Οι τρελοί του χωριού

Από τρελό κι από μικρό (μόλις πάτησε, δηλαδή, τα τριάντα ο Ράιαν Άνταμς) μαθαίνεις την αλήθεια

Μέσα στο ψυγείο ήταν ένα παγωμένο γράμμα αποχαιρετισμού. Το τελευταίο μήνυμα
στο κινητό της την ενημέρωνε για τις προσφορές της νέας σύνδεσης και στην
τηλεόραση έπαιζε – σαν να τό ‘κανε επίτηδες κι αυτή – ένα από τα τάλεντ σόου
της μόδας. Τότε είπε, στον διάολο η μάσκαρα κι έβαλε τα κλάματα. Κατά το
παλιό, σοφό και τελείως ντεμοντέ αυτές τις μέρες πως ακόμη και οι καουμπόισσες
έχουν τις μαύρες τους.

«29» Ryan Adams (Lost Highway)

Σε αυτό το σημείο όμως μπαίνει στη μέση ο Ράιαν Άνταμς σαν καταλυτικός
παράγοντας όλων των μισοτελειωμένων ιστοριών. Εδώ στα μέρη μας, βέβαια, το λέω
και το ξαναλέω, πολλά αυτιά έχουν βουλώσει από το «χάιπ» που σερβίρουν εν
είδει νέας λαμπρής ανακάλυψης Editors και Arctic Monkeys και λοιποί συγγενείς
μιας αλλοπρόσαλλης παράστασης που επιμένει σώνει και καλά να γίνει σουξέ. Σόρι
κιόλας.

Αυτό όμως το σκηνικό που στήνεται περίτεχνα από δισκογραφικές εταιρείες (show
me the money), φωτισμένες πένες και αφασικά ραδιόφωνα – σας παραπέμπω στις
δηλώσεις επί του θέματος του Κιθ Ρίσταρντς και πιο πρόσφατα του Πολ Γουέλερ
(μήπως είναι άσχετοι και αυτοί;) που τα λένε έξω από τα δόντια για όλους
αυτούς που «πρέπει» να μας αρέσουν – αυτό το σκηνικό λοιπόν κάνει τύπους σαν
τον Ράιαν Άνταμς, που γράφει Αληθινή μουσική και καταφέρνει να κλείσει στα
τραγούδια του Αληθινό συναίσθημα, που αγαπά όσο τίποτε άλλο να γράφει
τραγούδια, που μυρίζει τη βροχή που έρχεται από τα μέρη που πέρασε ο Νιλ
Γιανγκ, και βγάζει τον έναν δίσκο μετά τον άλλο (τρεις, ο αθεόφοβος μέσα στη
χρονιά, το «Cold Roses», το «Jacksonville City Limits» προηγήθηκαν) αδιάφορος
για τους κανόνες της αγοράς: τέτοιους, λοιπόν, τύπους τούς κάνει να φαίνονται
τρελοί και τι λέμε τώρα! – για τα σίδερα είναι τα παλικάρια. Ο χρόνος όμως
είναι λίγος και τόσα πολλά τα πράγματα που θέλεις να κάνεις, και αυτά εδώ τα
λυπημένα τραγούδια τραγούδια του «29» έχουν τη δύναμη να σε βάλουν να το
ξανασκεφτείς έστω λίγο ακόμη. Όπως λέει ο Ρομπέρτο Μπενίνι «όταν γελάς,
κλαις», αλλά η μαγκιά είναι να το νιώθεις. [Α]

«Ballad of the Broken Seas» Isobel Campbell & Mark Lanegan (V2)

Κόντρα στο ρέμα βγήκε για να βρει επαφή η μικρή Σκωτσέζα Ίζομπελ Κάμπελ
αφήνοντας για λίγο τη ζεστή αγκαλιά των Belle and Sebastian, αναζητώντας
σημάδια κρυμμένα στα τραγούδια του Τζόνι Κας και σε παλιά γραπτά της φολκ. Ο
ήδη στρωμένος δρόμος της «ανεξάρτητης σκηνής» την άφησε προφανώς αδιάφορη. H
Κάμπελ συνάντησε αδελφή ψυχή τον Μαρκ Λένεγκαν (πρώην Screaming Trees) που η
φωνή του έκρυβε τέτοιες καλές ιστορίες, κι είπαν να σαλπάρουν μαζί έστω και αν
χρειαζόταν να κάνουν κουπί. Κουπί όμως, όχι αστεία. Οι τσακισμένες θάλασσες
τούς έβγαλαν σε φωτεινές και σκιερές μπαλάντες παλαιάς κοπής και είναι κάπου
κάπου σαν να ακούς τον Λι Χέιζλγουντ και τη Νάνσι Σινάτρα – μόνο που τότε ήταν
πιο ευνοϊκός ο άνεμος. H Ίζομπελ και ο Μαρκ πολεμούν ακόμη τα κακά πνεύματα.
[Β]

«The Brave and the Bold» Tortoise and Bonnie ‘Prince’ Billy (Domino)

Αλίμονο αν όλα ήταν κάπου γραμμένα. Όχι μόνο δεν είναι, αλλά και αυτά που
είναι μπορεί να ξαναγραφτούν σαν να μην υπήρξαν ποτέ πριν. Ή περίπου. Αυτό
πάνω κάτω συμβαίνει όταν η πολλαπλή προσωπικότητα του Γουίλ Όλνταμ (Μπόνι
Πρινς Μπίλι) συγκρούεται (ή συνυπάρχει αρμονικά) με τη μαθηματική λογική του
ροκ των Tortoise από τη μουσική αβαντ γκαρντ σκηνή του Σικάγο, που τους είδαμε
και πέρσι το καλοκαίρι στο Synch Φεστιβάλ στο Λαύριο. H σύγκρουση (ή
συνύπαρξη) θα συμβεί χωρίς να χάσει κανείς από το στυλ του, πάνω σε κομμάτια
του Έλτον Τζον και του Μπρους Σπρίνγκστιν, των Devo και του Μίλτον Νασιμέντο,
και άλλων, μακριά από το πρωτότυπο υλικό, σε έναν άλλο τόπο, όχι πάντα
ιδανικό. H ιδέα, δηλαδή και η συγκυρία, ήταν ανώτερη από το αποτέλεσμα. [C+]

Γελάει καλύτερα… «Chops» Euros Childs (Wichita)

… όποιος γελάει τελευταίος. Από την Ουαλία οι Euros Childs κάνουν ντεμπούτο
ξεκινώντας την ιστορία τους με τις περιπέτειες του Μπίλι του Γλάρου και
ηρωικά, μέσα στο εχθρικό κλίμα της πτηνοφοβίας, συνεχίζουν σαν να μην τρέχει
τίποτε από παραθαλάσσιες μπαλάντες (Costa Rita) ώς τη μελαγχολική ωδή του
Circus Time και τη φόλκι εξομολόγηση του My Country Girl. Από τα πιο ωραία
πρώτα άλμπουμ που άκουσα τελευταία και που υποθέτω θα έκανε τον Τζον Κέιλ να
χαρεί που τα παιδιά από τον τόπο του δεν φοβούνται να βουτήξουν στα βαθιά. [B+]