MATIEΣ Ο Λεωνής…

«Να ‘μαστε πάλι εδώ, Λέων!». Ήταν το σύνθημα της επιστροφής. Το έγραφα, κάθε
Σεπτέμβρη, που γύριζα στην Αθήνα, από τον Μόλυβο, για να δηλώσω στον Λέοντα
Καραπαναγιώτη, σε σένα, ότι είμαι – ρούχα, άρβυλα, μπαλάσκες – παρών. Για την
καινούργια περιπέτεια στην εφημερίδα. Περιπέτεια καθημερινή, που δεν είναι
καθόλου εύκολη, αλλά, τέλος πάντων, την επιλέξαμε. «Το καταφύγιο που
φθονούμε».

«Να ‘μαστε πάλι εδώ, Λέων!». Μια βδομάδα, συμπληρωμένη, από τότε που κόπηκε το
νήμα. Μα, είσαι παντού! Στο σπίτι σου, στη σκέψη των φίλων σου, στα μικρά
ασανσέρ της Χρήστου Λαδά, στο γραφείο σου, με τις φωτογραφίες της Ελένης, της
Ναταλίας και της Τατιάνας κι εκείνον τον πίνακα του Πρωτοπάτση από τη Μόρια
των παιδικών σου αναμνήσεων.

Είπαμε πολλά, τούτες τις μέρες, για σένα. Μα, είπαμε ελάχιστα για τη Μυτιλήνη,
που με τόσο μεγάλη συγκίνηση σε τίμησε το 2002. Δεν είπαμε τίποτα για το
Ηράκλειο, το καζάνι με τη ρακή και υπέροχες παρέες, ολόγυρα, να τραγουδάνε
βαριά σεκλέτια. Ξεχάσαμε και το «αρχοντικό» σου, όπου υποδεχόσουν αυτοπροσώπως
την Πρωτοχρονιά, την κάθε Πρωτοχρονιά.

Διάβαζα μια επιστολή – αποχαιρετιστήρια – που έστειλε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία
Μάρκες στους φίλους του. Λέει, κάπου: «… Αν ο Θεός μού δώριζε ένα κομμάτι
ζωής, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο
όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου (…). Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο
λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται ενώ γερνούν, χωρίς να
καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται (…). Στους γέρους θα
έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά, αλλά η λήθη…».

Δεν σε είδα να φοράς κοστούμι, πέρα από 2-3 φορές. Άφηνες τον ήλιο, στη
Μαδουρή, να μπαίνει ώς την ψυχή σου. Δεν γέρασες ποτέ, γιατί ποτέ δεν έπαψες
να είσαι ερωτευμένος με τη γυναίκα σου. Και, βέβαια, δεν πρόκειται να
πεθάνεις, γιατί αποκλείεται να σκεπάσει το όνομά σου, το παράδειγμά σου, τη
φωτεινή διαδρομή σου, η παγερή λησμονιά.

Ο Θεοτοκάς. Ο «Λεωνής». Έτσι σε φώναζαν οι πιο κοντινοί σου. Ιδίως τις ώρες
που ήσουν πολύ ευάλωτος, γιατί είχες χάσει ακόμα μια παρτίδα στο τάβλι. Από
την Ελένη, φυσικά. Και την Καρέζη. Θυμάμαι ένα διήγημα του Πλασκοβίτη: «Τάβλι
στο γέρμα του ήλιου». Θα τα ξαναπούμε…