Πεθαίνοντας από έρωτα…

Ναι, αυτή η Μιμή πέθαινε. Και, ναι! Πέθαινε από φθίση. Αλλά και από έρωτα.
Είχα την τύχη να τα καταφέρω τελικά, να ανέβω στη Θεσσαλονίκη και να ακούσω –
και να δω -, στην τελευταία της παράσταση, την Μιμή της Αλεξίας Βουλγαρίδου.
Στην «Μποέμ» που ανέβασε η «Όπερα της Θεσσαλονίκης», η οποία αγωνίζεται τον
αγώνα τον καλό υπό την – όχι ιδιαίτερα στοργική, από ό,τι μαθαίνω… – σκέπη
του ΚΘΒΕ, με μαέστρο τον Άλκη Μπαλτά, σκηνοθέτη τον Μπρούνο Μπερζέ – Γκόρσκι,
κυρίως ξένους συντελεστές και με διανομή από Έλληνες και μετακλημένους
καλλιτέχνες. H Αλεξία Βουλγαρίδου, νέα σχετικά στον χώρο, ντεμπουτάρισε
θριαμβευτικά στον ρόλο το 2001 στο Φεστιβάλ του Μπρέγκεντς – στην Αυστρία. Και
ο ρόλος αυτός ήταν που την εκτόξευσε στο διεθνές στερέωμα. Στη Θεσσαλονίκη
κατάλαβα το γιατί.

… και η Μιμή της Βουλγαρίδου

Σε μια παράσταση κατά τη γνώμη μου μέτρια, πλάι πάντως σε μερικούς ακόμα
άξιους καλλιτέχνες – έκπληξη ο μπάσος – ηθοποιός Τάσος Αποστόλου – Σονάρ που
τον πρωτοάκουσα σε «κλασική» όπερα – η Κυρία Βουλγαρίδου δεν τραγούδησε απλώς
την Μιμή. Ούτε απλώς έπαιξε την Μιμή. HTAN η Μιμή. Ένας ρόλος «τριμμένος» από
τη συχνή χρήση, σχεδόν «μπανάλ» πια, αποκτά καινούργιες διαστάσεις στα χέρια
της. H Κυρία Βουλγαρίδου τραγούδησε υπέροχα τον ρόλο. Έχει τεχνική εξαιρετική,
έχει μέταλλο θερμό… Μια μεστή, υπέροχη λυρικοδραματική σοπράνο. Αλλά είναι
και ερμηνεύτρια. H υποκριτική της πηγάζει από το τραγούδι, η φωνή της
ενσωματώνεται στην ερμηνεία του ρόλου – ένα γίνονται. Όμορφη, με μια γλυκιά,
όχι επιθετική, φινετσάτη ομορφιά, με ένα υπέροχο χαμόγελο HTAN στη σκηνή η
φθισική μοδιστρούλα του Καρτιέ Λατέν. Όπως HTAN η εκθαμβωτική Βιολέτα, πόρνη
αριστοκρατική στην «Τραβιάτα» που είχε κάνει στη Λυρική πριν από τέσσερα
χρόνια. Μιμή λίγο «θαμπή», λίγο ντροπαλή, «καθαρή», τρυφερή, πονεμένη,
συγκινητική, καθόλου «μελοδραματική» – Αληθινή. Όχι μόνον όταν τραγουδούσε.
Αλλά και όταν σιωπούσε και άκουγε τους «συμπαίκτες της». Και αυτός, ίσως,
είναι ο μεγαλύτερος έπαινος που θα μπορούσε να της απονεμηθεί.