ΓNΩMH Ένα μεγάλο στοίχημα

«Ψήφισα». Παλαιστίνιος δείχνει το σημαδεμένο με μελάνι δάχτυλό του, μπροστά σε αφίσα με τον πρώην ηγέτη των Παλαιστινίων Γιάσερ Αραφάτ

Οι εκλογές που διεξήχθησαν χθες στα παλαιστινιακά εδάφη ταλαντεύονταν ανάμεσα
σε δύο πόλους: την ισραηλινή κατοχή και την τερατώδη ανάμειξή της στις
παλαιστινιακές ζωές, και την ευθύνη που έχουν οι Παλαιστίνιοι για τη ζωή τους.
Ο κόσμος, με επικεφαλής το Ισραήλ, λατρεύει να ξεχνά πως το παλαιστινιακό
Κοινοβούλιο και η παλαιστινιακή κυβέρνηση, παρά τα σεβάσμια ονόματά τους, δεν
είναι κρατικοί θεσμοί, και πως οι θύλακες της Παλαιστινιακής Αρχής δεν είναι
ανεξάρτητοι.

Οι Παλαιστίνιοι ψηφοφόροι γνωρίζουν καλά πως το ψηφοδέλτιο που επέλεξαν χθες
δεν θα επηρεάσει καθόλου, ούτε καν μεσοπρόθεσμα, την ισχύ της ισραηλινής
κατοχής. Ενδιαφέρθηκαν ωστόσο για τις εκλογές διότι πιστεύουν πως είναι
αδύνατο να κατηγορεί κανείς την κατοχή για όλες τις κοινωνικές ασθένειες, πως
υπάρχουν εσωτερικές υποθέσεις που μπορούν να επηρεάσουν. Οι υποθέσεις αυτές
κυμαίνονται από το επίπεδο της εκπαίδευσης μέχρι τις λακκούβες που χρειάζονται
φτιάξιμο, από τη διαφθορά δικαστών και αστυνομικών μέχρι τον αυταρχισμό με τον
οποίο αντιμετωπίζουν οι ιδιοκτήτες τους ενοικιαστές, από τους γάμους 15χρονων
κοριτσιών μέχρι την ταχύτητα με την οποία αδειάζουν τα υπουργεία στις 2 το
μεσημέρι, από τον εκτεταμένο νεποτισμό έως την υπερβολική χρήση αντιβιοτικών.
Ο λόγος για τον οποίο οι Παλαιστίνιοι τιμώρησαν, όπως όλα δείχνουν, τη Φατάχ
με ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό υπέρ της Χαμάς δεν είναι η αποτυχία της Φατάχ να
επιτύχει την ανεξαρτησία· είναι ο κυνισμός με τον οποίο πολλοί ηγέτες του
κινήματος φρόντισαν να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους μια ζωή περισσότερο από
άνετη, την ώρα που η κατάσταση των περισσότερων κοινών θνητών χειροτέρευε. H
υποστήριξη προς τη Χαμάς βασίζεται στην εικόνα τιμιότητας που έχουν οι ηγέτες
της. Ο Παλαιστίνιος ψηφοφόρος όμως βάζει ένα μεγάλο στοίχημα διότι προσφέρει
δύναμη σε μια άποψη που βλέπει την παρέμβαση στις προσωπικές ζωές των ανθρώπων
ως δικαίωμα και υποχρέωση. Μιλάμε για ένα κίνημα τα μέλη των οποίων πήγαιναν
στα σπίτια των Παλαιστινίων που σκοτώνονταν στην Ιντιφάντα και απαγόρευαν στις
μητέρες τους να κλάψουν επειδή πρέπει κανείς να χαίρεται που οι σαχίντ (οι
μάρτυρες) είναι στον παράδεισο.

Οι Ισραηλινοί δεν πρέπει να αυταπατώνται: οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν ξεχάσει
την κατοχή. Θέλουν να ελπίζουν πως οι νέοι υποψήφιοι θα εκμεταλλευτούν
καλύτερα από τους προκατόχους τους το μικρό περιθώριο ελιγμών που έχουν. Ο
χρόνος θα δείξει αν το νέο Κοινοβούλιο θα καταφέρει πράγματι να βρει
αγωνιστικές μεθόδους που θα πετύχουν εκεί όπου οι διαπραγματεύσεις, τα
τουφέκια, οι ζώνες με τα εκρηκτικά και οι ειρηνικές διαδηλώσεις απέτυχαν.

Η Αμίρα Χας είναι η ανταποκρίτρια της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ»
στα παλαιστινιακά εδάφη.