ANAΛΩΣIMA Οι θεοί αναστήθηκαν

Πού πήγαν εκείνες οι ωραίες εποχές, που έγραφαν οι ποιητές ότι ο θεός έχει
πεθάνει; Χαμένες στην υπαρξιακή νεφέλη του εικοστού αιώνα που απομακρύνεται
ιλιγγιωδώς. Μας θυμήθηκαν οι θεοί, εγκατέλειψαν τα ουράνια, αλλά δεν πάνε για
κρασί στης Πλάκας τις ανηφοριές, όπως έλεγε το τραγουδάκι. Ανακατώθηκαν στα
ταπεινά πόδια των ανθρώπων και τους μπερδεύουν πολύ τα βήματα. Τρέχουν οι
άνθρωποι στους δρόμους και φωνάζουν, καίνε, σκοτώνουν, και σκοτώνονται στο
όνομα του θεού. Στη Νιγηρία τόσοι νεκροί, στο όνομα του θεού. Πώς σκότωσαν οι
πιστοί τους απίστους, πώς πέθαναν τα θύματα;

Να ήταν παλικαράδες που ξέσπαγαν συχνά και παραφέρονταν, συνήθιζαν να
εκδηλώνονται βίαια, ή τίποτα ήσυχοι άνθρωποι που περίμεναν κάτι ανώτερο να
τους οπλίσει με ματσέτες και να τους βγάλει από την καθημερινότητα, να τους
ρίξει στη σφαγή και την καταστροφή; Οι θεοί είναι ικανοί για τρομερά πράγματα,
αυτοί μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να ξεπερνούν το εαυτό τους. Οι θεοί
εμπνέουν. Όταν σκοτώνεις για τον θεό δεν είσαι ένοχος. Άραγε οι πιστοί του
Μωάμεθ σε όλο τον κόσμο, οι πιστοί του Αλλάχ που είναι θεός της
φιλευσπλαχνίας, θα ξεσηκωθούν να σταματήσουν αυτή την τρέλα; Ή μήπως θα
κλονιστεί μυστικά μέσα στις ψυχές τους η πίστη; Θα φοβηθούν, για μια στιγμή
έστω, τις τρομερές δυνατότητες του θεού τους; Υπάρχει περίπτωση να βρεθεί έστω
κι ένας ποιητής να ξαναπεί ότι ο θεός έχει πεθάνει; Αλλά γιατί να συμβεί αυτό;
Μήπως οι χριστιανοί, πιστοί του θεού της αγάπης, ξεσηκώθηκαν όταν άκουσαν τη
λέξη «σταυροφορία» από τον Μπους; Μήπως ενοχλούνται με τις πρωινές προσευχές
του; Κλονίστηκε κανενός η πίστη με όλα αυτά ή ενισχύθηκε με τη βεβαιότητα ότι
πολύ χρήσιμοι είναι οι θεοί και να τους έχουμε πρόχειρους από ‘δώ και πέρα;