ANAΛΩΣIMA Eξαφάνιση των αποχρώσεων

Πριν από δύο μήνες είχα πάει κι εγώ στην παράσταση του «Δόκτορος Φάουστους»
στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Λιγνάδη. Με είχε πολύ απογοητεύσει, όχι όμως
επειδή «προσβάλλει τον Πάπα». Μάλιστα, η σκηνή με τον Πάπα μού φάνηκε η μόνη
που είχε κάποιο νόημα. Περίμενα κάτι καλύτερο από τον Λιγνάδη που τον θεωρώ
πολύ ταλαντούχο και αυτή η παράσταση δεν με άφησε ούτε το έργο να καταλάβω
ούτε τίποτε άλλο. Ήθελα να δω κάτι του Μάρλοου, για τον οποίο είχα διαβάσει
αρκετά, πέρασα δύο ώρες στενόχωρες. Έψαξα τις κριτικές, δεν διάβασα τίποτα
ουσιώδες. Και να τώρα, διαμαρτυρίες της Καθολικής Εκκλησίας. Έμαθαν ότι ζει η
λογοκρισία, ζητούν και αυτοί μερίδιο. Άντε λοιπόν στο κλίμα που δημιουργείται
να διατυπώσεις τις καλλιτεχνικές αντιρρήσεις σου για την παράσταση, τις
επιλογές του σκηνοθέτη και τα ρέστα. Αυτά είναι πολυτέλειες άλλων εποχών
φαίνεται. Τώρα μόνο με σημαίες και κραυγές πρέπει να… κυκλοφορείς.
«Προσβολή!» να φωνάζουν εκείνοι, «ελευθερία!» εμείς. Επί της ουσίας
απαγορεύεται να εκφέρεις γνώμη. Να πεις ότι ξέρετε δεν μου αρέσουν αυτές οι
γελοιογραφίες του Μωάμεθ, είναι κακόγουστες, ας πούμε, δεν γίνεται. Μέσα στη
σύγκρουση των αρχών τα πάντα σημαίνουν κάτι άλλο από αυτό που σήμαιναν. Πώς
φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Κάτι έπεσε λάθος στη συνταγή, δεν μπορεί. Αλλιώς
τον είχαμε φανταστεί τον κόσμο των εύκολων επικοινωνιών, των ανοιχτών συνόρων.
Πώς βυθίζεται με τόση ευκολία στις παρεξηγήσεις; Αντί να γονιμοποιεί τη σκέψη,
φιμώνει τα στόματα. Αντί να γεννά αποχρώσεις, τα βάφει όλα ομοιόμορφα. Και έχω
μπερδευτεί, ο Αλλάχ δεν είναι που δεν κάνει να απεικονίζεται; Φαντάζομαι όμως
ότι δεν είναι εποχές κατάλληλες για να λύνει κάποιος απορίες. Τώρα πρέπει να
κάνουμε ότι τα ξέρουμε όλα, δυστυχώς.