Σεξ, πόλεμος και αποκαλύψεις

Άνδρες συνάδελφοί της επέμεναν να τους δείξει το στήθος της. Ένας απ’
αυτούς έβγαλε και της έδειξε το πέος του μια φεγγαρόφωτη βραδιά στην πλαγιά
ενός βουνού κοντά στη Συρία. Αυτό που σοκάρει όμως περισσότερο απ’ όλα στο
βιβλίο της Κάιλα Ουίλιαμς για τον καιρό που πέρασε ως μέλος των υπηρεσιών
πληροφοριών του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ είναι ότι, όταν επέστρεφε τελικά
στην πατρίδα με ένα κομβόι από Χάμβι, ο μοναδικός ασύρματος που λειτουργούσε
ήταν εκείνος που είχε αγοράσει η ίδια.

Γυναίκες στον πόλεμο. H Ουίλιαμς με πολιτική περιβολή ένα χρόνο μετά την… αποστρατεία της και (αριστερά) με μία συνάδελφό της στο Ιράκ στα πεδία των μαχών

Μιλώντας με τη γυναίκα αυτή, το ερώτημα που γεννάται δεν είναι «πώς είναι να
είσαι γυναίκα στον στρατό;», αλλά «πώς είναι ο στρατός;». Ακριβέστερα, «πώς
είναι ο στρατός τώρα, τρεις γενιές μετά την Απόβαση στη Νορμανδία, δύο μετά το
Βιετνάμ και 15 χρόνια από την έναρξη της μετασοβιετικής εποχής; Πώς αντιδρά
όταν δέχεται επίθεση; Είναι έξυπνος ή απλώς μεγάλος και βαρύς; Τον ενδιαφέρουν
καθόλου η καρδιά και το μυαλό; Και τι ξέρει για την ιρακινή κουλτούρα και την
ιστορία;».

Το βιβλίο της Κάιλα Ουίλιαμς «Αγαπώ το τουφέκι μου περισσότερο από εσένα»
(Εκδ. Weidenfield & Nicolson) απαντά σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Και οι
απαντήσεις δεν είναι ηθικοπλαστικές.

Με λύπη, η Γουίλιαμς λέει ότι αναγκάστηκε, ύστερα από παραινέσεις του εκδότη
της, να προσθέσει στο βιβλίο της φράσεις που θυμίζουν τα κείμενα περί σεξ που
βρίσκονται συνήθως σε ανδρικά περιοδικά. Κάπως έτσι γράφει για μία συνάδελφό
της για την οποία άκουσε από «αξιόπιστες» πηγές ότι έκανε στοματικό σεξ σε
κάθε στρατιώτη στη μονάδα της. Τα σημεία από το βιβλίο της που έχουν
προκαλέσει το μεγαλύτερο σάλο είναι αυτά που αναφέρεται στην τακτική
σεξουαλική παρενόχληση από άνδρες συναδέλφους της. Αλλά στο τέλος διστάζει να
τους καταδικάσει. Συγχωρεί ακόμα και ένα συνάδελφό της ονόματι Ρίβερς, ο
οποίος παραλίγο να τη βιάσει, αλλά την επομένη τής ζήτησε συγγνώμη.

H Ουίλιαμς ήταν απλός στρατιώτης, όχι κάποιος στρατηγός, και σχημάτισε τη δική
της εκδοχή για τη «μεγάλη εικόνα» του πολέμου στο Ιράκ μόνο αφού επέστρεψε από
την εμπόλεμη ζώνη. Ήταν πρώην πανκ φεμινίστρια και περίμενε αρνητικές
αντιδράσεις μετά την έκδοση του βιβλίου της στις ΗΠΑ, αλλά την έχει ενθαρρύνει
το γεγονός ότι οι αναγνώστες της αναγνωρίζουν ότι επισημαίνει κάποια θετικά
ανάμεσα στα αρνητικά. Ακόμη και έτσι, σε 290 σελίδες, μόλις τρεις αξιωματικοί
εγκρίνονται ανεπιφύλακτα για τις ικανότητές τους. Κατά τα άλλα, στο βιβλίο της
παρελαύνουν απροσάρμοστες μετριότητες, στις οποίες θα ήσουν ανόητος αν
ανέθετες να σου κουρέψουν το γκαζόν. Είναι ο βλάκας στο Φορτ Κάμπελ που
αρνείται να παραδεχθεί πως η 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία φεύγει για το
Ιράκ, ακόμη και όταν το επιβεβαιώνει το CNN. Είναι ο επιλοχίας Μος, επικεφαλής
της μονάδας της Ουίλιαμς, που παραπαίει ανάμεσα στον ασυνάρτητο ενθουσιασμό
και τη δύσθυμη, επικίνδυνη απάθεια στο πίσω μέρος του Χάμβι της. Είναι ο
υπολοχαγός που χρειάζεται διερμηνέα για να μιλήσει σε ένα μοναχό στη Βαγδάτη,
μολονότι ο μοναχός απαντάει σε τέλεια αγγλικά. Ο νεαρός λοχίας που νουθετεί
την Ουίλιαμς για την «παραγωγικότητά» της και μετά βλέπει ιπτάμενους δίσκους,
όταν κάνει νυχτερινή βάρδια μαζί της. Στην πραγματικότητα, υπήρχαν ένα σωρό
αξιοπρεπείς, επαγγελματίες στρατιώτες, μας διαβεβαιώνει η Ουίλιαμς. «Σίγουρα
όμως οι φρικτοί ξεχωρίζουν και έχουν τρομερά αρνητική επίδραση».

Εκπαιδεύοντας ανθρώπους. Σύμφωνα με την Ουίλιαμς, «αυτό που είναι
πραγματικά δύσκολο είναι να εκπαιδεύεις ανθρώπους για να πάνε στον πόλεμο και
να σκοτώνουν ανθρώπους αν χρειάζεται, και να αντιμετωπίζουν τους πάντες ως
εχθρούς και μετά, ΟΚ, η μάχη επισήμως τελείωσε. Τώρα αυτοί οι άνθρωποι είναι
φίλοι σας, πρέπει να τους βοηθάτε και να τους αγαπάτε και, αντί να ανατινάζετε
πράγματα, να χτίζετε».

Υπάρχει ένα θλιβερό και πολύ χαρακτηριστικό απόσπασμα στο βιβλίο, όπου η
Ουίλιαμς περιγράφει πώς ψυχράνθηκαν ξαφνικά οι φιλικές σχέσεις με τη φυλή
Γεζίντι στο Βόρειο Ιράκ, κοντά στην οποία έζησε αρκετές εβδομάδες μετά την
εισβολή. H εξέγερση είχε αρχίσει. Οι αμερικανικές απώλειες αυξάνονταν. Όλες οι
μονάδες πήραν διαταγές να οχυρώσουν την περίμετρό τους με αγκαθωτά
συρματοπλέγματα. Κι έτσι οι φιλίες που είχαν αναπτυχθεί με τους ντόπιους
διαλύθηκαν μέσα σε μια νύχτα.