MATIEΣ Mετά 49 έτη

Σαράντα εννιά χρόνια σ’ αυτή την εφημερίδα. Τα συμπληρώνω σήμερα. Σαράντα
εννιά χρόνια χωρίς διακοπή. Είμαι – μαζί με τον Νίκο Ιερείδη, που εργάζεται
στην «ύλη» – ο αρχαιότερος συντάκτης των «ΝΕΩΝ». Όχι όμως και… ο
γηραιότερος! Υπάρχουν άλλοι, πολύ μεγαλύτερης ηλικίας. Που δουλεύουν σκληρά.
Με νεανικό, σχεδόν, σφρίγος. Και εξακολουθούν να έχουν εξαιρετική απόδοση.

Αν ζούσε ο Λέων, θα κρατούσε εκείνος το κοντάρι της σημαίας. Θα ήταν ο
σημαιο-φόρος της δικής μας γενιάς. Τον χάσαμε πριν από λίγο καιρό. Και «το
σπίτι γέμισε ερημιά». Γιατί ο Καραπαναγιώτης ήταν πηγή έμπνευσης και χαράς.
Ήταν ένας «γόης» του επαγγέλματος. Όλοι τον εκτιμούσαν. Όλοι τον θαύμαζαν.
Και, το κυριότερο, τον αγαπούσαν.

Σκέφτομαι τον πρώτο διευθυντή μου. Τον Κώστα Νίτσο. Ένα παλικάρι 80 (και
παραπάνω) ετών – καλή του ώρα – που έβαλε πολύ γερά θεμέλια στα «NEA» με τον
Ψαθά, τον Καβαφάκη, τον Πασαλάρη, τον Βαρίκα, τον Ρούσσο. Πόσο μεγάλοι
δημοσιογράφοι όλοι αυτοί! Και ο Φώκος Δημητριάδης μαζί τους, και ο Μανιατάκος,
και ο Μαράκης, και ο Πηλιχός, και ο Σταματίου. Ο Νίτσος δεν πολυμιλούσε. Είχε
ένα ύφος σκοτεινό, αλλά μέσα του ήταν παιδί! Έλεγε (όποτε ήταν στις καλές του)
καλαμπούρια, γελούσε με τον K. Μητρόπουλο, δεχόταν (συνεχώς) στο γραφείο του
τον Κουν, τον Λεκατσά, τη Βακαλό, τον Τσαρούχη, τον Κεχαΐδη, ηθοποιούς,
ποιητές, πεζογράφους – όλη την πνευματική Αθήνα.

Έβριζε κιόλας όταν νευρίαζε. Όπως βρίζω κι εγώ. Ο Λέων είχε αλλιώτικη γλώσσα.
Και ο Πασαλάρης. Ο Πηλιχός ερχόταν στο γραφείο μ’ ένα καινούργιο ανέκδοτο κάθε
μέρα. Ο Σταματίου τον περίμενε μ’ ένα πούρο στο χέρι και παράγγελνε διπλό ούζο
στον κυρ-Χρήστο. Ο Ψαθάς έπρεπε να παραδώσει το χρονογράφημά του στον
Μαγγανάρη για να πάρει μέρος κι αυτός, μαζί με τον Ορφέα Οικονομίδη, στην
ουζοποσία.

Σαράντα επτά χρόνια… Με τον Γεώργιο Παπανδρέου απέναντι, στη Λέσχη των
Φιλελευθέρων, με πολλούς πολιτικούς κάθε ημέρα στα σκαλιά της Χρήστου Λαδά 3,
με τους παλιούς κλητήρες και τους οδηγούς των αυτοκινήτων με επικεφαλής τον
Θόδωρο, με τον Ψυχάρη να κλείνει σελίδες στο τυπογραφείο, με τον Κόμη, τον
Παλαμά, τον Θαν. Παπαδόπουλο στο «μάρμαρο» και στις λινοτυπικές μηχανές, με
τον Ιλάριο στο πιεστήριο…

Πόσα χρόνια και τι χρόνια!…