Δρόμοι

H αόρατη…

… απειλή. H αθόρυβη απειλή. H φονική αρρώστια. Σκοτεινές δυνάμεις απειλούν
την ύπαρξή μας, γεμίζουν με φοβίες τη σύγχρονη ζωή. Κι όταν πια αυτές οι
φοβίες ξεθυμαίνουν και χάνουν τη δύναμή τους να τρομάζουν, υπάρχουν πάντα
κάποιοι, που λες και είναι βαλτοί, κι ανακαλύπτουν κινδύνους ακόμη κι εκεί που
δεν υπάρχουν.

Κινδύνους..

… αόρατους. Κινδύνους αθόρυβους. Και κατά προτίμηση πάντα φονικούς. Κι όταν
δεν χάνουμε πραγματικά τον ύπνο μας ούτε με τις απανωτές επισκέψεις της γρίπης
των πτηνών, υπάρχουν πάντα κάποιοι που πρόθυμα μας βάζουν να σκεφτούμε ένα
σωρό άλλες απειλές που επιφυλάσσει στα παιδιά της η μητέρα Φύση. «Τα μισά
παιδιά ηλικίας έως δώδεκα ετών τα έχει δαγκώσει ο σκύλος του σπιτιού τους»,
λέει ο κτηνίατρος Μάρτι Μπέκερ στην εφημερίδα «Κρίστιαν Σάιενς Μόνιτορ». «Και
ας μην ξεχνάμε τις αρρώστιες που μεταδίδονται από τα ζώα στον άνθρωπο, όπως τα
τριχόφυτα (γάτες) και η λεπτοσπείρωση (σκυλιά)».

Αν σήμερα…

… αναζητούμε κάθε τόσο κινδύνους αόρατους, είναι επειδή έχουν πια λιγοστέψει
πολύ οι ορατοί κίνδυνοι που κάποτε θέριζαν τους ανθρώπους. Σύμφωνα με έρευνα
των Κέβιν Ουάιτ και Σάμιουελ Πρέστον, αν τα ποσοστά θνησιμότητας και γεννήσεων
του 1900 είχαν διατηρηθεί καθ’ όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, σήμερα οι
μισοί από εμάς δεν θα βρισκόμασταν εδώ. Οι πιο ηλικιωμένοι από εμάς πιθανότατα
θα είχαμε πεθάνει. Και τα παιδιά μας δεν θα είχαν γεννηθεί, επειδή οι γονείς
τους ή οι παππούδες τους δεν θα είχαν ζήσει αρκετά για να προφθάσουν να
αποκτήσουν παιδιά. Όσο για τον Τρίτο Κόσμο, το ένα τέταρτο των ανθρώπων που
ζουν εκεί σήμερα δεν θα υπήρχαν, αν είχαν διατηρηθεί τα υψηλά ποσοστά
θνησιμότητας του 1950. Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε χάρη σε «αόρατες» και
«αθόρυβες» δυνάμεις που εμφανίστηκαν τον περασμένο αιώνα. Χρειάζεται κάτι να
μας τρομάξει, όπως η γρίπη των πτηνών, για να θυμηθούμε αυτές τις «δυνάμεις»
που τις παίρνουμε σαν δεδομένες. Όπως ας πούμε το καθαρό νερό και τα εμβόλια –
πράγματα που πριν από έναν αιώνα κάθε άλλο παρά ήταν δεδομένα.

H εκπληκτική…

… πρόοδος που συντελέστηκε τον προηγούμενο αιώνα στο προσδόκιμο ζωής δείχνει
πως, τουλάχιστον σε κάποιους τομείς, αυτή η σύγχρονη κοινωνία τα κατάφερε
καλά. Κάτι θα πρέπει να έκανε καλά, για να υπάρχει σήμερα τόση πρόοδος. Τον
εικοστό αιώνα, επισημαίνει ο δόκτωρ Τόμας Ντεγκρέγκορι, καθηγητής της
Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, προστέθηκαν 30 χρόνια στο προσδόκιμο
ζωής στις ΗΠΑ, όπου η βρεφική θνησιμότητα περιορίστηκε τουλάχιστον κατά 90%.
Άλλες χώρες τα κατάφεραν το ίδιο καλά ή ακόμη καλύτερα. Στον ανεπτυγμένο κόσμο
έχουν προστεθεί άλλα 20 χρόνια στο προσδόκιμο ζωής τα τελευταία 50 χρόνια.
Μεταβολές τέτοιου μεγέθους δεν συμβαίνουν χωρίς λόγο. Φαίνεται πως κάτι,
επιτέλους, κάναμε σωστά για να συμβαίνουν όλα αυτά.