[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τώρα το κατάλαβα το κόλπο Καραμανλή με τον ανασχηματισμό. Τον πιέζουν όλοι να
τον κάνει γρήγορα μια κι έξω, για να ανατρέψει το πολιτικό κλίμα. Να αλλάξει
την πολιτική ατζέντα. Να σταματήσει τον κατήφορο, βρε αδερφέ. Εκείνος όμως,
δεν. Σφίγγα κανονική. Βούδας ακίνητος. Στέκεται και παρατηρεί. Κινεί τα
απολύτως απαραίτητα. Βλέφαρα, στόμα και πού και πού κανένα χέρι. Έτερον ουδέν.
Φυσικό. Διότι ο πρόεδρος Κώστας παραδίδει μαθήματα τακτικής και πολιτικής
στρατηγικής κι εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια, που λένε και στο χωριό μου!
Πού να το πιάσουμε το νόημα αυτών που κάνει (;) ή τέλος πάντων νομίζει ότι
κάνει. Ο άνθρωπος είναι χίλια χρόνια μπροστά κι εμείς νομίζουμε ότι πορεύεται
μαζί μας. Δεν βλέπετε τι κάνει όταν τον πιέζουν να επιχειρήσει ανασχηματισμό
της κυβέρνησης; Εμείς νομίζουμε, τίποτα. Αμ δε. Μέρος του κόλπου είναι που
τους αφήνει να φεύγουν ένας ένας ή στη χειρότερη περίπτωση διώχνει έναν έναν –
παίζοντας… «Μπιγκ Μπράδερ» με την τύχη τους! Μετά με την ησυχία του
συμπληρώνει τα κενά. Αν αυτό δεν είναι… ανασχηματισμός της κυβέρνησης, τότε
με συγχωρείτε, αλλά οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους…

Βάσανα

Αυτή βέβαια η εκδοχή του «αργού» ανασχηματισμού – με την έννοια του… αργού
ξεπουπουλιάσματος – δεν έχει και πολλούς οπαδούς. Εγώ και κάτι «διεστραμμένοι»
φίλοι μου την προωθούμε, γιατί έχουμε καταφέρει – με πολύ κόπο, είναι αλήθεια
– να «πιάσουμε» τα βαθύτερα νοήματα της στρατηγικής του προέδρου Κώστα! Οι
πολλοί πιστεύουν ότι ο πρόεδρος Κώστας, στο θέμα του ανασχηματισμού – και όχι
μόνο – είναι πελαγωμένος. Τι ανασχηματισμό να κάνει, όταν δεν ξέρει τι θα του
ξημερώσει αύριο; Εδώ αυτά τα παλικάρια το καθένα είναι από μόνο του «μια
ιστορία μου, αμαρτία μου». E, ρε βάσανα που ‘χει ο πρόεδρος…

Οι… προπονητές

Άλλοι πάλι, θέλοντας να ποδοσφαιροποιήσουν το ζήτημα, κάνουν, απαράδεκτες
(…!) κατά τη γνώμη μου, παρομοιώσεις. Βλέπουν τους υφυπουργούς και τους
υπουργούς να φεύγουν ένας ένας νύχτα και σου λένε, κάτι μας θυμίζει αυτό, κάτι
μας θυμίζει, βρε τι μας θυμίζει. Και τι θυμήθηκαν οι αθεόφοβοι; Ότι νύχτα
έφευγαν και οι… προπονητές στον Ολυμπιακό! Ότι θα φύγουν νύχτα, αυτή είναι
μια πρόβλεψη που εγκαίρως είχε διατυπωθεί από τη στήλη – όπως θα θυμούνται οι
επιμελείς αναγνώστες της. Αλλά τόσο νωρίς; Και με τέτοιον τρόπο; Εδώ τη μόνη
ευχή που μπορούμε πλέον να διατυπώσουμε, είναι μία: ένας ένας, παρακαλούμε,
και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα! Πόρτααααα, είπαμε…

