ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Οι ευθύνες

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Τσεσμελής, Παρνασσού 1, Νίκαια, γράφει:

«Τελειώνοντας το διάβασμα του βιβλίου του κ. Κώστα Σημίτη έμαθα λεπτομέρειες
της διακυβέρνησης της πατρίδας μας, περιόδου 1996-2004.

Την ημέρα της παρουσίασης του βιβλίου άκουσα αρκετούς να κάνουν κριτική, όμως
κανείς τους δεν δήλωσε πως έχει διαβάσει όλο το βιβλίο. Νομίζω πως ο κ.
Σημίτης τα λέει όλα με το όνομά τους. Κάνει κριτική και αυτοκριτική. Κυρίαρχα
θέματα είναι η εσωστρέφεια, οι πελατειακές σχέσεις, οι συντεχνίες, οι
συνδικαλιστές, η διαφθορά, ο τοπικισμός και τα καλά μας συμφέροντα.

Αυτή την Ελλάδα πάλεψε να βελτιώσει. Γι’ αυτό, όσοι αγαπούν την πατρίδα μας,
έχουν καθήκον να συνεχίσουν – ή αν δεν μπορούν να το δηλώσουν. “Για να γυρίσει
ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή”, γι’ αυτό ας αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας».

Ο Αν. Παναγόπουλος, καθ. Κλασικής Φιλολογίας Πανεπ. Πατρών,
γράφει:

«Ο κατάλογος του “Πήρε και βραδιάζει”, με το καδράκι “Ελλάς το μεγαλείο σου!”,
που γράψατε εδώ τις προάλλες, είναι κατά βάση εσφαλμένος. Ολόσωστο είναι μόνο
το “πέθαναν μεταξύ 500 και 322 π.X.”. Όντως, τότε πέθαναν. Μέτρια σωστή είναι
η πληροφορία “στην εξορία” και λιγότερο σωστή “από πείνα”. Πιο συγκεκριμένα,
λάθος τα: (1) Περί Πυθαγόρα (άλλα λένε οι πηγές, κυρίως ο Ιάμβλιχος), (2) Περί
Θεμιστοκλή (αυτοκτόνησε – πηγή Πλούταρχος), (3) Περί Αισχύλου (είχε
αυτοεξοριστεί στη Γέλα της Σικελίας, για να αποφύγει δίωξη για αποκάλυψη
στοιχείων των Ελευσινίων Μυστηρίων – πρβλ. την περίπτωση του “Μαγικού αυλού”
του Μότσαρτ ), (4) Περί Περικλή (δεν φυλακίστηκε, πρόστιμο μόνο πλήρωσε, με
απόφαση “ειδικού δικαστηρίου”), (5) Περί Σοφοκλή (πέθανε στην Αθήνα από γήρας,
πλήρης ημερών), (6) Περί Αλκιβιάδη (τον σκότωσαν – όπως του το είχαν τάξει –
οι Σπαρτιάτες, για μπαμπεσιά, αυτοεξόριστο), (7) Περί Ευριπίδη (πέθανε στη
διάρκεια φιλοξενίας στην αυλή του Μακεδόνα βασιλιά Αρχελάου, σπαραγμένος από
σκυλιά), (8) Περί Αριστοφάνη, Πλάτωνος και Ισοκράτη (κανείς τους δεν πέθανε
στην εξορία ούτε από πείνα). Τέλος (9) περί Δημοσθένη (αυτοκτόνησε στην
Καλαβρία του Πόρου, για να μη συλληφθεί από τους Μακεδόνες ). Ως προς την
κατακλείδα: “Αιτία για όλα αυτά, ο φθόνος και η αχαριστία των Ελλήνων” είναι
χειρότερη από ψευδής. Είναι κατά το ήμισυ (και λιγότερο) αληθής, και έτσι
γίνεται περισσότερο πιστευτή. Δίδαγμα (ως προς την ουσία): Πάντα έτσι ήταν,
είναι και θα είναι: από τη μια η Ελλάδα της τιμής, του χρέους και της θυσίας
και από την άλλη της ατιμίας, της ευελιξίας και της απολαβής».