MATIEΣ Tο λάδι μας

Είμαι νευρασθενικός, που λέει και ο καθηγητής Μαρωνίτης. Και, πολλές φορές,
«μού τη δίνει» για διάφορα ζητήματα και βάζω τις φωνές. Δηλαδή: πηγαίνω σε ένα
εστιατόριο, μάλλον πολυτελείας και μού σερβίρουν, πριν από το φαγητό, μερικές
φετούλες ψωμί ψημένο και βούτυρο – ελβετικό, γερμανικό κ.λπ. -, ωραία
συσκευασμένο, σε ένα πιατάκι. «Γιατί μου φέρνετε ελβετικό βούτυρο και όχι
ελληνικό λάδι, λαδάκι του Θεού;» ρωτάω. Στην αρχή, ο σερβιτόρος με κοιτάζει με
αμηχανία. Και ύστερα επιστρατεύει την πονηριά του: «Ξέρετε, με το λάδι
λερώνονται τα τραπεζομάντιλα και…». «Δηλαδή, όταν τρώει κανείς βούτυρο δεν
λερώνει το τραπεζομάντιλο; Και τα τραπεζομάντιλα δεν πλένονται καθημερινώς;»
Καμία απάντηση.

Πριν από δύο χρόνια, ήμουν στο Άμστερνταμ για μια δουλειά. Μπήκα σ’ ένα
εστιατόριο για μεσημεριανό. Μου ‘φεραν, αμέσως, ένα μπολάκι με ελαιόλαδο και
φρέσκο μαύρο ψωμί. Το ίδιο έγινε και στη Μόσχα, σε τρία εστιατόρια. Όχι
βούτυρο. Λαδάκι. Και στη Γερμανία, επίσης: ο Θόδωρος Κουρεμπανάς, αδελφός τής
Ελένης Σαμαράκη, μού έκανε τραπέζι. Και ο εστιάτορας, για να μας περιποιηθεί,
μας έφερε ένα μπουκαλάκι με ιταλικό λάδι.

Ο Σταύρος Τσακυράκης, καθηγητής του Συνταγματικού, είναι από τον Μόλυβο. Ένα
βράδυ «έβγαλε για φαΐ» δύο Γάλλους φίλους του. Οι άνθρωποι, ζήτησαν να φάνε
ντοματοσαλάτα. Παραγγέλνει και ο Τσακυράκης ντοματοσαλάτα. Το λάδι, όμως, του
φαίνεται παράξενο στη γεύση. «Τι λάδι βάζεις;» ρωτάει τον ταβερνιάρη.
«Σπορέλαιο. Γιατί αυτό προτιμούν οι ξένοι…». Θύμωσε ο Σταύρος: «Δεν
ντρέπεσαι, μωρέ, να ‘χεις μαγαζί στη Μυτιλήνη που πνίγεται στο λάδι και να
ταΐζεις τον κόσμο σπορέλαιο;»

Όλες αυτές τις ιστορίες με το λάδι μού θύμισε ένα κομμάτι τού φίλου μου Χρ.
Μιχαηλίδη, στην «Ελευθεροτυπία». Στο κομμάτι αυτό – στη στήλη του – ο
Μιχαηλίδης λέει – και πολύ σωστά – ότι η Ελλάδα θα έβγαζε πολλά λεφτά, αν
διαφήμιζε το λάδι της, που είναι το καλύτερο στον κόσμο και δεν το πουλούσε
χύμα – μεγάλες ποσότητες – στους Ιταλούς, οι οποίοι – μανούλες σε κάτι τέτοια-
το πουλάνε σε υπέροχα δοχεία και μπουκάλια και θησαυρίζουν. Το ίδιο ισχύει, σε
κάπως μικρότερο ποσοστό, και με τους Ισπανούς.

Δεν είναι καιρός ν’ αρχίσουμε κι εμείς να ασχολούμαστε σοβαρά με το
«ευλογημένο ελληνικό ελαιόλαδο», που σήμερα μόνο ένα μικρό ποσοστό της
παραγωγής μας (11,6%) εξάγουμε; H Βρετανία, διαβάζω, εισάγει τεράστιες
ποσότητες λαδιού, που κατά 75% είναι ελληνικό, αλλά με… ιταλικές «φίρμες».