ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Πάλι γύψος

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο I. Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου, γράφει:

«Άκουσα, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού, νεοδημοκράτη Πειραιώτη βουλευτή
να μιλάει για ασθενούσα οικονομία, για την αναγκαιότητα που υπήρχε να
προηγηθεί η απογραφική διάγνωση για την εφαρμογή της κατάλληλης θεραπείας και
ένα ρίγος με διεπέρασε. Ασυναίσθητα μου δημιουργήθηκαν οι συνειρμοί με τα όσα
κάποιος, κάπου, κάποτε, στο πρόσφατο παρελθόν, έλεγε για τον ασθενή ελληνικό
λαό που έπρεπε να προσδεθεί εις την κλίνην για να μη κινδυνέψει κατά την
εγχείρηση, για τον γύψο μέχρι την ανάρρωσή του κ.λπ. Και επειδή η οικονομία
είναι άυλο και άψυχο πράγμα, εν προκειμένω ο ασθενής είναι ο Έλληνας
εργαζόμενος, ο οποίος, προκειμένου να αναρρώσει, χρειάζεται να υποβληθεί στην
εγχειρητική “μεταρρυθμιστική” θεραπεία. Και ύστερα από όλα αυτά, τα πράγματα
φωτίστηκαν. Αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά το νόημα όλων των μέτρων που
επιβάλλονται και πρόκειται να επιβληθούν από την καλή μας κυβέρνηση. Χωρίς
τανκς. Με τη δύναμη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Όλα θα γίνουν νομότυπα.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους Νόμους. Γιατί τώρα έχουμε Δημοκρατία.

Γιατί ποιος είσαι εσύ, άνθρωπέ μου, εργαζόμενε στις δημόσιες επιχειρήσεις, με
τους προνομιακούς μισθούς των 1.000 ευρώ και βάλε (ούτε βιομήχανος να ήσουν),
με τους κανονισμούς σου και τα άλλα προνόμια, όταν οι μισθοί στον ιδιωτικό
τομέα δεν υπερβαίνουν τα 700 ευρώ; Πώς τολμάς και ζητάς συλλογικές
διαπραγματεύσεις και τα τοιαύτα; Κάτσε να σε βάλω στον μεταρρυθμιστικό γύψο
για να μάθεις να φέρεσαι. Εκτός από την κοινοβουλευτική μου πλειοψηφία έχω και
την αποδοχή της κοινής γνώμης, όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις, που τις
εξασφαλίζω με τις παραπλανητικές κατευθυνόμενες ερωτήσεις.

Αλλά και εσύ, εργατοϋπάλληλε του ιδιωτικού τομέα, ποιος είσαι και τολμάς να
ζητάς διαπραγματεύσεις και συλλογικές συμβάσεις, να ζητάς και δουλειά αλλά και
ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, περιορισμένο ωράριο για οικογενειακές στιγμές
ευτυχίας; Ποια είσαι εσύ που θέλεις ανθρώπινο ωράριο και κυριακάτικη αργία,
για να έχεις τη δυνατότητα να φροντίζεις την οικογένεια και τα παιδιά σου;
Ούτε οι κυρίες των βιομηχάνων δεν ασχολούνται με αυτά, αλλά αναγκάζονται οι
καημένες να προσλαμβάνουν γκουβερνάντες. Και πώς ζητάτε κατώτατα όρια μισθών
όταν υπάρχουν άνεργοι που ψάχνουν με αγωνία για δουλειά; Αυτή την αγωνία που
την είδα ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του κ. προέδρου των βιομηχάνων όταν μιλούσε
για την ανεργία!.. Μόνο που δεν έκλαιγε ο άνθρωπος.

Γι’ αυτά όλα θα φροντίσει η καλή μας κυβέρνηση με την κοινοβουλευτική της
πλειοψηφία. Γιατί τώρα έχουμε Δημοκρατία. Όλα θα γίνουν, είτε σας αρέσει είτε
όχι, όπως είπε σε μια αποστροφή του λόγου του και ο κ. πρόεδρος των
βιομηχάνων. Θα μπείτε στον γύψο των μεταρρυθμίσεων μέχρις ότου αναρρώσετε. Και
θα ζήσετε εσείς καλά και αυτοί καλύτερα».