ANAΛΩΣIMA Σημαίες και γελοιογράφοι

Σύμβολο για εικόνα. Αντίποινα για τα σκίτσα, ένα ταμπλό βιβάν, το κάψιμο της
σημαίας. Αφού ο Μωάμεθ δεν απεικονίζεται, ας πέσει στην πυρά το χρωματιστό
πανί που συμβολίζει τη χώρα. Ας μέναν εδώ τα πράγματα, συμβολικά και εικονικά,
πόλεμος σημάτων. Εμείς δεν δεχόμαστε την εικόνα, καίμε τη δική σας, εσάς που
δέχεστε εικόνες. Σημαία αντί για εφημερίδα. Πανί αντί χαρτιού. Έχει νόημα
πάντως. Το πανί συμβολίζει την επικράτεια όπου επιτρέπονται οι απεικονίσεις
του Μωάμεθ, μαζί με χιλιάδες άλλα πράγματα που απαγορεύονται σε άλλες
επικράτειες. Μήπως δεν είναι τα σκίτσα πολύ συχνά στις εφημερίδες τολμηρά,
βέβηλα, καταλυτικά, κατεδαφιστικά; Και πόση δυνατότητα ανάγνωσης προϋποθέτουν,
πόση συνήθεια, πόσα προηγούμενα, να έχεις μάθει από παιδί να συζητάς μαζί
τους, να αφήνεις να σου πουν αυτό που θέλουν, να παίρνεις ό,τι χρειάζεσαι, να
απορρίπτεις ό,τι δεν σου αρέσει. Τα σκίτσα δεν είναι θεοί, δεν είναι
ευαγγέλια, δεν είναι καν εικόνες, δεν είναι σημαίες. Είναι κάτι πολύ
προχωρημένο και ταυτόχρονα αθώο, όπως και το βλέμμα του μουσουλμάνου που
αντικρύζει για πρώτη φορά έναν άλλο θεό σε εικόνα, αφού το δικό του δεν μπορεί
να τον δει. Μπορεί στην αρχή να σοκάρεται, όπως σοκάρεται και ο νεαρός
αναγνώστης εφημερίδας με τις πρώτες καρικατούρες που βλέπει. Δεν ζητά
προσκύνημα και αφοσίωση η καρικατούρα, δεν ζητά πίστη, σοβαρότητα, σεβασμό,
προσφέρει στιγμιαία ανακούφιση από όλα αυτά, σε όποιον τη χρειάζεται και μόνο.
Δεν έχει σχέση με τις θρησκείες και τις σημαίες, με τα πιστεύω, με τις μεγάλες
ιδέες, με τα σπουδαία πρόσωπα, πόσο μάλλον με τους θεούς. Και να που φαίνεται
να αρχίζει να γίνεται κάτι σαν σημαία, κάτι σαν σύμβολο, κάτι σαν ευαγγέλιο
των απανταχού αμετανόητων πιστών της ελευθερίας στην έκφραση. Αχ Θεούλη και
Αλλάχ κι εσείς λοιποί θεοί του κόσμου, γλιτώστε την από μια τέτοια μοίρα!