«Mε πρώτη και γλυκά το γκάζι»

Κάθομαι και βλέπω τη ζωή μου από την τηλεόραση, γιατί μ’ αρέσει να κυλά ο
καιρός σαν τους τίτλους των ειδήσεων, σαν τα κρόουλ, αργά, γλυκά πάνω στο
πλάνο. Τρελαίνομαι να ζω στη «Δίνη της κακοκαιρίας», μ’ αρέσει να διάγω βίο
«Εγκλωβισμένο στον άσπρο κλοιό», να βρίσκομαι «Στο έλεος του Χιονιά»,
πολιορκημένος απ’ τον «Σίφουνα της Σιβηρίας», να είμαι, ξάφνου, απ’ τα
Βριλήσσια στην Αλάσκα, την Αρκτική. Να γίνω ο Γέτι ο άνθρωπος των Ιμαλαΐων
«Στη λαίλαπα της καταιγίδας», να νιώθω έρημος στο «Πολικό ψύχος». «Στο
Καπανδρίτη παγετός», μια «Γυναίκα γλίστρησε» και «Δίπλωσε νταλίκα».

Βρίσκω κουτό και υπερβολή που τρέχουνε και παίρνουνε αυτά τα «play station»,
τα «Grand Tourismo», όταν έχεις το κανάλι τζάμπα, το πολύ πιο Γκραντ και πολύ
πιο Τουρτουρίσμο. Τουρτουρίσμο του κερατά.

Στις ανταποκρίσεις απ’ τη Μαλακάσα – τι να πω, το ‘χει τ’ όνομα; Αυτή η
παρήχηση του άλφα (του ψηφίου, όχι του καναλιού προς Θεού) που παραπέμπει στην
καθημερινή προσφώνηση του Έλληνα – ο ανταποκριτής μας ξεκουκούλωτος (μ’ αυτά
και μ’ αυτά ξεχάστηκε και ο Ξεκουκουλωτάκης) για να του παίρνει ο αέρας τα
μαλλιά, με το μαρκούτσι στο στόμα, να ταλαντεύεται από μόνος του ότι και καλά
τον παίρνει ο άσπρος σίφουνας και τον σηκώνει, λάχα – λάχα, διότι κι από
αναπνοή γιοκ, να κυνηγάει και να δείχνει έντρομος μια νιφάδα: «Βλε-βλέπετε,
αγαπη-πητοί τηλεθε-θεατε-τές, το πυκνό το χιο-χιόνι». Καθόμαστε κι εμείς σαν
Μαλακάσες και βλε-βλέπαμε το χιο-χιόνι. Κι άλλος μετά, στην Πεντέλη, που ήταν
λιγότερο Μαλακάσα και περισσότερο βουνό, κι επειδή δεν είχε πολλή νινιφάδα
έλεγε: «Εδώ αν στρίψει λίγο η μηχανή, το πλάνο, βλέπετε τους άνδρες της
Αστυνομίας έτοιμους να επέμβουν στην πρώτη κλήση». Και όντως βλέπαμε ένα
περιπολικό και μέσα ο μπάτσος μια χαρά ξάπλα να κοιτάει το υπερπέραν.

Εκεί όμως που όλα τα κανάλια διέκοψαν το πρόγραμμά τους (ακόμα κι αυτά που
είχαν τη Θεομηνία για πρόγραμμα) ήταν όταν έσκασε η μεγάλη είδηση: «Έκλεισε ο
Λυκαβηττός». Καλά λέω, δεν κλείσαμε εμείς ως Βριλήσσια κι έκλεισε το Κολωνάκι;
Δεν το δέχομαι! Το πήρα πατριωτικά κατάλαβες; Τι ξενιτευτήκαμε στου διαόλου
τον κώλο; Για να μας τη βγαίνει τώρα το λοφάκι και να μας το παίζει ο Βόρειος
ο Πόλος. Παίρνω αμέσως τηλέφωνο.

– Ελένη τι γίνεται παιδί μου;

– Τι να γίνεται, καλά.

– Αποκλειστήκατε;

– Όχι. γιατί; Τώρα μόλις γυρίσαμε σπίτι απ’ έξω και μάθαμε απ’ την τηλεόραση
ότι δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε, αλλά εμείς γυρίσαμε μια χαρά οι άνθρωποι.
Εσείς απάνω, φαντάζομαι.

– Ναι, τι να σου πω; Είδανε τον πολύ τον πάγο κι έχει έρθει ένα συνεργείο και
γυρίζουνε στην αυλή μας το σίκουελ του «Μετά την επόμενη μέρα.

– Πάντως μη βγεις εσύ και σε πάρει καμιά κατηφόρα. Αν όμως βγεις, άκουσα έναν
νταλικέρη, τώρα το ‘λεγε στην τηλεόραση, “στην κατηφόρα”, έλεγε, “με πρώτη και
γλυκά το γκάζι”.

– Σ’ εμένα το λες κορίτσι μου; Εγώ αυτό κάνω από παιδί και δεν τ’ αλλάζω. Στης
(ζωής) την κατηφόρα πάντα με πρώτη και γλυκά το γκάζι.