Καινούργια πρόσωπα

Προβλήματα υφυπουργών, προβλήματα υπουργών, προβλήματα του προέδρου Κώστα.
Αλλά ποιος του φταίει; Εδώ έκανε κυβέρνηση κι ακόμη μαθαίνουμε μέλη της.
Είκοσι δύο μήνες μετά τις εκλογές, γνωρίζουμε, με διάφορες ευκαιρίες,
καινούργια πρόσωπα. Τόσο, που ώρες ώρες φοβάμαι ότι θα φύγουν από την
κυβέρνηση και δεν θα έχουμε μάθει ακόμη ολόκληρη τη σύνθεσή της. Ποιος είναι
ποιος και σε ποια θέση. Για παράδειγμα, χρειάστηκε να γίνει σεισμός 6,9
Ρίχτερ, να ταρακουνηθεί ολόκληρη η Ελλάδα και μαζί της τρεις ήπειροι, για να
πληροφορηθούμε εγκύρως πλέον, και πέραν πάσης αμφισβητήσεως (που έλεγαν και
παλιά οι δημοσιογράφοι) ότι υφίσταται υφυπουργός ονόματι Θεμιστοκλής
Ξανθόπουλος. Κι αν μάλιστα δεν είχε και μια απέχθεια για τα μέσα ενημέρωσης ο
Σουφλιάς, κι έβγαινε αυτός μπροστά, πιθανόν να μην το μαθαίναμε ποτέ!

Φωτογραφία

Αμ, το άλλο θα το μαθαίναμε αν δεν υπήρχε η αποπομπή του περίφημου
Μαρκογιαννάκη, του… ανθηρόστομου, όπως τον ονόμασε ο πατριώτης του ο
Κακαουνάκης; Είπε όσα είπε ο πρώην εισαγγελέας, νυν βουλευτής και πρώην
υφυπουργός για τον εισαγγελέα Λινό (ύβρεις που οδήγησαν στην αποπομπή του) και
στη συνέχεια προσπάθησε να τα μαζέψει. Κάλεσε λοιπόν τους δημοσιογράφους στο
γραφείο του στο υπουργείο και τι είδαμε από πίσω, στο πλάνο; Εικόνα του
Χριστού; Της Παναγίας μήπως; Των Τριών Ιεραρχών; Του Αγίου Χριστόφορου, του
προστάτη της Αστυνομίας; Όχιιιι. Πορτρέτο του προέδρου Κώστα, με φωτό μιας
δεκαετίας πριν, ενταγμένης σε κάδρο τεραστίων διαστάσεων! Προφανώς δεν
αναρτήθηκε επί τη ευκαιρία των δηλώσεων. Υπήρχε από πριν. Λογικό το βρίσκω.
Και ένδειξη… προόδου. Παλιά επί EPE έβαζαν τη φωτογραφία του βασιλιά!..

«Φέρεται»…

Εμένα πάλι με τρελαίνει η EPT, που κάνει ό,τι μπορεί η καημένη να συμμαζέψει
τα ασυμμάζευτα. Να βάλει έναν φερετζέ σ’ αυτό το καραγκιοζιλίκι. Να σοβατίσει
τα ερείπια. Να μπογιατίσει τους παλιοκαιρισμένους τοίχους. Δεν έχω τι να
πρωτοθυμηθώ, τι να ξεχάσω. Από τη θλίψη των… τηλεπαρουσιαστριών, όταν
αναφέρονταν στο θέμα Μαρκογιαννάκη, μέχρι τις τόσο – μα τόσο – προσεκτικές
διατυπώσεις για το θέμα, που σου έφερναν δάκρυα στα μάτια. Από τα γέλια. Κι
από τη θλίψη, για το πού την κατάντησαν τη δημόσια τηλεόραση. Ο υφυπουργός,
ανέφεραν στις ειδήσεις, υπέβαλε παραίτηση, επειδή «φέρεται να έχει αποκαλέσει»
κ.λπ., κ.λπ. «Φέρεται»!! Την ώρα που τα κανάλια έπαιζαν την κασέτα με τη φωνή
του κυρίου υφυπουργού να αποκαλεί τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου «ανόητο» και
«αγράμματο». Άκου «φέρεται»…

