«Aποφεύγω τη σάχλα»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να σου προσφέρονται καλοί ρόλοι σε δραματικές, |
Μα, τι κάνουν όλες αυτές; Έβλεπα την κάπτεν Ρίπλεϊ του «Άλιεν» και
τσιμπιόμουνα. Των -άντα και κάτι και να μοιάζει με πρόωρα μεγαλωμένο
κοριτσάκι!
Απαστράπτουσα, με ντελκοτέ μέχρι τη μέση. Με μαλλιά πυκνά και μεταξωτά, σαν
διαφήμιση της Garnier, μέχρι τον ώμο. Με επιδερμίδα τσιτωμένη (ποιος ξέρει από
τι και ποιον) και διόλου παραμορφωμένη. Και με ύψος μέχρι το ταβάνι. H μις
Σιγκούρνι Γουίβερ, από καλή οικογένεια βρετανικής καταγωγής, Νεοϋορκέζα, χωρίς
ίχνος κίτρινου «ποινικού» φακέλου, ευπρεπής, αξιοπρεπής αλλά βρε αδερφέ μου –
όπως λένε οι ατζέντηδες του Χόλιγουντ – «λίγο ψηλή, λίγο άχαρη, λίγο άκαμπτη
λίγο… άντρας, λίγο ακατάλληλη για μεγάλη καριέρα». Απόδειξη; Δυο φορές, την
ίδια χρονιά, υποψήφια για δύο Όσκαρ (πρώτου ρόλου στους «Γορίλες στην ομίχλη»
και δεύτερου στο «Εργαζόμενο κορίτσι») αλλά πάντοτε στο παραλίγο, στην…
παραγουρουνότριχα!
Για να μην σας τρώω τον πολύτιμο χρόνο σας, το «Working girl» έγινε working
γυναίκα, ως εκ τούτου ήρθε η ώρα για αναπροσαρμογή των κριτηρίων και των
ρόλων. Όπως κάθε διάσημη μεγαλοκυρία της show business, έκανε στροφή
αναγκαστική, καταλήγοντας – πού αλλού; – στα δράματα, στις υπαρξιακές
αναζητήσεις και στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δηλαδή στο φιλμ αγγλοκαναδικής
συμπαραγωγής «Snow cake» (σαν να λέμε νιφάδες) του Μαρκ Έβανς, το εναρκτήριο
της Μπερλινάλε, όπου υποδύεται τρεις ρόλους μαζί: μόνη γυναίκα, ανύπαντρη
μητέρα και αυτιστική σε χωριό τριών χιλιάδων κατοίκων του Καναδά! Όπου μια
μέρα βλέπει μπροστά στην πόρτα της τον Άλαν Ρίκμαν, άρτι αποφυλακισθέντα
επειδή σκότωσε τον οδηγό που κατά λάθος σκότωσε σε αυτοκινητιστικό τον γιο
του, να της λέει «είμαι ο οδηγός του μοιραίου αυτοκινήτου που σκότωσε την κόρη
σου». Κι εκείνη αντί άλλης απαντήσεως, τον διατάζει «βγάλε τα παπούτσια σου,
θα μου λερώσεις το χαλί!». Με απλά λόγια, ρόλος που σε πάει κατ’ ευθείαν στις
υποψηφιότητες των Όσκαρ του 2007.
Το ελπίζετε;
«Και ποιος δεν το ελπίζει. Όποιος ισχυριστεί το αντίθετο λέει ψέματα».
Ο ρόλος σάς ενδιέφερε επειδή η ηρωίδα είναι αυτιστική;
«Πρώτα απ’ όλα με κέρδισε επειδή είναι μοναδική. Για να ανταποκριθώ ασχολήθηκα
επί έναν ολόκληρο χρόνο κάνοντας παρέα με αυτιστικούς. Συναρπαστική εμπειρία.
Όσα πιστεύουμε γι’ αυτούς είναι πλάνη. Συνάντησα υπέροχα πλάσματα και καθένας
απ’ αυτούς διαθέτει τη δική του προσωπικότητα και το δικό του, ξεχωριστό
χάρισμά. Τόσο γοητεύτηκα που μ’ έκαναν να πιστέψω πως είναι δώρο να είσαι σαν
κι αυτούς. Για να σας το πω διαφορετικά, με τέτοια άτομα δυο πράγματα μπορεί
να συμβούν. Είτε να σκάσει μια βόμβα είτε να περάσεις διασκεδαστικά. Όλα στα
άκρα».
Πρόκειται για μια στροφή στην καριέρα σας;
«Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να σου
προσφέρονται τέτοιοι ρόλοι σε δραματικές, ανθρώπινες ιστορίες. Δεν παριστάνω
τη δύσκολη ούτε την αυστηρά επιλεκτική. Μια ζωή έκανα την δουλειά μου,
“πουλούσα” την ερμηνεία μου κι έφευγα. Χωρίς ιδιαίτερα υψηλά καλλιτεχνικά
κριτήρια. Αν τώρα μου γίνει η χάρη και με επιλέξουν σε τέτοιες ταινίες, θα πω
ένα μεγάλο ευχαριστώ. Όλοι ψάχνουμε για ρόλους που θα συγκινούν και θα
επιτρέπουν στον ηθοποιό να ξεδιπλώσει τις ικανότητές του».
«Να παίξω την ευαίσθητη ύπαρξη;»
Δηλαδή, ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια τελειώσατε με την περσόνα της
δυναμικής γυναίκας, όπως η Ρίπλεϊ στο «Άλιεν»;
«Σας είπα. Δεν είμαι εγώ που ελέγχω τη διανομή των ρόλων. Όποιος το ισχυριστεί
βαυκαλίζεται ή συνειδητά λέει ψέματα. Τα κριτήριά μου είναι ελάχιστα. Αποφεύγω
να είμαι φιλενάδα μιας γυναίκας ή μια σαχλή σε σαχλές κομεντί. Για να μην
κοροϊδεύω το κοινό, ναι η ιστορία τού “Άλιεν” ήταν απόλαυση. Έτσι έγινα
γνωστή, έτσι καθιερώθηκα στην οθόνη. Όσο για το αν είμαι κατάλληλη για
δυναμικούς ή αδύναμους χαρακτήρες, ε, φαίνεται ότι δεν είμαι και η πιο αρμόδια
να παίζω την εύθραυστη ύπαρξη που θα γκρεμιστεί, επειδή την εγκατέλειψε ένας
χαζός»!
INFO
Το 56ο Φεστιβάλ Βερολίνου ολοκληρώνεται με την απονομή βραβείων το Σάββατο
18/2. Στο Ίντερνετ: http: //www.berlinale.de/
Google news
