Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ο Αχμάντ Σαφγκάτ ήταν πολύ γνωστός φωτογράφος στην Τεχεράνη. Γι’ αυτό το
καθεστώς τού ζήτησε να παραδίδει μαθήματα φωτογραφίας στους φωτογράφους του
υπουργείου των Εσωτερικών όπου εδρεύουν και οι Vezerat Etelat: οι Ιρανικές
Μυστικές Υπηρεσίες. Κάποια στιγμή απέκτησε πρόσβαση στους απόρρητους φακέλους
των Ιρανών desaparecidos, των αντικαθεστωτικών που δολοφονούνται και
εξαφανίζονται… Μια μέρα, ψάχνοντας κρυφά, έπεσε πάνω στον φάκελο μιας
«αγνοούμενης», τους γονείς της οποίας έβλεπε καθημερινά στα σκαλιά του υπ.
Εσωτερικών ψάχνοντας για την μοναχοκόρη τους. Βλέπω τις φωτογραφίες της
δολοφονημένης κοπέλας (είναι στη διάθεση της στήλης). Το μισόγυμνο,
βασανισμένο σώμα της. Ηλικίας είκοσι πέντε χρόνων περίπου. Το αποκεφαλισμένο
κεφάλι της κρατά ακόμα τα χνάρια της γυναικείας ομορφιάς… Μιας μακάβριας
ομορφιάς… Ο Αχμάντ έδειξε στην οικογένεια την τρομερή αλήθεια. Οι μυστικές
υπηρεσίες τον υποπτεύτηκαν αμέσως για τη διαρροή. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε
επί ένα χρόνο. Όταν αφέθηκε ελεύθερος – αφού πλήρωσε μεγάλο χρηματικό ποσό ως
εγγύηση, έχοντας στο κατόπιν του μονίμως έναν Ιρανό ασφαλίτη – το φοιτητικό
αντικαθεστωτικό κίνημα είχε αρχίσει να φουντώνει στην Τεχεράνη. Εκείνος δεν
έμεινε απ’ έξω. Συνελήφθη ξανά το 1999. Τον έκλεισαν στις τρομακτικές φυλακές
Εβίν. Καμία επαφή με την οικογένειά του, ανάκριση, μαστίγωμα, φάλαγγα,
ανάκριση: η καθημερινότητά του… H γυναίκα του, η Μουζγκάν, ήταν υποχρεωμένη
να παρουσιάζεται κάθε μήνα σε αστυνομικό τμήμα όπου την ανέκριναν και την
βασάνιζαν. Όσοι φυλακίζονται στο Εβίν βγαίνουν για να πάνε στο ψυχιατρείο ή
στο νεκροταφείο. Εκεί θα κατέληγε και ο Αχμάντ εάν οι συγγενείς του δεν
πλήρωναν ένα αστρονομικό ποσό σε κάποιο μεσάζοντα, ώστε να μπορεί να βγει για
λίγο και υπό όρους. Βγήκε ύστερα από δυο χρόνια, παραμορφωμένος από τα
βασανιστήρια, για δυο εβδομάδες, για να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο… H
Μουζγκάν εν τω μεταξύ είχε δανειστεί χρήματα, είχε έρθει σε επαφή με κάποιον
λαθρέμπορο, κανονίζοντας την απόδραση από το Ιράν. Ο Αχμάντ, η Μουζγκάν και η
κόρη τους, η μικρή Ροζίνα, ξεκίνησαν μια νύχτα κρυμμένοι σ’ ένα φορτηγό προς
το Πακιστάν. Ήταν χειμώνας του 2001. Στο Πακιστάν τούς έδωσαν πλαστά
διαβατήρια και τους πήγαν στην Τουρκία. Από εκεί με αεροπλάνο κατέληξαν στην
Ολλανδία όπου ζήτησαν άσυλο. Τους έδωσαν σπίτι, ένα μηνιαίο εισόδημα και τους
έβαλαν να μάθουν ολλανδικά. H Ροζίνα έκανε όνειρα για το ευρωπαϊκό της μέλλον
και περίμεναν να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Στην Ολλανδία όμως φούντωνε η
ξενοφοβία και ο ρατσισμός. Την άνοιξη του 2004 η ολλανδική κυβέρνηση αποφάσισε
την απέλαση 26.000 αιτούντων άσυλο. Ανάμεσα σε αυτούς και η οικογένεια του
Αχμάντ.

Επειδή δεν μπορούσαν να τους γυρίσουν στο Ιράν, τους έφεραν στην Ελλάδα:
«Γιατί από εκεί περνάνε συνήθως όσοι έρχονται από το Ιράν», είπαν… Έτσι
βρέθηκαν να κοιμούνται στο πάτωμα, στα κρατητήρια του «Ελ. Βενιζέλου». Έπειτα
από τρεις εβδομάδες οι αστυνομικοί τούς είπαν να φύγουν. «Πού να πάμε;»
ρώτησαν. «Δεν ξέρουμε, φύγετε…» απάντησαν οι αστυνομικοί. Κατέληξαν στα
παγκάκια, στο Πεδίον του Άρεως. Επί δύο μήνες, χωρίς στέγη, χωρίς τίποτα…
Μέχρι που βρέθηκε κάποια μη κυβερνητική οργάνωση και τους βρήκε στέγη. Σήμερα
έχουν ένα ροζ χαρτάκι που βεβαιώνει ότι έχουν ζητήσει άσυλο… Το ανανεώνουν
κάθε έξι μήνες. «Τέσσερις μήνες χάνω σε ουρές για να το ανανεώσω για έξι…»
λέει ο Αχμάντ. Χωρίς καμία απολύτως βοήθεια από το κράτος, περιμένουν ακόμα να
αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Και τρέμουν στη σκέψη μήπως τους γυρίσουν πίσω
στους δημίους τους, στο Ιράν… H ιστορία του Αχμάντ, της Μουζγκάν και της
Ροζίνα δεν χωρά σε ένα άρθρο. Και είναι μόνο μία από τις χιλιάδες ιστορίες
ανθρώπων που αντιμετωπίζουν τον θάνατο διωγμένοι από την τυραννία. Ανθρώπων
που ζητούν να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες. Και τρέμουν στη σκέψη μήπως τους
γυρίσουν πίσω…

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, μόνο το 0,9% (!) των αιτούντων άσυλο αναγνωρίζονται: η
ξενόφοβη Ολλανδία αναγνωρίζει το 35%, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 32%…
«Κυνηγητό, κρυφτό και τώρα τραμπάλα… Κάτι παιχνίδια που παίζει η ζωή» γράφει
η καινούργια αφίσα της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες…
Παιχνίδια με την ίδια την ζωή των ανθρώπων… Γι’ αυτό υπάρχει επείγουσα
ανάγκη για την ανθρωπιά και την ευαισθησία μας.

ΥΓ: Περισσότερα για την εκστρατεία του ΟΗΕ στο: www.unhcr.gr

LINK: * www.gkapllani.com