«Ήθελα να μπλέξω το γέλιο με το δάκρυ»

«Ζούμε σε μια εποχή που υποψιαζόμαστε τους πάντες και δεν είμαστε σε θέση να δούμε πόσα κοινά έχουμε μεταξύ μας», λέει ο Τόμι Λι Τζόουνς

«H κουλτούρα στις δύο πλευρές του Ρίο Γκράντε είναι ίδια. Θα μου άρεσε κάθε
άνθρωπος που είδε την ταινία να φανταζόταν ότι βρίσκεται στη μία όχθη του Ρίο
Γκράντε και κοιτάζει κάποιον στην απέναντι, για να συνειδητοποιήσει ότι ο
άνθρωπος που κοιτάζει είναι ο ίδιος. Στις δύο πλευρές υπάρχει η ίδια
κουλτούρα, χώρα και ταυτότητα», λέει σε συνέντευξή του στην «El Pais» ο Τόμι
Λι Τζόουνς, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της ταινίας «Οι τρεις ταφές του
Μελκιάδες Εστράδα», που κέρδισε δύο βραβεία (καλύτερου ηθοποιού και
σεναριογράφου) στο Φεστιβάλ των Καννών, αλλά έμεινε ουσιαστικά εκτός Όσκαρ.

Εξομολογείται ότι με τον σεναριογράφο Γκιγέρμο Αριάγα τον ενώνουν πολύ
περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε. «Τόσο εκείνο όσο κι εμένα μας ενδιαφέρει να
κάνουμε ταινίες για τις πατρίδες μας και την ιστορία τους. Και οι δύο ξέρουμε
ότι οι δύο χώρες είναι ίδιες», τονίζει ο Τζόουνς, κάνοντας σαφές ότι στόχος
του δεν ήταν να ανοίξει μια ιδεολογική συζήτηση, αλλά απλώς να κάνει μια
ταινία.

Το πολιτικό περιεχόμενο της ταινίας ο 59χρονος σκηνοθέτης και ηθοποιός το
αφήνει στην κρίση του θεατή. «Αυτό που ήθελα να εξερευνήσω είναι οι
ψυχολογικές, πνευματικές και κοινωνικές επιπτώσεις του γεγονότος ότι ένα
διεθνές σύνορο χωρίζει μια ενιαία κουλτούρα». Και όμως, οι κοινωνικές
αντιθέσεις υπάρχουν. «Ναι. Στην ουσία κάναμε μια μελέτη πάνω στις κοινωνικές
διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους και στη γη που χωρίζει ο Ρίο Γκράντε. Ήθελα
να δείξω πώς αυτές οι διαφορές είναι έξω από τον ανθρώπινο έλεγχο, την
ειρωνεία όλου αυτού του πράγματος, αλλά και τις αδικίες. H δόξα, η ομορφιά, η
λύτρωση μπορεί να βρίσκονται κρυμμένες εκεί».

H προσωπική πρόθεση του Τζόουνς με αυτή την ταινία, όμως, ήταν άλλη: «H ιδέα
να δημιουργήσεις μια φιλόδοξη ταινία και να έχεις τον έλεγχο για όλα. Υπάρχει
μια δίψα σε όλο αυτό, αλλά το να έχεις τον δημιουργικό έλεγχο μπορεί να αποβεί
εθιστικό». Το μαύρο χιούμορ της ταινίας οφείλεται στο γεγονός ότι ο Τζόουνς
πιστεύει πως η ζωή είναι «εκκεντρική». «Αν κοιτάξετε την καθημερινή ζωή, όλα
είναι πιθανά και μερικές φορές η ίδια η ζωή είναι πολύ περίεργη. H ταινία
είναι σαν τη ζωή και τείνει κάποιες φορές να είναι αλληγορική, μυθική. H δομή
της αφήγησης είναι κλασική: ένα μακρύ ταξίδι προς τη λύτρωση, ένα ταξίδι
ομηρικό. Βλέποντάς το, άλλες φορές εκπλησσόμαστε, άλλες γελάμε κι άλλες
θλιβόμαστε. Αυτή ήταν η πρόθεσή μου: να μπλέξω το γέλιο με το δάκρυ».