ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Xυδαιολογία

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Σωτ. Αναστασόπουλος, Πριγκίπου 22, N. Φιλαδέλφεια, γράφει:

«Μητροπολίτης-ποιμενάρχης χυδαιολόγησε εις βάρος πρώην πρωθυπουργού της χώρας,
επειδή έτυχε να μην είναι της κομματικής του προτιμήσεως.

Και απαντώ στον άγιο Επίσκοπο για να το διαβάσουν και άλλοι: στη Δημοκρατία,
οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές αποκτούν τη θέση που κατέχουν με
την ψήφο του λαού. Μοχθούν για το καλό του τόπου και του λαού και όταν
παρασπονδήσουν ή γίνουν καταχραστές ξένων πραγμάτων, ο ίδιος ο λαός τους
δείχνει την πόρτα της εξόδου. KAI ΕΡΩΤΩ, για να το ακούσουν και άλλοι: τη θέση
που κατέχει στην ιεραρχία σήμερα ο ποιμενάρχης πώς την απέκτησε; Ποιοι τον
εξέλεξαν; Και εκείνους που τον εξέλεξαν ποιος τους εξέλεξε; Ασφαλώς όχι ο λαός
και σίγουρα ούτε θεοπρόβλητοι είναι.

Και δεν είναι λίγοι οι όμοιοί του περί ου ο λόγος, που μέσα σ’ αυτήν τη λογική
κινούνται, που σκανδαλωδώς κομματίζονται και παθιασμένα νοσταλγούν καταστάσεις
αλλοτινών καιρών, ξένων προς τη θρησκεία.

Και, γαντζωμένοι όπως είναι από τους θεσμούς, που τους καθιστούν ισόβιους,
ανεύθυνους και αργόσχολους, από θέσεως σιγουριάς υβρίζουν τους… αλλόφυλους.

H Δικαιοσύνη το υπεσχέθη και έκανε την κάθαρση από τους επίορκους. H Εκκλησία,
που το ίδιο είχε υποσχεθεί, ουδέν έπραξε για τους διεφθαρμένους. Και άθελα,
μεταφορικά φτάνουν στα χείλη όλων οι ρήσεις του Θεανθρώπου “Ουαί υμίν,
γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί” και “εάν δε το άλας μωρανθή εν τίνι
αλισθήσεται;”.

Όσο για το θέμα των ταυτοτήτων, για το οποίο εσύρθη στο πεζοδρόμιο δίκην
καρνάβαλου ακόμη και το ιερό του Γερμανού το Λάβαρο, ουδεμία σχέση είχε με τη
θρησκεία. Ήταν καθαρός κομματισμός και εκμετάλλευση ευαισθησίας θρησκευομένων.
Ήταν αυτοπροβολή. Επίδειξη ισχύος και καθαρό μήνυμα με νόημα προς όλα τα
κόμματα. “Είμαι κι εγώ εδώ και… μην τολμήσετε… Γιατί έρχονται οι εκλογές
και ξέρω καλά τη δουλειά μου”. Και κανένα κόμμα δεν τόλμησε ούτε τολμάει. Και
ο χορός της ομηρείας καλά κρατεί.

H θρησκεία είναι μία, δεν είναι κόμμα ούτε συντεχνία, είναι το “πιστεύω” και η
λατρεία όλων των Ελλήνων. Είναι ο φάρος και ο φορεύς όλων των χριστιανών. Και
κάθε κούφια προσωπική αδυναμία αποτελεί ανοσιούργημα που σκιάζει και αμαυρώνει
την αίγλη και την καθαρότητά της.

Αν οι παράγοντες της Εκκλησίας ενδιαφέρονται πράγματι για τα ιδανικά της φυλής
και επιθυμούν τη διαιώνισή της, το μέγιστο καλό που μπορούν να προσφέρουν
είναι να αφοσιωθούν στα του οίκου του Θεού. Εκεί που εθελοντικά ετάχθησαν και
μετά λόγου γνώσεως επέλεξαν. Και να μην κηρύττουν άλλα από άμβωνος και άλλα να
τυρβάζουν. Τότε μόνο ο λαός θα αγκαλιάσει το ράσο ανεπιφύλακτα και οι ιεροί
ναοί θα γεμίσουν από χριστιανούς που βιώνουν τη θρησκεία και όχι από
κομματικούς φίλους».