ΓΗΠEΔOΓPAΦIEΣ

Αλλάζουν οι καιροί στο ποδόσφαιρο και πολλά πράγματα αναποδογυρίζουν. Μέχρι
πριν από κάποια χρόνια η Τούμπα ήταν απόρθητο κάστρο για τις αθηναϊκές ομάδες
και κυρίως για τον Ολυμπιακό. Μέσα από ένα κλίμα ψυχολογικής έξαρσης (με την
ομάδα του Πειραιά να εκπροσωπεί όχι μόνο τη μισητή «Αθήνα» αλλά και την Αθήνα
που κερδίζει) και αγωνιστικού πάθους, ο ΠΑΟΚ είχε μάθει να ταπεινώνει τον
Ολυμπιακό. Σήμερα η άνοδος στη συγκεκριμένη γωνιά της Θεσσαλονίκης
αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν υγιεινός περίπατος από τους μόνιμους πρωταθλητές,
που είδαν φέτος, επιπλέον, τον άλλοτε κραταιό «δικέφαλο» όχι μόνο ν’ αλλάζει
για τρίτη φορά προπονητή αλλά και να εγκαταλείπεται ανοιχτά από μεγάλη μερίδα
των οπαδών του. Δεν ξάφνιασε λοιπόν η εκτός έδρας νίκη αλλά ο νέος τρόπος που
βρέθηκε για να μας θυμίσει ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται ακόμα, σε
αρκετά θέματα, στον αστερισμό της Σουαζιλάνδης. Μπροστά στη γενική αναταραχή
που προκλήθηκε με τις φωτιές στην εξέδρα και συναφείς εκδηλώσεις φιλάθλου
πνεύματος μετά το δεύτερο γκολ του Ολυμπιακού, ο διαιτητής της συνάντησης
αποφάσισε να ντυθεί, μέρες που είναι, κάτι σαν Πόδιος Πιλάτος. Μπροστά στο
δίλημμα να διακόψει τον αγώνα και να καταδικάσει τον ΠΑΟΚ σε μηδενισμό ή να
διακινδυνεύσει τη σωματική του ακεραιότητα, καθώς και των παικτών, ο άξιος
μαθητής των πολιτικών μηνυμάτων των καιρών επέλεξε τον «μεσαίο δρόμο»: το
παιχνίδι ούτε διακόπηκε ούτε ολοκληρώθηκε. «Έληξε» ένα λεπτό μετά το
ενενηντάλεπτο, ενώ ο χρόνος που δεν παίχτηκε μπάλα λόγω επεισοδίων ήταν γύρω
στο τέταρτο. Φυσικά ο διαιτητής είναι ο μοναδικός αυθεντικός χρονομέτρης και
άρχοντας του αγώνα, αλλά η παγκοσμίως πρωτότυπη συστολή αυτή του χρόνου είναι
σχεδόν βέβαιο ότι θα κάνει σχολή. Κι ένας από τους πρώτους που θα την
υιοθετήσει στοιχηματίζω ότι είναι ένας κύριος ονόματι Μουρίνιο.

Το να έχει την πιο πλούσια ομάδα του κόσμου δεν του αρκεί. Ούτε το να κερδίζει
τίτλους με ευκολία σχεδόν ίδια με του Ολυμπιακού στις εγχώριες διοργανώσεις. H
φιλοδοξία του κορυφαίου προπονητή είναι άλλη – και βρίσκεται σε καλή φάση
υλοποίησης: να κάνει την Τσέλσι αν όχι την πιο μισητή, σίγουρα την πιο
αντιπαθή ομάδα του κόσμου. Μπροστά στην πρόκληση που λεγόταν Μπαρτσελόνα –
δηλαδή, καλό ποδόσφαιρο – έβαλε τα μεγάλα μέσα: μπάλα εσείς, λόγια εμείς.
Τέχνη εσείς, γήπεδο αγρό για πατάτες εμείς. Επίθεση στο τέρμα εσείς, επίθεση
στη διαιτησία εμείς. Μετά τα περσινά καραγκιοζιλίκια που στοίχισαν τη δουλειά
του στον δύστυχο Φρισκ κι ανάγκασαν τον θεό να βρει τρόπο να δώσει το κύπελλο
στη Λίβερπουλ, ήρθε φέτος η σειρά του Νορβηγού διαιτητή να πληρώσει τη
(φραστική) νύφη επειδή οι αντίπαλοι δεν είναι σταχανοβίτες και έχουν και
Ροναλντίνιο και Ετό και Ντέκο και Μέσι και χαμόγελο στα χείλια την ώρα που
κάνουν τη δουλειά τους. H αυστηρή αλλά δικαιολογημένη αποβολή όχι μόνο δεν
αδίκησε την Τσέλσι αλλά αποκάλυψε τη μεγάλη τρύπα της: Θα χάνει μέχρι να μάθει
να χάνει. Όταν η Μπαρτσελόνα αποκλείστηκε πέρσι ούτε ο προπονητής ούτε οι
παίκτες μίλησαν για συνωμοσία, παρ’ όλο που και πάλι ήταν εκείνοι που είχαν
υπερασπιστεί τη μαγεία του ποδοσφαίρου. H φετινή τους εκδίκηση γίνεται διπλά
γλυκιά λόγω της κατάστασης του αγωνιστικού χώρου. Ακόμα κι οι πατάτες τελικά,
έχουν ποδοσφαιρική κρίση