Μόνο δεξιοί

Για την περίπτωση της κυρίας Χριστίνας Βαληνάκη δεν ακούσαμε τίποτε από την
κρατική τηλεόραση, και είναι φυσικό. H κυβέρνηση είχε πέσει μονή-διπλή να το
μαζέψει το θέμα, εδώ και μήνες. Για ένα διάστημα τα είχε καταφέρει, και
μάλιστα αρκετά καλά. Αλλά το πράγμα φαίνεται πως δεν κρατιόταν με τίποτε.
Κυρίως γιατί πολλοί – περισσότεροι απ’ όσους φαντάζεται η κυβέρνηση – θέλουν
να στείλουν ένα μήνυμα, με πολλούς αποδέκτες. Ότι η υπόθεση της κάθαρσης στη
Δικαιοσύνη είναι μια πολύ σοβαρή ιστορία για να περιορίζεται στο ξήλωμα μιας
παρωνυχίδας του κυκλώματος. Ότι πέρα από τους βερμπαλισμούς του κυρίου
Παπαληγούρα υπάρχει η εικόνα που αποκομίζει πλέον η κοινωνία – ότι γίνεται
δηλαδή μια συντονισμένη προσπάθεια να περιοριστεί η κάθαρση στο επίπεδο των
Γιοσάκηδων.

Ο θείος μας, ο Λέων

Είναι στιγμές που στέκεσαι μπροστά στην κενή οθόνη του υπολογιστή προσπαθώντας
να συνταιριάξεις λέξεις μία δίπλα στην άλλη, για να αποδώσεις όσα αισθάνεσαι
και θέλεις να τα εξωτερικεύσεις, αλλά στέκεται αδύνατο. Νιώθεις να σε πνίγει
αυτό που έχεις μέσα σου, να γίνεται βρόχος σφιχτός στον λαιμό, να σου δένει τα
χέρια, και την ψυχή. Ύστερα πάλι, μαζεύεις όσα κουράγια σου ‘χουν απομείνει
και θέλεις να τα πεις μονοκοπανιά. Μια κι έξω. Με μια ανάσα. «Σα νεράκι», που
λέγαμε το μάθημα στο σχολειό. Το δικό μου μάθημα σήμερα έχει τίτλο «Ο θείος
μας, ο Λέων». Κι έχει αντικείμενο έναν θαυμάσιο άνθρωπο, χαριτωμένο, με
ανοιχτή καρδιά και χιούμορ που σε παρακινούσε σε γέλια τρανταχτά, σαν το δικό
του. Έναν αληθινό δημοκράτη στη ζωή και την ψυχή. «Ο θείος μας, ο Λέων» υπήρξε
για τον καθένα από μας δάσκαλος, και πατέρας, και συνάδελφος, και φίλος, και
ό,τι άλλο διαβάσατε στις προσωπικές καταθέσεις συναδέλφων (δικών μας) και
φίλων (δικών του). Αλλά πάνω απ’ όλα για μας όλους εδώ στα «NEA» και για τον
υποφαινόμενο ήταν ο «θείος». Έτσι τον γνώρισα πριν από 23 χρόνια που
πρωτοδούλεψα μαζί του, έτσι τον αποχαιρέτησα εκείνο το βροχερό χειμωνιάτικο
απομεσήμερο της Τρίτης. Και κρατώ για μένα καλά κρυμμένα στην καρδιά και το
μυαλό όσα έζησα – τυχερός, από τους πιο τυχερούς – όλα αυτά τα χρόνια κοντά
του. «Θείε», στο καλό…