Kουνέλια απ’ το καπέλο

Μικρή έπαιζε σε διαφημίσεις και παιδικά προγράμματα. Τώρα, η Τζένι Λιούις παίζει έναν από τους βασικούς ρόλους στη νέα σκηνή των τραγουδοποιών. Μπράβο στο κορίτσι

Μερικοί τρελοί επιστήμονες, χαμένοι ορίζοντες και μερικά χαριτωμένα
κουνελάκια. Ο σουρεαλισμός φοριέται πολύ. Και το παλτό ταιριάζει στην Τζένι
Λιούις. Αλλιώς, να πάτε να περιμένετε στην ουρά για τη Γιουροβίζιον.

«Rabbit Fur Coat» Jenny Lewis (Hitch Hyke)

Ερώτηση: Τι συμβαίνει όταν μήνα Φεβρουάριο (καλά καλά δεν συνηθίσαμε το ’06
ακόμη) σκάει μύτη το άλμπουμ της χρονιάς; Ούτε το κόκκινο χαλί στρώθηκε ούτε
έπαιξαν τα τύμπανα. Έτσι, απροειδοποίητα! Σαν κεραυνός στο κεφάλι… Το
κορίτσι πήδηξε μέσα από το παράθυρο και εγκαταστάθηκε στο σαλόνι – ανοίξτε το
καλό κρασί για την Τζένι Λιούις. Στην υγεία, λοιπόν, ουάν μορ τάιμ τού Έλβις
Κοστέλο, που ακούει μουσική σαν τρελός, και μια ωραία ημέρα – δεν θυμάμαι πότε
ακριβώς… – λέει «για ακούστε και τούτο εδώ», το όνομά τους Rilo Kiley, από
Καλιφόρνια μεριά, και πριν σκορπίσουν όλη αυτή τη γοητεία με το «More
Adventurous» είχαν κάμποσα ακόμη φίνα κομμάτια. Από εκεί έρχεται η Τζένι, που
δεν εγκαταλείπει το συγκρότημα, αλλά κάνει την πρώτη τιμονιά μόνη και
σαρωτική.

«Γούνινο παλτό από κουνέλι». Προσέξτε το παλτό, αλλά μη χάνετε από τα μάτια
σας τα κουνελάκια που βγάζει από μέσα η Τζένι. Είναι σαν να γράφει το
«Corrections» με ρίμα, σαν να φτιάχνει κέικ σοκολάτα με λέξεις-φαντάσματα, σαν
να βγάζει βόλτα τον σκύλο κρατώντας τον με μεταξένια κλωστή. Όλο αυτό έχει
νόημα στον κόσμο της. Σε απόλυτα αρμονικό «διάλογο» μαζί της δύο αδελφές από
το Κεντάκι, οι Watson Twins, βάζουν μια πινελιά Ντέιβιντ Λιντς στο τελικό
ταμπλό. Ακούς την κάντρι τής Λορέτα Λιν, την «κρούνερ» μαεστρία της Κόνι
Φράνσις και δεν μπορείς να διαλέξεις ποιο τραγούδι είναι το καλύτερο (όταν για
άλλες νέες κυκλοφορίες ψάχνεις να βρεις με το ζόρι ένα για να πεις κάτι καλό).
A, και κάτι ακόμη: η Τζένι οδηγεί, ακολουθούν ο Μπεν Γκίμπαρντ των Maroon 5, o
Μ. Γουόρντ των Death Cub For Cutie και ο Κόνορ Όμπερστ σε ρόλους Όρμπισον,
Τζεφ Λιν και Ντίλαν και διασκευάζουν το κλασικό «Handle With Care» των
Travelling Wilburys. Έξοχη επιλογή. [A+]

«With Love and Squalor» We Are Scientists (Virgin)

«Αδέλφια είστε;», τους ρώτησαν κάποτε. «Όχι», είπαν. «Τι είστε; Μήπως
επιστήμονες;». «Όχι», απάντησαν, «αλλά τώρα που το λέτε ναι, επιστήμονες
είμαστε». Γιατί ο καθένας και η επιστήμη του, εδώ που τα λέμε, και οι τρεις We
Are Scientists γράφουν την ιστορία τους μεταξύ Μπέρκλεϊ Δυτικής Ακτής και
Μπρούκλιν Νέας Υόρκης πάνω σε ένα σχέδιο ποπ/πανκ, που στο βάθος «βλέπει»
Green Day και δεν παραβλέπει Ρίτσαρντ Χελ και Devo – ταχύτατα και νευρικά.
Κιθάρα, μπάσο, ντραμς σε απλά μαθήματα ροκ οικονομίας ή, πώς να ηλεκτρίσεις
ένα πλήθος που βαριέται και στη συναυλία σκέφτεται τον υδραυλικό. «Nobody
Move, Nobody Hurt». «Ακίνητοι» – και δεν είναι απειλή αυτό, είναι άκρως
επιστημονική συμβουλή. Και δεν θέλω να χαλαρώσει κανείς τώρα με τα καρναβάλια.
[B]

«Lost Horizon» Friends Of Dean Martinez (GlitterHouse)

Αν δεν υπήρχαν ορίζοντες μέχρι σήμερα, θα είχαν εφευρεθεί για να περιγράψουν
τις μουσικές των Friends Of Dean Martinez που βρίσκουν αφορμές, αφήνουν τα
λόγια στην άκρη και γράφουν το σάουντρακ ακόμη μιας ταινίας δρόμου (μπορεί
εύκολα κανείς να την φανταστεί). H πρώτη στροφή κιόλας σε βγάζει μπροστά στα
δέκα χρόνια… «Φιλίας με τον Ντιν Μαρτίνεζ», την οποία συνεχίζουν να τιμούν
οι Ελμ, Σεμπλ και Γκέφερς με κιθάρες, πλήκτρα και ντραμς και φόντο πάντα –
guess what! – oρίζοντα. Εσωτερικές υποθέσεις, χωρίς ξένους και περαστικούς,
σκοτεινό και εκτυφλωτικό, βιβλίο με τσακισμένες σελίδες και σκόνη, πολύ κοντά
στα διάφορα πρότζεκτ του Χάου Γκελμπ, στις αναζητήσεις του Κονβερτίνο και των
Calexico. Μη χάνετε τους ορίζοντες – ή ψάξτε να βρείτε αυτούς που έχουν ήδη
χαθεί. [B+]

Δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει «Love many Trust Few» Ricky Warwick (Sleazy Rider)

Πήρε τους δρόμους σε εκείνα τα μέρη που φυτρώνουν οι ιστορίες σαν κρινάκια
στην έρημο και από τα πιο χαμένα στον χάρτη σημεία της Αμερικής επέστρεφε
συνεχώς στο Μπέλφαστ, στην πρώτη συναυλία που είδε εκεί, τους Stiff Little
Fingers να σπέρνουν εκρηκτικά φορτίζοντας τις συνειδήσεις των συμπατριωτών
τους Ιρλανδών. Όμως – λέει ο Ρίκι Γουόργουικ, που βρήκε τον εαυτό του στον Κας
και στον Σπρίνγκστιν – με αυτά τα τραγούδια φεύγει, δεν επιστρέφει πουθενά.
Αφού είχε αφήσει και τον εαυτό του πίσω, ανάμεσα σε πικρές μπαλάντες και
ζαλισμένο ροκ εν ρολ, άκουσε να του ψιθυρίζουν «Να αγαπάς πολλούς, να
εμπιστεύεσαι λίγους». Γύρισε να δει. Κανείς. Ούτε Τζόνι, ούτε Έλβις. [B]