Tο ανήλιαγο υπόγειο…

Αλλάζει το θέατρό μας. Απ’ τη μια τα (τηλε)θεατρικά «τραστ», απ’ την άλλη οι
νέοι που, σε καιρούς χαλεπότατους, έχουν γίνει αποφασιστικότεροι από παλιά.
Ίσως είναι η τόλμη που τη γεννάει η απόγνωση… Όλο και βλέπω να πληθαίνουν τα
παιδιά που, χωρίς να έχουν μία, αποπειρώνται να κάνουν θέατρο. Χωμένα και
χαμένα σε κάτι ανήλιαγα υπόγεια, σε κάτι απίθανους χώρους που τους
μεταμορφώνουν με το μεράκι τους και μόνο. Για παράδειγμα: «Κορύβαντες» το
υπογειάκι στο τέρμα της Μυλλέρου, «Κορύβαντες» και το όνομα της ομάδας – που
ουσιαστικά ένας είναι: ο Αντρέας Θεοχάρης, μαθητής, έμαθα, του Βασίλη
Διαμαντόπουλου και απόφοιτος το 2001 της δραματικής σχολής του «Θεάτρου
Τέχνης». Είδα πέρσι εκεί, πρώτη χρονιά της λειτουργίας τους, μια αισθαντική
παράσταση-μονόλογο με τίτλο «Παραλογή» πάνω στις Παραλογές – τη δημοτική μας
ποίηση. Φέτος τόλμησαν να κάνουν τον «Βόιτσεκ» του Μπίχνερ με δύο μόνο
ηθοποιούς.

… και τα διπλά παντζούρια

«Πύκνωσαν» το έργο κρατώντας τις – πολλές – σκηνές-«ντουέτα», ο ίδιος ο
Αντρέας Θεοχάρης, ένα παιδάκι μια σταλιά με βλέμμα υγρό, που υπογράφει με τον
Βαγγέλη Φελούση και τη σκηνοθεσία, κρατάει τον ομώνυμο ρόλο, με πλάι του τον
Πέτρο Κορύβα, που έχει αναλάβει και τις μουσικές, να παίζει όλους τους
υπόλοιπους – ακόμα και τη Μαρία – και με ένθετο ένα κείμενο του Σιοράν
καταφέρνουν να μεταγγίσουν τη δραματική ουσία του «Βόιτσεκ». Με σκηνικό τρία –
τέσσερα διπλά παντζούρια από μπαλκονόπορτες, κουβαλημένα ποιος ξέρει από ποια
μάντρα υλικών οικοδομών, και ένα κομμάτι μοκέτα που έχουν στρώσει στο
τσιμεντένιο δάπεδο, με ελάχιστους προβολείς, με φακουδάκια, με τις
στρατιωτικές φόρμες και τα άρβυλα που φορούν, με ένα κομμάτι νάιλον που
τυλιγμένο γύρω από τη γυμνή μέση μεταμορφώνεται σε τουαλέτα, με τα όργανα που
παίζουν, με τα σώματα και τις φωνές τους. Ένα θέατρο σεμνό, ταπεινό, αθόρυβο,
σεβαστικό, σχεδόν ντροπαλό – ένα θέατρο φτωχό… Και όμως τόσο πλούσιο! Και
τόσο συγκινητικό…