H μία στο χώμα κι οι δύο στο ταξί

Είναι χρόνια φίλες, αλλά τελευταίως βλέπονται σπάνια. Τηλεφωνιούνται συχνά. H
μία στην Αθήνα, η άλλη ανά τον κόσμο. Πέτυχε η Ντόρα. Έφυγε από ‘δώ στα
τριάντα της, έκλεισε το σπίτι, σκέπασε τα έπιπλα, ένα σεντόνι στον πολυέλαιο,
έκανε τα χαλιά ρολό και την καρδιά της πέτρα, έκλεισε το σπίτι, πήρε τον άντρα
της, μια βαλίτσα και πάμε γι’ άλλα. «Τι να κάνω εδώ, χρυσούλι μου; Να μετράω
τα χρόνια μου με τις επιτυχίες των άλλων;». H Ελένη όμως έμεινε. Δεν τη
νοιάζανε οι επιτυχίες. Αυτή ήθελε έναν άντρα, δυο κουτσούβελα να ζεσταίνει
(σ)την αγκαλιά της και πού και πού να γράφει κάτι στην άκρη εκεί του
τετραδίου, στο περιθώριο της ζωής (των άλλων).

Έχουν περάσει από τότε είκοσι χρόνια. H Ντόρα έξω άρχισε από το τίποτα, τώρα
διευθύνει (με) τον άντρα της μια μεγάλη εταιρεία παραγωγής και εγκατάστασης
χαμάμ – τζακούζι – μινιπισίνα, για διαμερίσματα και κατοικίες ημιεπιτυχημένων.
Τώρα γύρισε για δυο τρεις μέρες, να πάνε να συνοδέψουνε στην τελευταία της την
κατοικία την τρίτη της παρέας, τη Βαρβάρα, που τη χτύπησε το κακό. Δεν πρόσεχε
κι αυτή, δεν πρόσεχε. Με τέτοια κληρονομικότητα κι ούτε ένα Παπ ούτε τίποτα.
Τον άφησε τον εαυτό της η Βαρβάρα. Για γάμο ούτε λόγος, με τη μάνα της έμεινε
και όταν έφυγε κι αυτή: «Άντε ρε, θα παντρευτώ εγώ! Σιγά που θα χάσω τη
σύνταξη για να βάλω έναν κρεμανταλά πάνω από το κεφάλι μου, να του πλένω τα
σώβρακα και να μου γυρνάει τις Κυριακές βραχνός από τα γήπεδα. Να πα να
πηδηχτούνε όλοι τους».

H Ελένη την έβλεπε αργά και πού, αλλά στο τηλέφωνο τα λέγανε συχνά. H Ελένη τα
τελευταία χρόνια είχε συνδεθεί πολύ με το τηλέφωνο, ήταν η συντροφιά της το
τηλέφωνο, όπως έλεγε κι η ίδια «έμενε στο τηλέφωνο». Ήταν το σπίτι της πώς το
λένε. Από τότε που φύγανε τα παιδιά, η μεγάλη για σπουδές – Λονδίνο ήθελε,
Λονδίνο την έστειλε -, ο μικρός έμπλεξε με μια, Θεσσαλονίκη τώρα, κάνανε ένα
συγκρότημα και παίζουνε λέει «εναλλακτικά», κάτι, ξέρω κι εγώ; Ο άντρας της ο
Διόδωρος – «Μα και συ, βρε Ελένη μου, Διόδωρος; Από τ’ όνομα να καταλάβεις,
πάρε έναν Τάκη, έστω έναν Αντρέα να σου βρίσκεται. Μπορεί να στέκει στα καλά
του ένας που τον φωνάζουνε Διόδωρο; Στον Θεό σου δηλαδή», στο θεό του (που δεν
τον είχε τον Θεό του δηλαδή ο Διόδωρος) – τα ‘φτιαξε με μια συμμαθήτρια της
κόρης τους και ζούνε τώρα Αγία Παρασκευή, το ζευγαράκι.

– «Αργούμε; Πού είναι ο Κόκκινος Μύλος;».

– «Φτάνουμε, κυρίες μου, σε λίγο θα δείτε τα κυπαρίσσια».

Ότι της στοίχισε της Ελένης τής στοίχισε, αλλά τι να κάνεις; «Όχι ότι εγώ
είμαι καλύτερα… Και που τον έχω τον Τζεφ, τι τον κάνω; (Τζεφ από το
Στέφανος) Απλώς έτσι, να κινείται κάτι στο σπίτι, να το βλέπει η ερημιά, να
φοβάται, να μην μπαίνει. Αν κι εμένα, μη νομίζεις, να ‘ναι καλά ο «Σάικο», μ’
έσωσε με τα χαπάκια, μ’ έσωσε. Με τόσα ταξίδια που κάνω, απ’ αυτά καταλαβαίνω
πού βρίσκομαι. Μόλις ξυπνάω στα ξενοδοχεία κι από τον ύπνο το βαρύ, δεν ξέρω,
μέρα είναι; Νύχτα είναι; Αμερική; Ευρώπη; Γυρνάω στο κομοδίνο κι ανάλογα τι
γράφει το κουτί με τα χαπάκια. Αν λέει Προζάκ, είμαι Νέα Υόρκη! Αν λέει
Λαντόζ, είμαι Λονδίνο».

– «Φτάσαμε, κυρίες μου. Να τα κυπαρίσσια».