάλουν πέρα με μια οικονομία που πληρώνει χαμηλά μεροκάματα και με ένα κράτος
που προσφέρει την ελάχιστη δυνατή βοήθεια.

37 εκατομμύρια…

… Αμερικανοί ζουν μέσα στη φτώχεια. Είναι το 12,7% του πληθυσμού, το
υψηλότερο στον ανεπτυγμένο κόσμο. Τους συναντάει κανείς από τους λόφους του
Κεντάκι μέχρι τους δρόμους του Ντιτρόιτ, από τον βαθύ νότο της Λουιζιάνας
μέχρι την ενδοχώρα της Οκλαχόμας. Από το 2001, χρόνο με το χρόνο, ο αριθμός
τους μεγαλώνει. Με τον πρόεδρο Μπους, άλλοι 5,4 εκατομμύρια Αμερικανοί
κατρακύλησαν κάτω από το όριο της φτώχειας. Δεν πρόκειται ούτε για άνεργους
ούτε για κουρελήδες. Οι περισσότεροι έχουν δουλειές – πολλοί από αυτούς και
δυο. Ο Έιμος Λάμπκινς έχει δουλειά και τα παιδιά του πηγαίνουν στο σχολειό.
Όμως, η οικονομία δεν μπορεί να τον πληρώσει όσο πρέπει.

H φτώχεια…

… δεν είναι ελκυστικό πολιτικό ζήτημα στην Αμερική. Οι άνθρωποι εκεί
μεγαλώνουν με την ιδέα πως κάθε Αμερικανός γεννιέται με τις ίδιες ευκαιρίες
στη ζωή. H οργάνωση «Σώστε τα παιδιά» έχει πολλή δουλειά στο Κεντάκι.
Κανονικά, θα έπρεπε να ασχολείται με τους σεισμούς στο Πακιστάν ή με τον λιμό
στην Αφρική. Όμως έχει ένα μεγάλο πρόγραμμα για την περιοχή του ανατολικού
Κεντάκι. Για να αντιμετωπίσει τον τεράστιο παιδικό αναλφαβητισμό και τη
φτώχεια, στέλνει παιδιά σε θετούς γονείς. Είναι στίγμα να είναι κανείς φτωχός
στην Αμερική, τη χώρα που εξυψώνει την ατομική πρωτοβουλία. Όμως είναι δύσκολο
να πει κανείς ανίκανους ή οκνηρούς ανθρώπους που κάνουν δυο δουλειές μαζί κι
ωστόσο ούτε έτσι κερδίζουν αρκετά για να μπορέσουν να θρέψουν τις οικογένειές
τους. Το φταίξιμο δεν είναι στους φτωχούς, λέει ο Πολ Χάρις, αλλά στο σύστημα.